คาดปากกันเถอะ

ตอนนี้ก็ระบาดระดับ 3 แล้วนะคะ
ถ้ายังไงก็ป้องกันกันไว้ก่อนก็ดีนะ เพื่อตัวเราเอง

วันนี้ก็ไปซื้อที่คาดปากอันใหม่มาใช้ เป็นผ้าแบบซักได้ล่ะค่ะ
ที่สำคัญคือเป็นผ้าสีๆ แถมปักลายด้วยนะ (หัวเราะ)

ซื้อลายแมวมา น่ารักสุดๆ (เข้ากะหน้าตามั่กๆ -_-”)

ชื่อใหม่

เรื่องของเรื่องมันมาจากที่เมื่อวานคุยกับ มจ. เพลินๆ เรื่องหนังสือที่ให้ยืมไป เป็นนิยายเรื่องแรกที่ มจ. อ่านแล้วชอบ (มจ.ไม่อ่านนิยายอ่ะนะ) ก็วิเคราะห์คุยกันไปตามเรื่องตามราว ว่าเพราะอะไรถึงชอบ ซึ่งเราคิดว่าคงเป็นเพราะเนื้อเรื่องโดนใจละมั้ง ขานั้นเค้าชอบเรื่องที่มันต้องวิเคราะห์มองภาพกว้างอยู่แล้วนิ ก็เลยถูกใจใหญ่เลย ซึ่งจริงๆแล้วเรื่องนี้เราอ่านได้นะคะ แต่อ่านไม่จบตอนที่ให้ มจ. ยืมไป เพราะเราไม่มีเวลาอ่าน แถมอ่านแล้วหลับ -_-” แบบว่าเล่มมันใหญ่ เราไม่มีเวลาอ่านต่อเนื่อง มันเลยต้องอ่านใหม่หลายรอบ หลับเลย

มจ. เลยแซวว่า เราน่ะ มันเป็นพวกชอบอะไรเป็นอย่างๆไป ถ้าอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ ก็ต้องประวัติศาสตร์แนวๆกันทั้งเล่ม หรืออ่านทฤษฎีก็ต้องทฤษฏีทั้งเล่ม ให้มาอ่านอะไรปนๆกันหลายอย่างในเล่มเดียว นางสาวทีละกิจ อย่างเราต่อให้เป็นนักเขียนที่ชอบก็ต้องเบื่อเป็นธรรมดา

-___________________-” ดูเรียกเข้า

ที่จริงชื่อนี้เป็นชื่อที่คุณณรงค์ตั้งให้เมื่อสองสามเดือนก่อน (หัวเราะ) เพราะมองศักยภาพลูกสาวแล้วเป็นพวกทำอะไรหลายๆอย่างพร้อมกันไม่ได้ เลยบอกให้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ทีละกิจ ซะ ตอนนั้นก็เล่าให้มจ.ฟังขำๆ ว่างั้นถ้าทำสองอย่างพร้อมกันได้เมื่อไหร่ก็ต้องเปลี่ยนชื่อเป็น ทีละสองกิจ หรือ ทวิกิจ นะเนี่ย (ยังจะฮา ไม่รู้ตัวอีก) ใครจะคิดว่าแค่พูดเล่นกันขำๆ มจ. จะจำมาเล่นอีก -_-”

แซวอย่างนี้เลยเลิกพูดถึงหนังสือเล่มนั้นไปเลย พาลเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นได้อีก เป็นคู่ที่มีสาระจริงๆ (ฮา)

ไอ้แป้งเคยบอกว่า มจ. เหมือนอานาตะของซานะ (คาแรกเตอร์ในการ์ตูนบลอกที่ทำออกมาเป็นหนัีงสือ) ซึ่งเราก็ว่าคล้ายอยู่ (หัวเราะ) ก็ มจ. น่ะ ปีศาจในคราบคนดีชัดๆเลยนี่นา (หัวเราะตายไปแล้ว)

อารมณ์

ช่วงนี้จะอยู่ในโหมดง่วงๆ มึนๆ เบื่อๆ (งานที่ทำ) เล็กน้อย ยังคงเป็นความเรื่อยๆ แต่ก็มีความรำคาญมาปะปนบ้าง แต่ก็…เอาเถอะ ปล่อยๆมันไป เอาอะไรหลายอย่างมาคิดมากไปมันก็เครียดเปล่าๆ

อ้อ…เมื่อเช้านั่งรถมาหลับสนิทเป็นปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือ ฝัน!! ปกติหลับแค่ชม.เดียวเราไม่ค่อยจะฝันเท่าไหร่หรอกค่ะ มัีนเหนื่อย (หัวเราะ) แต่เมื่อเช้าสงสัยว่าบรรยากาศรอบตัวมันมืดครึ้มมากเิกินไปเลยฝันซะ แต่จำไม่ได้นะว่าฝันว่ายังไง -_-”

อิโจ

เรื่อยๆ

ตอนนี้เรื่อยๆ มาเรียงๆ
มีความสุขกับน้องยามากิไปวันๆ (หัวเราะ)
ไม่เชิงว่าเห่อ…
แต่การมีของที่ได้ใช้แล้วสุขใจอยู่กับตัวมันชื่นใจนินา

อาตาดัน เคลียร์

เพราะมีผู้ช่วยแล้ว เลยได้เคลียร์ละครจบไปหนึ่งเรื่อง (เก็บเอาไว้เพื่อมาเคลียร์ในยามากิเลยนะ ฮา) เหลืออีกเกือบสิบ สู้ต่อไป (-_-”)b

สำหรับอาตาดัน ถ้าไม่นับน้องมากิแล้ว เราให้ 4 ดาว เอาตามความรู้สึกส่วนตัวเลยนะ เพราะเราชอบละครแนวนี้ล่ะค่ะ ยังไงดีล่ะ มันตลกแบบสาระเล็กๆ ดูแล้วอุ่นใจ มีความสุขน่ะค่ะถึงใครจะว่าไร้สาระก็เถอะ (หัวเราะ) เราชอบตัวละครอย่างจิซาโตะ เข้มแข็ง แต่ก็อ่อนโยน กล้าหาญ แต่ไม่ก้าวร้าว มีน้ำใจ เสียสละ มองโลกและคนรอบตัวอย่างเข้าใจ (ครบสูตรนางเอกแสนดีจริงๆ แต่ไม่เหมือนละครไทยนะ อันนั้นอ่อนแอเกินเหตุ -_-”) คือเราว่า ถ้าโลกนี้มีคนแบบนี้เยอะๆ โลกนี้มันก็คงไม่วุ่นวาย เพราะอย่างนั้นดูแล้วก็เลยคุยกับตัวเอง (?) ว่า ถ้าเรามองโลกได้อย่างที่จิซาโตะมอง เราเองก็คงมีความสุขมากขึ้น ^^ (แต่มันทำยากจริงๆ -_-)

หนุ่มๆแต่ละคนในเรื่องก็น่ารักดีนะคะ 6 คน 6 แบบ แต่เราชอบแบบลูกคนที่ 3 (คนละคนกับคุณคนที่สามของฟิกพี่แฟน) ดูเป็นผู้ชายธรรมดาที่สุดแล้วในเรื่องล่ะค่ะ (หัวเราะ) โฮสต์หนุ่มเด็กกำพร้าของแท้ เจ้าชู้แต่อบอุ่นนะ คนโตดูจะเวอร์ไปนิดตรงที่มีใบรับรองจาก 51 สถาบัน (มนุษย์เรอะ!!) คนรองก็แว๊นมาก (ยิ่งกว่าโอนิสึกะ งื่อ) คนที่สี่เมโทรเวอร์ -_-’ คนที่ห้าเหมือนพ่อมดอุเคะ (เป็นยังไงละนั่น??) คนที่หกเด็กไป (ไม่ใช่หละ ฮา) คนที่เจ็ดน่าร๊ากกกกก น้องมากินั่นเอง (หัวเราะตายไปแล้ว) ตอนดูลุ้นมากเพราะผู้ชายเยอะเกินเหตุ แต่ก็เดาๆได้แหละค่ะว่าน่าจะถูกคน ก็ใช่จริงๆ แ่ต่บอกไว้ก่อนว่าจบขัดใจแม่ยกนะคะ เพราะความที่เป็นละครคอเมดี้แล้วก็เหมาะกับครอบครัวด้วย มันเลยไม่ชัดเจน อุตส่าห์อดนอนเคลียร์ถึงตีสอง พอเหลือหนึ่งนาทีสุึดท้ายแล้วมันยังไม่คืบไม่ศอก แม่ยกก็เริ่มเอามือทึ้งหัวล่ะค่ะ งื่อ เค้าขอกระชุ่มกระชวยหัวใจมากกว่านี้ก็ไม่ได้ ใจร้าย T^T

รีเควสต์ SP ได้มั๊ยนะ อยากดูฉากกุ๊กกิ๊กอ่ะ ฮืิอ

BB by Naoki

ย่อชื่อเรื่องเค้าซะงั้น (หัวเราะ) ก็รอตอนสองค่ะ ตอนหนึ่งดูแล้ว (พร้อมการล่อลวงพี่ที่นั่งข้างกันบนรถมาดูด้วย เอิ๊ก) ไม่รู้เหมือนกันนะคะ ถ้าไม่นับคุณพีแล้ว ละครเรื่องนี้เราเฉยสนิทล่ะค่ะ เรื่องเฉยๆ เท่าที่ดูเหมือนจะฟอร์มเล็ก รึเปล่า? (ปากดี) แต่ถ้านับคุณพีเข้าไปด้วยเราเลยรู้สึกว่าค่อยน่าดูหน่อย (ผู้ชายที่มีแต่สีม่วง >.<) เพิ่งดูไปตอนเดียววิจารณ์อะไรไม่ได้มาก แต่ว่า…ผู้หญิงคนนั้น ขอกระทืบสักทีได้มั๊ยคะ ทำไมถึงทำร้ายคุณนาโอกิล่ะ นิสัยไม่ดีมากๆ หล่อขนาดนี้ยังนอกใจได้ลง!!! ตายซะ (บีบคอ)

เราจะมองข้ามความเฉยๆ มาดูสิ่งดีๆในเรื่องกัน

- กล้ามสวย
- นมใหญ่ (///)
- หุ่นดี (กรี๊ด)
- น่าซบ

นี่คือสิ่งดีๆในเรื่องแล้วใช่มั๊ย??? (หัวเราะตายไปแล้ว) ล้อเล่นค่ะ เราชอบท่าชู๊ตคุณพีต่างหาก เราว่าชู๊ตสวยอยู่นะ (จากสายตาคนที่ไม่ค่อยมีทักษะด้านกีฬา ฮา) สไตล์การแต่งตัวก็น่ารักเหอะค่ะ คุยกับพี่ที่ดูด้วยกัน (พี่ผู้ชายนะ) ว่าถ้าไม่หล่อจริงแต่งอย่างนี้มีดับ ซึ่งพี่เค้าก็พยักหน้าเห็นด้วยเต็มอัตรา (หัวเราะตายไปแล้ว) อ้อ…แล้วก็กระเป๋าสีม่วงใบนั้น…อยากได้มั่งจัง สวยดี >.<

อ้อ…แล้วก็ ในไตเติ้ลอ่ะค่ะ ที่นั่งห้อยขาเอาไหล่กระทบกัน แบบว่า…แบบว่า…อิจฉาอ่ะ ฮือ T^T

พักผ่อน

เมื่อวันเสาร์ได้มีโอกาสพักผ่อนแบบเหนื่อยๆ (หัวเราะ) คือ บังเอิญโดนบังคับไปส่งไอ้แป้งสอบที่นครปฐมน่ะค่ะ แล้วก็ต้องรอรับกลับ ทีนี้เดี๋ยวนี้เค้าสอบกันเต็มเวลาด้วยสิ ตั้งสามชั่วโมง จะขับรถกลับบ้านแล้วมารับใหม่ก็เปลือง เลยปรึกษากับมจ.ว่าจะไปไหนกันดี (ที่จริงอยากกลับบ้าน) เลยไปเที่ยวกันแบบทริปเล็กๆ เล็กจริงๆ (หัวเราะ) แล้วก็ไปนั่งเล่นกันในพระราชวังสนามจันทร์ เพื่อความรื่นรมย์

ที่นี่เราเคยมาแล้วเมื่อ 2 ปีก่อน กับที่บ้านตอนงานดูไฟหน้าหนาว พอมากลางวันก็สวยไปอีกแบบ ร่มรื่นดีค่ะ ถ้าไม่ติดว่าเป็นสถานที่ของเจ้านายนี่เราจะเอาเสื่อไปปูนอนแล้วนะ ต้นไม้เยอะน่านอนมาก ก็เลยนั่งคุยกับมจ.ไปเพลินๆ เล่นเกมส์ในน้องยามากิกันขำๆ จำไม่ได้หรอกค่ะว่าคุยอะไรกันบ้าง แบบว่าเรื่อยๆไง ^^ มีความสุขดี เสียอย่างเดียวคือไม่ได้นอนเนี่ยแหละ เมื่อย

คราวหน้าชวนไปปูเสื่อนอนอ่านหนังสือที่พุทธมณฑลดีกว่า ไม่เมื่อยด้วย

อิโจ

วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่าค่ะ แบบว่าเรื่อยๆ ไม่รู้จะเล่าอะไร (นี่ขนาดไม่รู้จะเล่าอะไร?)

ถึงนก และมะเขือเทศกลม ^^

ご卒業おめでとう御座います。

ยกให้หน้านึงเต็มๆ สำหรับบัญฑิตนะคะ เผื่อได้เข้ามาอ่าน จะได้หาเจอ ^^

วันนี้เป็นวันดี เสียดายที่ไม่มีโอกาสได้ไปร่วมงาน แต่ก็ยินดีกับบัญฑิตใหม่จากใจจริงเลยล่ะค่ะ แอบสารภาพว่าตั้งใจจะไปวันซ้อม แต่ดันจำวันผิด คิดว่าเป็นวันที่ 18 -_-” (ทำไมไม่อ่าน sms ดีๆเนี่ย ไอ้บ้าปัง) เพราะงั้นพลาดวันซ้อมไปแล้ว วันจริงก็ไปไม่ได้ ก็เลยมาแก้ตัวในไดแทน ไม่ว่ากันนะคะ (สาธุขอให้นกมาอ่านเจอ – หัวเราะ)

แฮ่ม! เป็นการเป็นงาน

ยินดีด้วยกับวันนี้นะคะ ที่เหนื่อยมานานก็จะได้เหนื่อยมากๆวันนี้อีกวันนึง (ฮา ไม่ใช่ละ) มันชื่นใจเนอะคะเวลาที่เราได้ประกาศใบเล็กๆใบนั้นมาไว้ในมือ ก็ขอให้ภาคภูมิใจกับความพยายามของตัวเอง และมีความสุขในหนทางที่กำลังจะเลือกเดินจากนี้ไปค่ะ หากมีปัญหาทุกข์ร้อน หรือไม่สบายใจอย่างไร ก็ขอให้นึกถึงเป้าหมายชีวิตที่เราตั้งเอาไว้ มันจะเป็นพลังให้เราก้าวเดินต่อไปได้ค่ะ (หนุ่มๆหน้าใสในกรุลุงจอนก็ช่วยได้นะเออ – ไร้สาระอีกแล้ว!!)

ต่อไปนี้ก็จะเป็นก้าวย่างที่เป็นผู้ใหญ่ แต่ก็อย่าลืมความเป็นเด็กในหัวใจนะคะ มีสองอย่างอย่างพอดี จะทำให้ชีวิตมีความสุขค่ะ ^__^ กำแพงชีวิตของเรา จะเข้มแข็ง สวยงาม และยืนหยัดได้แค่ไหน ขึ้นอยู่กับความตั้งใจของเราทั้งนั้นล่ะค่ะ ^___^ แต่ไม่ว่ายังไง ป๋าก็จะเอาใจช่วยให้ทั้งสองคนได้กำแพงที่ดีและสวยงามมาไว้ในมือนะคะ

โอ้ววว เป็นการเป็นงานมากๆ พูดเหมือนตัวเองทำได้ เอาเข้าจริงก็ทำได้ไม่หมดหรอกค่ะ (หัวเราะตายไปแล้ว) มันเป็นเรื่องยาก แต่ก็ไม่ยากเกินพยายามค่ะ ตอนนี้กำแพงของป๋าก็บูดๆเบี้ยวๆ (หัวเราะ) แต่ก็มีสีสันของกำแพงจากผู้คนรอบข้างมาช่วยประคองให้เป็นรูปเป็นทรงอยู่ได้ค่ะ

มาพยายามกับการเป็นผู้ใหญ่ด้วยกันนะคะ เนอะ 4 wonder (ยังจำกันได้อยู่มั๊ย? กลุ่มสี่หนุ่มจาก kame’s concerto ไง ^_^)

ดีใจที่เราไ้ด้รู้จักกัน ดีใจที่เราเป็นเพื่อนกัน และดีใจที่เรารักกันค่ะ

รัก ^____________^

ป๋าปัง (ผู้ไร้สา่ระที่สุดในโลกหล้า)

Buzzer Beat

มาแล้ว!! ในที่สุดก็ได้โหลดละครคุณพีสักที
รอมาตั้งสามซีซั่น ตกลงจะเล่นแค่ปีละเรื่องเองเหรอ

(แค่นี้ก็เหนื่อยจะตายชัก ป๋ายังจะเอาอะไร??? – พี)
(แหะๆ ทีน้องมากิยังแทบจะซีซั่นละเรื่องเลยอ่ะ – ไอ้ปัง)

ตอนนี้เห็นแค่เรทติ้ง (ก็สูงอยู่นะ) กับรูปหล่อแว่บๆ
หล่อจริงๆนะคะ หุ่นดีจริงๆ น่าซบ -,,- (แอบหื่น)
หุ่นดูเพรียวสมส่วนขึ้นอีกแล้ว นม เอ๊ย กล้ามอกแน่นๆ
คุยกับหมีหอมว่าตอนดูละครคงแย่แน่
ต้องเอาแต่จ้องนมพีจนตาเขแน่เลย (หัวเราะตายไปแล้ว)

มามะ มาดูคุณพีเพิ่มเพื่อพลังกันดีกว่า โอ๊สต์!!

Yamaki

อ่านไม่ผิดหรอกค่ะ ไม่ได้จะเขียนว่ายามะพี แต่เขียนว่า ยามากิ อ่ะถูกแล้ว -///- อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะ คือตอนนี้ได้ ipod มาแ้ล้วล่ะค่ะ กำลังเห่อได้โล่ห์เลย ก็ตั้งชื่อกันไปว่ายามากิล่ะค่ะ เป็นเกียรติเป็นศรี ไม่ได้จะเป็นแม่ยก พี x มากิ แต่เพราะว่าชอบทั้งคู่ ก็เลยให้เท่าเทียมกัน ^^ แต่แอบลำเอียงนิดหน่อยตรงที่เซ็ต BG เป็นคุณพีล่ะ น้องไม่ว่ากันนะ (ยังไงป๋ายกโหมด movie ให้ไปครองคนเดียวแล้วไง แหะ)

สนุกดีล่ะค่ะ หลักๆเราก็ฟังเพลง ดูหนัง แล้วก็อ่านฟิก เข้า wi-fi เป็นบางโอกาส (สาระทั้งนั้นเลย หัวเราะ) ในราคาขนาดนี้กับฟังก์ชั่นที่ใช้งานแค่นี้ถือว่าเป็นแกดเกทฟุ่มเฟือย แ่ต่ก็นานๆทีขอรางวัลให้ตัวเองบ้างก็ไม่เสียหาย จริงๆมันยังใช้งานเพิ่มเติมได้อีกหลายรูปแบบ แต่เราเล่นแค่นี้ก็ครบความต้องการแล้วล่ะค่ะ (เล่นเกมน่ะไปเล่น psp เหอะ มันส์กว่าเยอะ) ที่สำคัญคือมันถูกใจเรามากด้วย สินค้าเจ้านี้เค้าดีเรื่องกราฟิกอยู่แล้วอ่ะนะคะ เรื่องพวกนี้คงไม่ต้องอวยมาก ที่เราชอบจริงๆคือระบบการทำงานของเจ้าเครื่องนี้ต่างหาก เราว่าวิศวกรเค้าเจ๋งดีค่ะ ระบบตอบสนองลูกค้าได้ดีแทบทุกอย่าง ถือว่าเป็นอุปกรณ์ที่ทำได้ดีทั้งเรื่องระบบและดีไซน์ ไม่ใช่ง่ายนะคะที่จะเอาอาร์ตมารวมกับวิศวกรรมน่ะ (พิสูจน์แล้วจากการเรียนมา 4 ปี คณะเรากับศิลปะนี่ไปกันไม่ได้จริงๆ ฮา) ตอนนี้ก็ชักติดใจอยากเป็นลูกค้าระยะยาว (หัวเราะ) ไม่รู้ว่าในอนาคตข้างหน้า เค้าจะมีอะไรล้ำๆมาให้เล่นอีกเนอะคะ

อิโจ

วันนี้มาโม้สั้นๆ อยากดูละครคุณพีเร็วๆจัง

ปล. แม้จะเฉยๆ กับนางเอกละครคุณพีในทีแรก (เราก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไรอ่ะนะคะ) แต่…สุดท้ายพอกำลังจะได้ดูเข้าจริงๆ ชักทำใจไม่ได้แฮะ -_-” ว่าไงดีล่ะ…ลูกสะใภ้ในจินตนาการเราไม่ใช่อย่างนี้น่ะ ต้องอย่างเรียวจังซิ (ไม่ใช่หละ) คือ…เราว่ามีคนที่เหมาะกับพี ดูใช่กับพีมากกว่านี้ล่ะค่ะ ไม่ใช่คนนี้น่ะพี เข้าใจป๋ามั๊ย?? ฮึก

ガンガンガンバッテ

บังเอิญเพลงนี้ของนิวส์มันรันขึ้นมาพอดีค่ะ
ฟังแล้วมันอดไม่ได้จริงๆ เลยหัวเราะเยาะตัวเองออกมา
เหมือนหนุ่มๆ กำลังบอกเรา ให้  ガンバッテ
ราวกับรู้ว่าเรากำลังแย่ =_= ซึ่งมันก็แย่จริงๆแหละค่ะ
เรากำลังเหม็นกลิ่นกาแฟขั้นรุนแรง!ทำงานไม่ได้!

แค่กาแฟเอง ガンバッテ นะป๋า!!! หลอนๆเหมือนพีกระซิบบอกอย่างนั้น -_-”

กาแฟ

เราไม่ชอบกลิ่นของเจ้านี่เอาเสียจริงๆเลยล่ะค่ะ ได้กลิ่นแล้วมันพาลเวียนหัว เพราะเราเคยเมารถระหว่างทางขึ้นเขาตอนที่คุณหนุ่ยกับคุณณรงค์กำลังกินโกปิโก้กันสนุกสนาน มันเลยฝังใจ พอได้กลิ่นเมื่อไหร่ อาการก็ออกเมื่อนั้น ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความเข้มและความสดของมันด้วยล่ะ ถ้าพวกฉีกซองชงธรรมดาก็พอจะอยู่ร่วมสถานที่กันได้ แต่ไอ้พวกกาแฟสดขั้วใหม่ๆที่ใครก็ว่าหอมนักหนานี่ไม่ได้เลย อาการจะหนักไปทางอยากอ้วกทีเดียว

แล้วหนึ่งในคนที่เราอยากจะจับโต๊ะทุ่มที่สุดคงไม่พ้นเอเชี่ยนเกิลประจำแลปที่ต้องชง/กรองกาแฟสดกินเองในห้องทุกเช้า คือ…ห้องทำงานมันก็เล็กๆ คงไม่ต้องบรรยายว่ากลิ่นมันจะทำร้ายกันขนาดไหน เมื่อก่อนเราได้นั่งหน้าโต๊ะคุณอชก. สุดยอด -*- เวลาที่ท่านจะกินที เราก็ต้องระเห็จออกไปนอกห้องทีเพราะทนไม่ได้จริงๆ มันเกินจะรับ แต่พอโดนเด้งมานั่งไกลๆแล้วก็ค่อยยังชั่วหน่อย กลิ่นมาลอยมาไกลๆก็พอหยวน คือ…ที่ทำงานเราทุกคนจะรู้ว่าเราแพ้กลิ่นนี้อย่างแรง และพยายามจะเลี่ยงเข้าใกล้เราเวลาจะกินเพื่อไม่ให้เรารู้สึกอึดอัดมากเกินไปนัก

แต่วันนี้!!! กลิ่นมันตามมาหลอกหลอนอีกแล้ว กาแฟสดของ อชก. คงเพราะเราไม่กินมันแถมได้กลิ่นก็ไม่ได้ เราเลยไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ว่าจะชงให้มันเข้มทำไมนักหนา มันก็เป็นสิทธิ์ของใครของมันน่ะนะคะ เรื่องจะกิน หรือไม่กินอะไรเนี่ย แต่ในเมื่อรู้ว่ามีคนที่ทนกลิ่นมันไม่ได้ ทำไมถึงไม่ออกไปกินข้างนอกให้เสร็จซะแล้วค่อยเข้ามา คือ…ทีคนอื่นเค้าจะกินอย่างอื่นที่กลิ่นมันไม่ถูกจมูกตัวเอง ตัวเองยังสั่งไม่ให้กินในห้องเลย เราเลยหัวเสียกับเรื่องนี้พอสมควร เราว่ามันเป็นมารยาทง่ายๆในที่ทำงานเองนะคะ คือถ้าเรานั่งอยู่เฉยๆเราคงลุกออกไปแล้วแหละ แต่จะให้คนที่กำลังทำงาน ลุกหลบออกไปเพื่อคนกินกาแฟคนเดียว? มันก็ไม่ใช่นี่

เราก็ไม่รู้จะทำยังไงให้ตัวเองหาย ก็พยายามทนแล้ว แต่คราวนี้มันทนไม่ได้ เลยเอาผ้าคาดปากกันหวัดมาคาดกันกลิ่นมันซะเลย -*-

ง่วง

เมื่อคืนนอนก็เหมือนไม่ได้นอน เพราะสมองทำงานตลอดเวลา เรื่องของเรื่องคือต้องเขียนโปรแกรมสำหรับรันผลเขียนบทความ แต่เราเขียนแล้วติด รันผลไม่ออก เลยต้องนั่งคิดหัวแตกว่าจะรัีนยังไง ทีนี้เลยติดมาตอนจะนอนด้วย คือ เลิกคิดไม่ได้ไงคะ ก็หลับมันทั้งๆที่สมองยังคิดอยู่อย่างนั้น ปรากฏว่าตื่นเช้ามาง่วงมาก =_= เหมือนกับ ตามันปิดเฉยๆ แต่ไม่ได้หลับ ขนาดฝันยังฝันถึงโปแกรมที่กำลังเขียนอยู่เลย เช้านี้เลยตื่นมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย แสบตาเหมือนคนอดนอน แถมยังต้องมาเจอกลิ่นกาแฟงี่เง่าของอชก.อีก เลยพาลหงุดหงิด

วันนี้ช่างเป็นวันที่ไม่เหมาะกับการทำงานจริงๆ ให้ตายเถอะ

อิโจ

มา้เขียนระบายอารมณ์เฉยๆค่ะวันนี้ เหม็นจนหงุดหงิด