ไม่ใช่ว่ายุ่งอะไรนักหนาถึงไม่ได้นอนหรอกค่ะ
แต่ว่า…ไอ้ปัง…ติดเกม! =_=

Plants vs. Zombies

เกมค่าย popcap ที่ได้มาเพราะพี่อ. เอาใส่ไดรฟ์มาประเคนถึงบ้าน เยี่ยม -*- เกมอะไรก็ไม่รู้ เนิบๆ ช้าๆ น่ารำคาญ แต่ไอ้ปังติดถึงขั้นนั่งเล่นยันตีสองมาสองวันติดแล้ว แน่นอนว่าเล่นขนาดนี้ย่อมเคลียร์จบเกมเรียบร้อยสวยงาม (พร้อมความง่วงงุน) แต่ดันมีมินิเกมให้เล่นอีกเพียบ (เพราะเึคลียร์ด่านหมด มินิเกมเลยปลดล็อกออกมาอื้อ) ว่าจะเว้นวรรค ไม่เล่น ไม่งั้นไม่ได้นอนกันพอดี

FB Game

แหะ นี่ก็เล่นอีกหลายเกมทีเดียว ไม่เล่นอันโน้น ก็มีอันนี้ให้เล่น โทษพี่ว. เอามาให้เค้าติดทำม้ายยยย โกรธ

FULLMETAL ALCHEMIST

ตั้งใจว่าจะงดเล่นเกม พอไม่มีอะไรเล่นเมื่อวานเลยกะจะขึ้นไปนอนเร็วๆ ปรากฏว่า ไอ้ปลื้มดันยืมการ์ตูนมา ก็ต้องรีบอ่านก่อนมันไปคืน สุดท้ายไอ้ปังก็นอนตีสองอีกแล้ว =_= ร่ำๆจะหลับคาการ์ตูนแล้วเหมือนกัน แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ (?) เลยสู้ตาย (เพื่อ?) ตกลงว่าไอ้ปังกลายเป็นโอตาคุไปสมบูรณ์แบบแล้วใช่ไหมคะ งื่อ?

อยากเปลี่ยนแว่น

ที่ถูกคือควรเปลี่ยนเลนส์ เพราะแว่นไม่ได้มีึความผิดอันใด (หัวเราะ) และก็ไม่ใช่ว่าอันที่ใช้อยู่นี้จะแย่ ขาเดี้ยง พิการ เหมือนอันก่อนหน้า แต่ที่อยากเปลี่ยนตัวแว่นด้วย เพราะมันซ้ำกับของคุณหนุ่ย (งื่อ)

เรื่องของเรื่อง เราเป็นคนนำเทรนนี้เข้าบ้าน แว่นกรอบหนาพลาสติกสีดำเข้ม ของเราซื้อของ มคปล. กรอบละตั้ง 4000 เชียวนะ (ตอนนั้นยังมีเงิน ฮือ) ตอนแรกๆ คุณหนุ่ยก็บ่นว่าแปลก แว่นหนาๆ เหมือนเด็กไม่เต็มเต็ง (ก็ใช่อ่ะนะ ฮา) แต่หลังจากนั้นไม่กี่เดือน แว่นสายตายาวของคุณหนุ่ยก็ถูกเปลี่ยนสไตล์มาเป็นแบบเดียวกันซะงั้น (แล้วบ่นว่าแปลกทำไมค้า?) แถมไม่ได้มีอันเดียว มีตั้ง 2-3 อัน เพราะคุณหนุ่ยชอบซื้อแว่นสำเร็จจากตลาดนั้นมาใส่เอง พอมันถูก เลยซื้อใหม่ง่ายแบบไม่คิดมาก เหตุเพราะหาอันเก่าไม่เจอ (-_-”)

ก็ไม่ใช่ว่าใส่ซ้ำใครไม่ได้หรอกนะ เราก็ใช้ของเรามาจนจะครบปีแล้วไม่เคยมีปัญหาอะไร เพิ่งจะมามีปัญหาตอนช่วงอยู่บ้านเนี่ย เพราะไอ้ปังหยิบแว่นผิดประจำเลยอ่ะค่ะ =_=”

เพราะว่าพออยู่บ้านก็นั่งแต่หน้าคอม บางครั้งก็ไม่ต้องใส่แว่นก็ได้เพราะมันยังไม่หลุดระยะโฟกัส อีกอย่างสบายหน้ากว่าใส่แว่นด้วย ก็เลยถอดวางๆไว้ ซึ่งในบริเวณเดียวกันก็มีแว่น(สำรอง) คุณหนุ่ยวางอยู่ใกล้ๆกัน นั่นแหละค่ะ ปัญหา เพราะถึงจะมองคอมชัด แต่รอบๆตัวมันก็มัวอยู่ดีนิคะ พอจะคว้าแว่นมาใส่ทีไร ได้หยิบผิดทุกทีเพราะความเหมือนและความมัวเนี่ยแหละ -*- แล้วพอหยิบผิดใ่ส่ของคุณหนุ่ยทีไร ไอ้ปังก็จะลายตาพาเวียนหัวทุกทีเพราะแว่นคุณหนุ่ยเป็นแว่นสายตายาว =[]= ทุกวันนี้ก็แก้ปัญหาด้วยการเอาแว่นคาดหัวแทน จะได้ไม่ค้องคว้ามั่วซั่ว ช่วยได้หน่อยนึง

เลยกำลังคิดอยู่ว่า ถ้าได้ฤกษ์เปลี่ยนเลนส์ จะเปลี่ยนแว่นไปด้วยเลยดีมั๊ยน้า คราวนี้จะเอาให้บ้ากว่าเดิม คุณหนุ่ยจะได้ไม่ซื้อตาม (หัวเราะตายไปแล้ว)

ของกิน

งื่อ อยากกินอะไรก็ไม่รู้ รู้สึกว่าช่วงนี้กินอะไรก็ไม่สมอยาก เพราะอาหารที่กินก็วนๆอยู่แต่เดิมๆ เนื่องจากไอ้ปังขี้เกียจไปจ่ายตลาด มีอะไรในตู้เย็นก็โยนๆ ทอดๆ กินมันไปง่ายๆ เป็นแบบนี้มาหลายอาทิตย์ จนวันนี้หงุดหงิดตัวเอง เดินวนในบ้านทั้งวันเพราะไม่รู้ว่าอยากกินอะไร (แทนที่จะไปหาดูนอกบ้านบ้างก็ไม่ไปนะ ขี้เกียจ -_-”) สงสัยต้องปรับระบบตัวเองใหม่ ขี้เกียจเป็นอาชีพแบบนี้คงได้เป็นประสาทซักวัน

เรื่องนี้ เรื่องนั้น คนนั้น

ไม่เกี่ยวกับเราเลยค่ะ แต่อยากบันทึกความรู้สึกของเราเก็บไว้เฉยๆ

เพราะ เรื่องนี้ เราถึงได้เข้าใจ คนนั้น ได้ถ่องแท้มากขึ้น เข้าใจในสิ่งที่เีราไม่เคยมองเห็น หรืออาจเรียกได้ว่ามองข้ามเพราะอะไรหลายๆอย่าง จนพอวันนี้ วันที่เราอยู่ห่างพอจะมองเห็น ถึงได้เข้าใจว่าเพราะอะไร เรื่องนั้น ถึงทำให้เกิดเรื่องราวได้มากมายขนาดนี้

เพราะความอยากเอาชนะของ คนนั้น เท่านั้นเองค่ะ และมันก็เป็นจริงอย่างที่พี่คนนึงเคยบอก ก็แค่เด็ก

เด็ก…เด็กมากๆ ภายใต้ความสวยหรูและเป็นที่น่านับถือ ที่จริงแล้ว เด็กกว่าที่คิดเยอะ ก็แค่คนคนนึงที่ต้องการให้มีคนอยู่รอบข้างเสมอ เพราะกลัวว่าตัวเองจะไม่สำคัญ หลบอยู่ภายใต้หน้ากากเทวดา ดูเหมือนคนดีทำแต่สิ่งดีๆ

แต่จะมีใครรู้มั๊ย? ในด้านไม่ดีที่ทุกคนไม่เคยรู้น่ะ คนนั้น ไม่ลงมือทำเองแต่ให้คนอื่นทำแทนนะคะ บงการทุกอย่าง ไม่ต่างจากการจับมือคนอื่นไปฆ่าคน

แต่ก็อย่างที่บอกตอนแรก เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเราแล้ว สิ่งที่เรารู้สึกก็คงเป็นเพียงแค่ ความผิดหวัง น่ะค่ะ ไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่านี้

อิโจ

ปล. พูดไม่ค่อยรู้เรื่องเนอะคะ เีรื่องสุดท้ายอ่ะ (หัวเราะ)
ปล.2 หนาวแล้ววว หนาวอยู่วันครึ่ง ตอนนี้ร้อนแล้ว (ฮา)
ปล.3 คิดถึงมจ.ค่ะ ไปเที่ยวกันเหอะ
ปล.4 ตอนนี้อยากกินแครกเกอร์ชีส อ้วนได้อีก T^T

หายหัวไปเกือบครบเดือน
จะว่าว่างก็ว๊างว่างล่ะ
แต่ที่ไม่อัพไดเพราะขี้เกียจ (หัวเราะตายไปแล้ว)

ไม่มีเนตใช้ประมาณ 14 วันด้วยค่ะ

เพราะงั้นไม่ได้อัพก็ไม่ผิดนะ (เหรอ?)

เล่าเรื่องกันดีกว่า

ไดหน้านี้คงยาวหน่อยค่ะ เพราะจะบันทึกความทรงจำที่ได้ไปเที่ยวเอาไว้ด้วย นานๆทีจะมีเรื่องเที่ยวมาเขียนได ตื่นเต้นที่สุด >_< (ถ้าไอ้หมีมันมาอ่าน มันคงเปรยลอยๆว่า “แรด” แน่นอน ฮา) จะลองเขียนเท่าที่จำได้ (จริงๆจำได้หมดแหละ เพราะออกจากบ้านรอบนี้เป็นอะไรที่สุดๆจริงๆ)

12 ต.ค. 2009

สอบผ่านแหละค่ะ ที่นั่นน่ะ (เอาไว้ถ้าได้งานก่อน จะมาบอกว่าที่ไหน หัวเราะ) นั่งงงกับตัวเองอยู่พักใหญ่ ก่อนจะร้องลั่นบ้านว่า ได้ได้ไงวะ? (เชื่อมั่นในตัวเองเป็นที่สุดว่าจะสอบไม่ผ่าน -_-”) สิ่งที่คิดเป็นเวลาต่อมาคือ แล้วจะสัมภาษณ์ผ่านเหรอ (หัวเราะตายไปแล้ว)

หลังจากนั้นก็เก็บข้าวของเตรียมตัวไปเชียงใหม่ นานๆจะหยุดยาว (แบบไม่มีกำหนด) เลยพาปลื้มไปพักผ่อนปิดเทอมที่เชียงใหม่ซะเลย

13 – 14 ต.ค. 2009

นอนกลิ้่งอย่างมีความสุข (หัวเราะ) ไปเชียงใหม่มักจะไม่มีอะไรทำ เพราะที่บ้านอยู่ไกลบ้านเมืองและผู้คน ปู่กับย่าแก่แล้ว กินข้าวเสร็จแกก็พักผ่อนตามอัธยาศัย แ่น่นอนว่าไอ้ปังไม่พลาดจะตามอัธยาศัยกับเค้าด้วย จะลุกขึ้นมาขยันตอนทำกับข้าวเท่านั้น (ฮา)

กลางวันอากาศร้อน แต่ฝนตกทุกๆเย็น ทำให้มารอบนี้ไม่ต้องไปรดน้ำสวน เย้! (ดีใจได้โล่ห์) ตกเย็นก็อากาศเย็นๆ เหมือนเปิดแอร์ค่ะ ยังไม่หนาว

15 ต.ค. 2009

ได้รับแจ้งข่าวจากเพื่อนๆ ที่แลปว่าจะขึ้นมาเที่ยวเชียงใหม่ และอยากจะมาพักที่บ้านช่วงวันปิยะฯ มองรอบบ้านแล้วเริ่มเหงื่อตก จะให้มันนอนไหนล่ะ(วะ?) เหลือเวลาประมาณอาทิตย์นึงทุกท่านจะมาถึง เอาน่ายังทัน งั้นนอนละกัน (ฮ่าๆ)

16-17 ต.ค. 2009

ยังคงชิลๆ ลัลล้าเรื่อยเปื่อย ลุกมาทำกับข้าวมั่ง ซักผ้ามั่ง แต่ยังไม่เก็บบ้าน นั่งคิดโปรแกรม+ติดต่อที่พัก+หาคนพาเที่ยว (โดยให้คุณณ.จัดการให้) ไม่สำนึกว่ามีงานอีกล้นเหลือ วันที่ 17 ไปรับแป้งที่ไปสอบที่เชียงราย แวะเที่ยวรายทาง หมดเวลาไปทั้งวันอย่างลัลล้า ไอ้แป้งไปเที่ยวบ้านเพื่อนในเมือง กลับวันที่ 20

18 ต.ค. 2009

คุณณ.ลงใต้ (มากรุงเทพอ่ะแหละ) ต้องดูแลปู่กับย่าด้วยการตื่นแต่ไก่โห่ไปซื้อกับข้าว =_=” สายหน่อย เริ่มลุกขึ้นมาเก็บกวาดสิ่งที่คุณณ.หมักเอาไว้ได้ทุกซอกทุกมุมของบ้าน เริ่มจากยกกองรายงานหนักร่วมตันของคุณณ.ไปเก็บไว้ชั้นบน ทำคนเดียวเพราะไอ้ปลื้มนอนตีพุงดูหนังสบายแฮ -*- แน่นอนว่าขึ้นลงบันได 9 ขั้นพร้อมกองรายงานรอบละ 3-5 กิโล อยู่ประมาณเกือบ 30 รอบ ตกดึกวันนั้นหลังอิชั้นก็เดี้ยงตามระเบียบ

19 ต.ค. 2009

เกิดเรื่องไม่เป็นเรื่องกับข้าวสาร ช่างมันไม่เล่าดีกว่า อารมณ์ขึ้นวุ้ย

20 ต.ค. 2009

ไอ้แป้งกลับมาแล้ว กองหนังสือและรายงานยังเหลืออีกเป็นพะเรอเกวียน แต่ไอ้แป้งแพ้ฝุ่นที่มันเยอะจัด งั้นซักผ้าปูที่นอนกับตากฟูกก่อนก็ได้ เก็บกวาดบ้านชั้นนอก กำจัดฝุ่นให้หมด ทำไปทำมา นอนจากจะยังไม่หายปวดหลัง ยังมีอาการแพ้ฝุ่นตามไอ้แป้งไปติดๆ เช็ดบ้านไปก็น้ำมูกย้อยไป ให้มันได้อย่างงี้สิ เจ๋งจริง

เย็นๆ ไปซื้อกับข้าว ปั่นจักรยานไปกับแป้งห่างจากบ้านประมาณ 2 โล ขาไปยังขำๆ แต่พอขากลับ หอบของพะรุงพะรัง แถมฝนตกไล่มาติดๆ เหนื่อยเอาโล่ห์ กลับบ้านมาขายังไม่หายสั่นเลยเหอะ เปียกอีกต่างหาก T^T โถ ชีวิตไอ้ปัง

21 ต.ค. 2009

เริ่มลนลาน ตรงนั้นก็ยังไม่สะอาด ตรงนี้ก็ยังไม่เรียบร้อย กองหนังสือรายงานยังไม่หมดไปจากบ้านเรา อ๊ากกกกกกกกกก กร๊อบบบบ (เสียงหลังเดี้ยง =[]=”)

22 ต.ค. 2009

พ่อจะกลับมาวันนี้ ดีใจประหนึ่งถูกหวย การดูแลคนแก่ไม่ยาก แต่การถูกคนแก่นินทาซึ่งหน้าแล้วต้องพยายามห้ามใจไม่ให้ถือสายากยิ่งกว่า -*- เกือบมีวางมวย ตั้งแต่เรื่องข้าวแล้วนะ อยากมีเรื่องใช่ม้ายยยย?

23-25 ต.ค. 2009

และแล้วทุกคนก็มา และผักชีก็โรยหน้าสวยงาม (หัวเราะ) บ้านเรียบร้อยดี ทุกอย่างโอเค โปรแกรมคือจะไปเที่ยวปายแล้วค้างหนึ่งคืน ก่อนจะกลับลงมาเที่ยวในเมืองเชียงใหม่หนึ่งวันแล้วค่อยเข้าบ้านไปนอนพักผ่อนตามอัธยาศัย (เอิ๊ก) แน่นอนว่าช่วงที่ไปเที่ยว ไอ้ปังก็ต้องทิ้งน้องๆให้ผจญกับชะตากรรมกับคนแ่ก่ตามลำพัง (วะฮ่า) เอาน่ามีพ่ออยู่ด้วย กลัวไร (หัวเราะตายไปแล้ว)

Let’s go to PAI

เค้าว่ากันว่าเส้นทาง ปาย และแม่ฮ่องสอนเป็นถนนปราบเซียน เพราะระยะทางไปแค่ร้อยกว่าโลแต่มีโค้งเป็นร้อยเป็นพัน ใช้เวลาเดินทางนานกว่าทางราบประมาณ 2-3 ชั่วโมง เพราะงั้น…ใครไม่เคยเมารถก็จงเมาซะให้หายอยาก (ไม่ใช่ละ) ก่อนมาไอ้ปังเลยโดนคุณน้องทั้งสองที่เคยไป(และเมารถ)มาแล้วเป่าหูซะไม่มีดีว่า “คุณน่ะเมารถแน่ๆ กินยาดักไปซะ” ชิชะ พี่แกน่ะ เด็กรถนะเว้ย โตในรถ เดินทางข้ามเขามาตั้งกะยังไม่ึคลาน จะไปเมาได้ไงวะ? ม่ะห์ เอาดรามามีนมาเม็ดนึง (หัวเราะตายไปแล้ว) ที่จริงไม่อยากกินเพราะอยากรู้ว่าจะเมาจริงมั๊ยไงคะ แต่ว่านะ โดนเป่าหูเช้าเย็นเลยกินก็กินวะ? สุดท้ายเลยไม่รู้ว่าตกลงแล้วเราจะเมารึเปล่า เพราะนั่งตาแป๋วด้วยฤทธิ์ยาคุยกับคุณอา ส. (เพื่อนพ่อที่ช่วยพาเที่ยวให้) ไปตลอดทาง จะมีก็เพื่อนๆ ที่ไม่คุ้นการเดินทางผ่าเขา ถึงจะิกินยาแต่ก็ยังคงมีอาการเวลานั่งคุยกันบนรถมันเสียมารยาทมากเลย คุยแล้วไม่ยอมมองหน้า (หัวเราะ) แน่นอนว่าถ้ามันหันมามีอ้วกพุ่งอ่ะนะคะ เอิ๊ก

ระหว่างทางก่อนถึงปาย ได้แวะถ่ายรูปเล็กน้อยตรงผากิ่วลม เป็นช่องแคบระหว่างเขาที่มีลมพัดแรง ตอนไปยังไม่เป็นหน้าหนาว แต่แถวๆนั้นก็เย็นไอหนาวแล้วล่ะค่ะ คงเพราะมีฝนปรอยๆ เป็นระยะๆตลอดทางด้วย เลยถ่ายรูปได้ออกมาอย่างที่เห็น เมฆเยอะ แล้วก็มีหมอก แถวๆผากิ่วลมมีชาวเขาเผ่าสีซอค่ะ ก็คล้ายๆแถวดอยสุเทพ

“พี่คะๆ ถ่ารู่กะหนูม๊ะคะ 5 บ่าทะน๊ะเอ” (อ่านให้เป็นสำเีนียงเด็กดอยนะ ฮา)

มองนิกกี้คุงในมือ แล้วก็นึกอยากจะถ่ายแบบโปรๆ ขึ้นมาบ้าง (เห็นเค้าชอบถ่ายเด็กดอยกัน) เลยเอามั่ง ใจดี ให้ไปคนละห้าบาทเลยค่ะ ประมาณ 6-7 คน (-_-”) แล้วก็ได้รูปอย่างที่เห็น สีเสื้อน้องเตะตาจริงๆ เตะป้าบๆเลย =_=

เข้าที่พักได้ก็นอนพักกันชม.นึง เพราะเพื่อนๆมาจากกรุงเทพก็เที่ยวเลย (แล้วเดินทางผ่าน 700 กว่าโค้งอีก) + ฤทธิ์ยาแก้เมาทำให้ง่วงได้ที่ หลังจากตื่นแล้วก็ชื่นชมที่พักพอหายอยาก (ไม่หรูหราสวยงามมากมายแต่สบายตาค่ะ เปิดหลังห้องไปติดทุ่งข่าวสีเขียวขจีสดชื่นสุดๆ) จากนั้นก็ขึ้นดอยไปจากตัวปายประมาณ 40 โล ไปเที่ยวถ้ำลอดกันค่ะ

ถ้ำลอดเป็นถ้ำที่มีน้ำไหลผ่าน แล้วก็มีหิืนงอกหินย้อย ก็เที่ยวชมกันเพลินๆแหละค่ะ ค่าชมก็แพงหน่อย เพราะระหว่างจุดในถ้ำต้องนั่งแพไป แต่ก็สมรมคาค่ะ น้ำที่ลอดในถ้ำมันค่อนข้างเชี่ยว คนจูงแพต้องแข็งแรงมากๆ เพราะจูงทวนน้ำ (เจ๋งเหอะ) ถ่ายรูปมารูปเดี๋ยวเพราะในถ้ำมันมืดค่ะ แต่เป็นรูปที่เจ๋งนะ เห็นจระเข้มั๊ยคะ? นั่นน่ะหินงอกหินย้อย! ไม่รู้มันงอกอีท่าไหน ที่แน่ๆ ไอ้ปังกับเพื่อนๆเชื่อว่ามันต้องเป็นตัวจริงๆโดนฆ่าตายแล้วสาปให้เป็นหินแน่เลย (นี่หรือนักวิทยาศาสตร์ ฮา) การเดินในถ้ำทุลักทุเลพอสมควรเพราะมืดและเปียก ก็ล้มกันไปคนละทีสองที แล้วในถ้ำเจองู (จริงๆ) ด้วย =_=” เหม็นขี้ค้างคาวและนกนางแอ่น แถมไอ้ปังโดนอึใส่หน้าอีกตะหาก เยี่ยม =_=b เดี๋ยวแม่เอาหนังสะติ๊กยิงซะนี่

เที่ยวเสร็จก็ลงมาถนนคนเดินในปายค่ะ เป็นถนนคนเดินที่ยาววววมาก แต่บรรยากาศดี ของขายก็เน้นไอเดีย เลยเดินเพลินๆ ถ้ามาหน้าหนาวคงเดินสนุกเพราะเดินไปหนาวไปเข้ากับบรรยากาศได้อีก ไอ้ปังไม่ค่อยซื้ออะไรจุกจิกอย่างที่สาวๆชอบซื้อกัน ได้มาแค่สมุดทำมือ (ชอบพวกนี้เป็นพิเศษ เห็นเป็นไม่ได้ค่ะ -_-”) มาหลายเล่มอยู่ แถมๆก็ได้กินเบเกอรี่ยามดึก (โฮ แคลอรีบึ้ม) ชื่อ เบเกอรี่โกโอ หรืออะไรเนี่ยแหละ แนะนำค่ะ อร่อยมาก

จบจากนี้ก็แยกย้ายกันนอนแล้วค่ะ เหนื่อย

วันนี้ไม่มีอะไรมากค่ะ ไปเที่ยวเก็บตกตามจุดต่างๆที่คนชอบไปถ่ายรูปกัน แวะซะหลายที่ถ่ายไปหลายรูป รู้สึกดีตรงได้ฝึกทักษะการถ่ายรูปแบบเต็มๆเลยค่ะ เจอทุกสภาพแสง ทุกสภาพอากาศ ทุกสถานที่คนเยอะเป็นมด -*- แย่งกันถ่ายได้อีก ขนาดหยุดแค่ 3 วันคนยังเยอะขนาดนี้ พี่เจ้าของที่พักบอกว่าปีใหม่ไม่ต้องพูดถึง ไหลไปกับผู้คน คือนิยามที่ชัดเจนที่สุด (เหย) แนะนำว่าถ้าอยากเที่ยวปายอย่างสงบจริงๆ ควรไปปลายกุมภาฯ ต้น มีนาฯ ค่ะ อากาศยังหนาวๆเย็นๆ และไม่ค่อยมีคน เหมาะที่จะถ่ายรูปเป็นที่สุด

เที่ยวไปก็คิดถึงเพื่อนๆทางนี้ไปค่ะ อยากให้ไปด้วยกันจริงๆ บรรยากาศดี ถ่ายรูปสนุก เอาไว้ไปกันเถอะนะ >_<

จบทริปแต่เพียงเท่านี้ เดี๋ยวไดยาวเกินเหตุ (เก็บกดอ่ะค่ะ ฮา) นี่เล่าสั้นๆแล้วนะ

อิโจ

ปล.1 ดูพีวีแล้ว >_< หล่อไร้คำบรรยาย ป๋าตายอย่างสงบ คุณพีหล่อลัลลาฆ่าป๋าด้่วยมือเปล่าจริงๆ

ปล.2 เป็นฝี -*- จากแผลแค่ยุงกัด พัฒนากลายมาเป็นฝี เยี่ยม ตอนนี้ก็เป็นไอ้ปังขาเดี้ยงไปแล้ว เอเมน

ปล.3 เอารูปของกินมาลงปิดท้าย ทำเองค่ะ ฮายาชิไรซ์ ไอ้หมีหอมแนะนำให้ลอง ลองแล้วติดใจ ฝีมือเราใช้ได้นะเนี่ย ฮิ้วววว

ตอนนี้เป็นคนจนโดยสมบูรณ์แบบล่ะค่ะ (หัวเราะ)
ถึงจะจน แต่ก็จนอย่างมีความสุขนะคะ ^_____^Y

ว่าง

อยู่ว่างๆไม่มีกิจกรรมเป็นชิ้นเป็นอันมา สัก 4 วันได้แล้ว ก็เรื่อยๆนะ เริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน แต่พอขยับจะทำอะไรมันก็ขี้เกียจไปหมด เลยตั้งใจกับตัวเองว่า จะขี้เกียจแบบนี้สักอาทิตย์ แล้วที่เหลือต้องขยันได้แล้ว (ฮา) ก็ได้เวลาเคลียร์ยาคุโซขุหลายๆอย่างที่สัญญิงสัญญาเอาไว้ จะพยายามไม่ขี้เกียจล่ะค่ะ แหะ

ตั้งเป้าไว้ว่าจะพักผ่อนแบบไร้ประโยชน์แค่เดือนเดียวค่ะ ไม่ต้องห่วง เดือนหน้าจะไปตั้งหน้าตั้งตาเก็บประสบการณ์สำหรับกิจการสักที ไฟท์! ไฟท์!

เรื่องเก่าๆ

ว่าจะลืมๆไปเลย ทำเนียนไม่รับรู้ แต่สุดท้ายก็ยังต้องให้คำปรึกษาอยู่ดีล่ะค่ะ ก็คงเป็นความรับผิดชอบที่ต้องทำต่อไปอีกสักนิดเพราะยังไงซะน้องๆที่มาทำใหม่ก็ไม่ได้รู้เรื่องหรือมีประสบการณ์มากเท่าเรา สอนกันได้ก็สอนกันไปค่ะ เป็นจริงอย่างที่ มจ.ว่าไว้ไม่ผิดเลย ว่าถ้าเราออกไปแล้ว มันต้องวุ่นวายเพราะไม่มีใครทำแทนได้ ถึงเราจะสอนงานไปแล้วก็เหอะ (ถือว่าดีหรือไม่ดีเนี่ย -_-” เหมือนเป็นพวกทำงานไม่เป็นทีมกับใครเค้าเลยแฮะ) เมื่อเช้าก็ได้รับสายแต่เช้าเหมือนกัน โทรมาถามว่าจะทำยังไงต่อไป 6-_-”

โอเคค่ะ ไอ้ปังจะเข้าโหมดคนดีแค่เดือนเดียวนะคะ เพราะว่าสอนงานไปหมดแล้ว ซีดีก็ให้ไปครบแล้ว ถ้ายังหาเองไม่ได้ หลังหมดโปรไม่รับรู้ด้วยนะคะ (โหด)

ไอ้หมีหนีเที่ยว!

ให้ทอปปิคไปเลยคนเดียวเพียวๆ (หัวเราะ) ฟ้อง ฟ้อง ไอ้หมีหอมมันหนีเทียว มีการโทรมาบอกเราก่อนเครื่องออกล่วงหน้าตั้ง 6 ชั่วโมง เยี่ยมไปเลยเพื่อน -*- นี่ถ้ามันบอกหลังจากกลับมาแล้วมีแบทเทิ่ลแน่ ชริๆ

ที่จริงก็แซวไปงั้นแหละ ใครจะไปทำอะไรหมีได้วะ (หัวเราะ) ที่จริงแล้วเราดีใจล่ะ ที่อย่างน้อยมันก็ยังโทรมาก่อนเครื่องออกเพื่อถามว่าอยากได้อะไรจากที่นั่นมั๊ย ขอบใจมากน๊าหมี แต่ตอนนี้เป็นบินโบ ดังนั้นคาเนะงะไน่ว่ะ เอิ๊ก ซื้อฝากป่ะล่ะ? ถ้าซื้อฝากก็เอา แต่ถ้าฝากซื้อนี่ไม่มีลิสต์ว่ะ (นด.ป่ะล่ะ ฮา) อีกอย่างพักหลังนี้มีแต่คนไปที่โน่น ของที่อยากได้เลยไปกับเที่ยวบินแรกๆหมดแล้วล่ะ เที่ยวหลังๆก็ไม่ค่อยฝากแล้ว ได้แต่บอกให้ทุกคนเที่ยวเผื่ออย่างเดียวเลย

ไม่ได้คุยกันนาน ดังนั้นคุยกันทีก็เล่นซะเกือบชั่วโมง (คงยาวกว่านั้นแน่ถ้าแบตมันไม่หมดซะก่อน)ได้ยินมันเล่าโปรแกรมเที่ยวแล้วเหนื่อยแทน ทัวร์คนแก่นี่หว่า (หัวเราะตายไปแล้ว) แ่ต่ได้ไปเที่ยวแถวๆบ่อพีด้วย >_< หวังว่ามันจะได้ป๊ะหน้าหนุ่มที่ฝากป๊ะนะ เอิ๊ก นอกนั้นก็คุยเรื่อยเปื่อยงั้นงี้ๆ เห็นว่าเรียนหนัก ได้ไปเที่ยวก็ดีแล้วล่ะ พักสมองซะบ้าง จะได้ผ่อนคลายยยยย (เหมือนเราที่ผ่อนคลายยยยยมากกกกก ฮา)

เดินทางดีๆปลอดภัย ได้ปู้จายกลับบ้านนะ ฮิ้วววววววว

อ้อ…ส่วนเรื่องนั้น ฟังครั้งแรกฉุนว่ะ แต่พอคิดหลายๆรอบ เฉยๆดีกว่า อ้อ แต่เราก็อยากจะรู้เหมือนกันนะว่าถ้าน้องๆที่ชื่นชมเค้านักหนาได้มารู้ว่าที่จริงแล้วเค้าเป็นยังไง มันจะเกิดอะไรขึ้น เฮ้อ

อิโจ

จริงๆมีอะไรอยากเล่าเยอะแยะ แต่หมักๆไว้นาน ลืมหมดเลยค่ะ (หัวเราะตายไปแล้ว)

คือ…มันต้องเป็นธรรมเนียมรึเปล่าคะ (หัวเราะ)
เห็นคนเค้าเห่อวันนี้กันจัง เลยเอามั่ง
ที่จริงเราค่อนข้างเฉยๆกับพวกตัวเลขล่ะค่ะ (ไม่ยึดติดอ่ะนะ)
แต่วันนี้ไหนๆก็ไหนๆละ เอาซะหน่อย

ทำบุญ

แอบสารภาพว่าไม่ได้ตั้งใจจะใส่บาตรเท่าไหร่ (จะบาปมั๊ยอ่ะ งื่อ) บังเอิญเจอ PD ตอนกำลังจะออกจากโรงอาหาร เพื่อนหวังดีชวนไปทำบุญใหญ่ก็เลยเอาซะหน่อยไม่ขัดศรัทธา แต่พอเอาเข้าจริงๆก็ไม่ได้ใส่บาตรด้วยตัวเองเพราะพิธีเค้านานเกิน ที่แลปมี morning activity เลยไม่อยากสายจำเป็นต้องออกมาก่อน แต่ก็ได้ฟังพระสวดพักนึงละนะคะ แล้วก็ฝากคนแถวนั้นใส่บาตรให้ ก็ถือว่าเป็นการเริ่มวันที่ดีแล้วกัน

3Y 3M 8D in NSTDA

แอบลุ้นกับตัวเองหน่อยๆ ว่าวันนี้เป็นวันที่ตัวเองทำงานมา 3 ปี 3 เดือน กับอีก 9 วันหรือเปล่าหนอ? เพราะเห็นว่าถ้าใช่มันก็จะเจ๋งไปเลย เพราะ 3*3 ได้ 9 ไงคะ แต่ก็ไม่ใช่แฮะ พลาดไป 1 วัน (หัวเราะ)

ข้อความดีๆ

วันนี้เริ่มต้นวันด้วยการทำบุญไปแล้ว แถมยังได้ข้อความดีๆจากทุกคนในแลปด้วย สาเหตุจากกิจกรรมตอนเช้าวันนี้เค้าให้ทุกคนเขียนความประทับใจถึงกัน ของเราที่ได้มาส่วนใหญ่จะชมว่าเราน่ารักแหละค่ะ (ฮา) เป็นสาว Japanese style แล้วก็แค่เห็นหน้าก็อยากยิ้ม อ่านเองแล้วก็เขินเอง (///) ขอบคุณทุกคนนะคะ จะเก็บหลักฐานเอาไว้ค่ะ เอามาแบล็กเมล์ทีหลัง (หัวเราะตายไปแล้ว) อ้อ มีคนชมว่าเราทำงานเก่งด้วย ไม่อยากจะบอกเลยค่ะว่ามันเป็นภาพลวงตา มันไม่จริงเลย (ฮึก)

BB Ep.9

อยากเอาด้ามร่มตีหัวนัตสึกิค่ะ ชัดมะ แบบว่า โกรธอ่ะค่ะ ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ นิสัยไม่ดีเลย -*- ดูแล้วขัดเคือง แถมเรายังแอบน้ำตาซึมหน่อยนึงตอนที่ริโกะคุยกับนาโอกิที่สนามบาสด้วยล่ะค่ะ ยังไงดีล่ะ มันรู้สึกเศร้าน่ะค่ะ ความรู้สึกแบบนี้คล้ายๆกับว่า ต่างคนต่างส่งไปไม่ถึงเพราะมีคนอื่นขวางอยู่อย่างนั้นละมั้งคะ

เอาเป็นว่าต้องเอาด้ามร่มตีหัวนัตสึกิค่ะถึงจะหาย (หัวเราะตายไปแล้ว)

อ้อ…คาวาซากิซังก็เป็นคนดีนะคะ ถ้าไม่ติดว่ามีนาโอกิเป็นพระเอกนี่เราเชียร์คุณสุดใจเลยนะ >///<

อ้อ…อีกที…ดีใจที่คุณพระเอกหายแล้วค่ะ พักผ่อนเยอะๆนะคะ เอาให้หายขาดค่ะ ^^

Doll

อันนี้เป็นความบ้าส่วนตัวเล็กน้อยค่ะ อยากได้ Lati doll ล่ะค่ะ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นว่าต้องซื้อให้ได้นะคะ เพราะมันแพง

เราเป็นคนนึงที่เคยถามตัวเองว่าตุ๊กตาจำพวกบลายด์ อะไรทำนองนี้มันทำอะไรได้นอกจากแต่งตัวแล้วก็ตั้งโชว์ คือ…คงไม่ใช่ความสนุกของเราแบบนั้นละมั้งคะ เราเลยค่อนข้างเฉยๆ แต่เมื่อหลายวันก่อนเราเห็น Lati doll ที่หน้าตามันจะแนวๆ การ์ตูนเกาหลีญี่ปุ่นทำนองนั้นที่สาวๆวงการคอสเพลย์เค้าชอบมีในครอบครองกันน่ะค่ะ เห็นแล้วรู้สึกถูกชะตามาก คือ มันถ่ายรูปขึ้นสุดๆเลยล่ะ เห็นแล้วอยากได้มาเป็นนายแบบ >__<

แต่ด้วยราคาที่สูงเฉียดค่าตัวยามากิ เอาเป็นว่า น้องก็อยู่ในมือของคนที่ดูแลน้องได้ไปแล้วกันนะคะ เราชื่นชมห่างๆดีกว่า (หัวเราะ)

อิโจ

ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับทุกคนค่ะ

เอารูปมาลงอย่างเดียวค่ะ แบบว่าคึก
ตอนนี้กำลังเป็นมายบูม ระบายสี
หลังจากที่เริ่มๆจะว่าง ก็เอารูปเก่าๆมาแสกน
แล้วระบายสีเล่นใน Photoshop
สนุกดีนะคะ

Tai SD version

winds

Salary man

Fawn: Novel Character from Soulmate

กินรี
รูปนี้ลงสีด้วยปากกาโคปิกล่ะค่ะ ยากเหมือนกันนะ พลาดแล้วพลาดเลย งื่อ

Pain
อันนี้ไม่ได้ระบายสีค่ะ แค่นี้ก็คลาสิกแย่แล้ว (หัวเราะ)

เป็นส่วนหนึ่งค่ะ ที่จริงมีเยอะกว่านี้แต่ยังไม่ได้เอามาแสกนแล้วลงสี ส่วนใหญ่เราใช้ PS ทำค่ะ เพราะมันง่ายและไม่ต้องเตรียมอะไรเยอะ บางรูปเป็นสีโคปิค (ปากกาเมจิกสำหรับลงสี) ก็จะมีแต่สีแดงๆ น้ำตาลๆ ค่ะ เพราะไม่มีเงินซื้อสีอื่น มันแพง (หัวเราะตายไปแล้ว) ส่วนเทคนิคการลงสีใน PS ของเราก็อาศัยการใช้งานบ่อยๆ มันก็ได้ไปเอง และบางส่วนก็ได้ทริกดีๆ จากนักวาดการ์ตูน และโดจินในไทยเนี่ยแหละค่ะ บางคนเค้าสอนวิธีการลงสีในบลอกด้วย ก็ขอบคุณสำหรับความรู้ดีๆ มา ณ ที่นี้ค่ะ (ไปแอบอ่านของใครบ้างก็จำไม่ได้ซะด้วย 6-_-”)

ดูรูปตัวเองแล้วก็ชื่นใจแปลกๆเหมือนกันนะ สวยจัง (หัวเราะ) หลงตัวเองได้อีก (อาย)

อิโจ.

Hepless Night
Crystal Kay Feat. Akanishi Jin

Naa Naa Naa Naa
Woo Woo Woo Woo
Woo Woo

分かって　いるのに
不安で　確かめる
You hold me and kiss me you sayin that you miss me
落ち着かない　Oh why? Tonight.
今どこにいるの?
So tell me何してるの?
Images inside my head今なにを思うの?

But I know I’ll stay coz next to you is where I belong (where I belong)
信じさせていてwhen you’re gone (when you’re gone)
I guess its just a helpless night a helpless night a helpless night
胸が苦しくてwhen I’m alone
My heart melts when you’re gone

I hear everything you say ありのままに
Last night I held you so tight baby all through the night.
それでも you say
“it’s not enough for me” 教えて
もどかしい気持ちで
君しかいないから
Baby how can I make you see

But I know I’ll stay coz next to you is where I belong (where I belong)
信じさせていて when you’re gone (when you’re gone)
I guess its just a helpless night…a helpless night…a helpless night
胸が苦しくて when I’m alone
My heart melts when you’re gone

そばにいたいから wherever you are
手を伸ばしてbaby, I’m not that far

But I know I’ll stay cause next to you is where I belong (where I belong)
信じさせていてwhen you’re gone (when you’re gone)
I guess its just a helpless night a helpless night a helpless night
胸が苦しくてwhen I’m alone
My heart melts when you’re gone

My heart melts when you’re gone

Kanji lyric from: annatanhe@LJ

Naa Naa Naa Naa
Woo Woo Woo Woo
Woo Woo

ฉันเข้าใจ…แต่ก็ยังกังวลใจ
ทั้งที่คุณโอบกอดและจูบฉัน พร่ำบอกว่าคิดถึงฉัน
แต่ทำไมฉันถึงไม่สามารถสงบใจลงได้ในคืนนี้
ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?
บอกฉันได้ไหมว่าคุณกำลังทำอะไร?
ฉันกำลังจินตนาการ ว่าคุณกำลังคิดอะไร?

ฉันรู้ว่าฉันยังคงเคียงข้างคุณ เพราะที่ตรงนั้นยังเป็นของฉัน (ที่ของฉัน)
เชื่อมั่น แม้คุณจะจากไป (เมื่อเธอจากไป)
มันก็เป็นเพียงคืนที่ไร้หนทาง คืนที่ไร้ที่พึ่ง คืนที่ไร้กำลัง
ในอกเจ็บร้าวเมื่ออยู่เพียงลำพัง
หัวใจแทบสลายเมื่อคุณจากไป

เพราะว่าอยากอยู่เคียงข้างไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน
เอื้อมมือมาสิที่รัก ผมไม่ได้ไกลคุณเลย

ผมได้ยินทุกถ้อยคำที่คุณเอ่ยเสมอ
ตลอดคืนผมกอดคุณไว้อย่างแน่นหนาที่รัก
หากแต่คุณกลับบอกว่า “มันยังไม่พอสำหรับฉัน”
อธิบายมาสิว่าคุณโกรธเคืองอะไร
เพราะว่าผมก็มีเพียงแค่คุณเท่านั้น
ต้องใำ้ห้ผมทำยังไงคุณถึงจะเข้าใจ ที่รัก

ฉันรู้ว่าฉันยังคงเคียงข้างคุณ เพราะที่ตรงนั้นยังเป็นของฉัน (ที่ของฉัน)
เชื่อมั่น แม้คุณจะจากไป (เมื่อเธอจากไป)
มันก็เป็นเพียงคืนที่ไร้หนทาง คืนที่ไร้ที่พึ่ง คืนที่ไร้กำลัง
ในอกเจ็บร้าวเมื่ออยู่เพียงลำพัง
หัวใจแทบสลายเมื่อคุณจากไป

เพราะว่าอยากอยู่เคียงข้างไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน
เอื้อมมือมาสิที่รัก ผมไม่ได้ไกลคุณเลย

ฉันรู้ว่าฉันยังคงเคียงข้างคุณ เพราะที่ตรงนั้นยังเป็นของฉัน (ที่ของฉัน)
เชื่อมั่น แม้คุณจะจากไป (เมื่อเธอจากไป)
มันก็เป็นเพียงคืนที่ไร้หนทาง คืนที่ไร้ที่พึ่ง คืนที่ไร้กำลัง
ในอกเจ็บร้าวเมื่ออยู่เพียงลำพัง
หัวใจแทบสลายเมื่อคุณจากไป

หัวใจแทบสลายเมื่อคุณจากไป

∵∴∵∴∵∴∵∴∵∴∵∴∵∴∵∴∵∴∵∴∵∴∵

เสียงเคย์
เสียงจิน
เสียงประสาน

เพลงนี้จากอัลบั้ม Best of Crystal Kay ค่ะ รวมเพลงเพราะๆของเคย์ไว้เยอะทีเดียว โดยเฉพาะเพลงนี้ Helpless Night ที่ได้จินซามะ แห่งคัตตุนมาช่วยร้องไลน์ประสานที่เราฟังครั้งแรกแล้วต้องถามตัวเองว่า จินอยู่ไหน? (หัวเราะ) เสียงจินสาวได้อีกค่ะ แต่เพราะมาก คือ…ทำไลน์ประสานกันได้ดีจนฟังลื่นไหลมาก (เพราะปกติจินก็ชอบ adlib อยู่แล้ว) ท่อนที่ร้องแยกก็เสียงทุ้มน่าฟัง สรุป เราว่าจินทำได้ดีมากเลยล่ะค่ะ (ไม่ได้อวยกันเองนะ)

ปล. เพลงนี้ภาษาอังกฤษเยอะ แปลไม่ยาก สนุกดี (หัวเราะ) แต่ถ้าแปลผิดก็ขออภัยนะคะ

วันนี้นึกอะไรไม่รู้ กลับไปเปิดบอร์ดเก่าบ้านไคซิน
อยากอ่านนิยายเวียนที่ตัวเองไปร่วมแต่งไว้เมื่อหกปีก่อน
แต่ปรากฏว่ากลับไปเปิดอีกที บอร์ดโดนลบไปแล้ว

เสียดายนิดๆเหมือนกันนะ แต่ก็เข้าใจ ตั้งหกปีแล้วที่ไม่มีการอัพเดท
บางทีเหงาๆ เราก็จะกลับไปอ่านอะไรเก่าๆ ที่เคยทำไว้
อย่างน้อยมันก็ทำให้ยิ้มได้ล่ะ่ค่ะ

ตอนนี้ ทั้ง IZ Club, Zohall, Porko, LB, Motherboard
และอีกหลายๆที่ต่างก็เลือนหายไปตามกาลเวลา
คงเป็นเพียงแค่ความทรงจำสีจาง
อาจจะไม่เหลือร่องรอยให้ระลึกถึง
แต่ยังเหลือความทรงจำ ที่จะคงอยู่ตลอดไป

ยังไงก็ขอบคุณที่ช่วยสร้างความทรงจำดีๆให้กับเรานะคะ
^___________________^

วาดรูป

ไม่รู้จะพูดอะไร ก็อย่างที่เห็น เอามาอวดแหละค่ะ (เขิน) วาดเล่นอยู่ในสมุดจดงาน ตั้งใจทำงานมาก (ฮา) รูปมนุษย์ผู้ชายสองคนนั้นคือพระ-นาย จากนิยาย 1800 หน้่าที่เล่าให้ฟังเมื่อเอนทรีก่อน วาดตามอิมเมจที่เราคิด อาจจะไม่เหมือนอย่างคนแต่ง แต่ก็ถูกใจเรานะ (หัวเราะ)

โอคาเอริ~!!!!

โอ๋กลับมาแล้ว เห็นว่าเครื่องดีเลย์ข้ามคืนเพราะมีพา่ยุ แย่เลย เลยต้องนอนที่สนามบิน แล้วเอาของฝากเพื่อนมากินประทังชีวิต (งื่อ)

เดี๋ยวจะนัดเจอกันวันศุกร์ เพราะเราจะใช้กล้องวันเสาร์ ก็จะได้ของฝากด้วยเลย สรุปว่าโอ๋หาเพื่อนให้เอฟจังได้ด้วย >_< แถมราคาถูกกว่าที่บอกไว้ตั้ง 1000 เยน ตอนนี้โอ๋เลยไม่แน่ใจว่า ตกลงแล้วซื้อมาถูกรุ่นรึเปล่า (หัวเราะ) เอาเป็นว่า ถ้ามันเหมือนๆกับรูปที่ส่งไปให้มันก็ใช่แหละ ไม่เป็นไร เราแคร์ยี่ห้อมากกว่าคุณภาพอยู่แล้ว (ไม่ใช่ละ) จริงๆแล้วคือ ของยี่ห้อนี้มันก็ดีโอเคทุกรุ่นอยู่แล้วไงคะ (แถ?) เรายังไงก็ได้ล่ะ

สอบ

วันอาทิตย์มีสอบ กฟผ. ที่จุฬา บอกตรงๆว่าไม่หวังอะไรเลย เพราะไม่ได้อ่านหนังสือ แต่ก็จะพยายามทำให้เต็มที่แล้วกัน ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่ซีเรียส เพราะยังไงสิ่งที่เราอยากทำมันก็ไม่ใช่ที่นี่อยู่แล้วไง แต่ในเมื่อได้โอกาสมาก็จะลองซักตั้ง โอ๊ส!!

BB

จากที่คราวที่แล้วบอกว่าเราเฉยสนิทกับละครเรื่องนี้ ตอนนี้ชักจะเฉยไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ อุรายามาชี่สุดๆ โดยเฉพาะตอนแปด คือแบบ…อยากสลับตัวกันเลยเหอะ T^T อยากได้ดาคิชิเมเตะบนเบดโดะแบบนั้นอ่ะ ฮึก

คงอุ่นดีนะคะ หน้าอกใหญ่ๆ (ไม่ใช่ละ) เราว่าผู้่ชายอย่างนาโอกิหายากล่ะค่ะ บอกไม่ถูก ไม่ใช่ดีที่สุด แต่ว่าดีพอที่จะเป็นคนรักได้ งื่อ..พูดเองสับสนเอง อ้อ…ชูจิก็น่ารักดีเหมือนกันนะ หงอดี (หัวเราะ)

รอดูตอนเก้า งื่อ เกลียดผู้หญิงอย่างนัตสึกิ เห็นแก่ตัวอ่ะ บู้~

อิโจ.

เพิ่มเติม

เพิ่งรู้ข่าวเรื่องคุณพีกับเรียวจังเป็นหวัด ใจไม่ดีเลยค่ะ ขอให้หายเร็วๆ ดูแลตัวเองให้มากๆนะคะ งื่อ

ลงรูปหน้าโฮมใหม่ ไฉไลสไลดิ้ง (หัวเราะ)
จริงๆลงไปตั้งแต่เมื่อวันจันทร์
รู้สึกจะเครียดอะไรสักอย่างอยากระบายสี
ก็เลยไปเอารูปเก่าๆที่วาดไว้มาแสกนแล้วลงมือ (หัวเราะ)

รูปนี้เป็นรูปที่วาดเมื่อ 4 ปีก่อนเห็นจะได้ ตั้งแต่สมัยเรียนแน่ะค่ะ เป็นคาแรกเตอร์จากนิยายของเราเอง เรื่อง Soul Mate ซึ่งเป็นสเปพาร์ตของเรื่อง Renour ที่แต่งเมื่อตอนอยู่ม.ปลาย คนอ่านก็เพื่อนๆกันเอง แต่เรื่อง Soul Mate นี่ไม่เคยให้ใครอ่าน อ่านเองคนเดียว (หัวเราะ)

ต่อไปนี้เป็นส่วนทบทวนความจำตัวเอง

เรื่องเรนัวร์เป็นเรื่องที่เราแต่งเพราะความคึกๆ คาแรกเตอร์หลายตัวได้เพื่อนตั้งชื่อให้ แน่นอนว่าเรายังไม่ลืม ขอบคุณนะ ^^ เป็นนิยายธรรมดาๆ ไม่ใช่นิยายในวงการ (หัวเราะ) บอกตรงๆว่าเนื้อเรื่องอ่อนด๋อยมาก กลับมาอ่านอีกครั้งนี่ขัดใจอย่างมาก ก็ได้ลงมือรีไรท์ไปเรียบร้อย แต่การรีไรท์นี่ก็ยากนะเอาเรื่องเลยนะ บางครั้งเราก็เสียดายความสนุกแบบออริจินัล(ด๋อยๆ) สุดท้ายเลยรีไรท์ไม่ลงปล่อยให้ค้างคาไปอย่างนั้น

สำหรับเรนัวร์เป็นนิยายเรื่องแรกที่เราเขียนแนวโชเนนไอเข้าไปด้วย เลยเกิดเป็นสเปพาร์ตเรื่อง Soul Mate ขึ้นมา แต่เป็นสเปพาร์ตที่เขียนยากหนักกว่ารีไรท์เพราะต้นเรื่องมันไม่สมเหตุสมผล พอจะมาสเปต่อ มันเลยติดๆขัดๆไปหมด สุดท้ายก็ตัดสินใจแยก Soul Mate ออกมาจากเรนัวร์อย่างสิ้นเชิง เขียนเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกัน แค่เอาชื่อตัวละครและบทพูดบางประโยคมาเฉยๆ ซึ่งก็ช่วยได้ในระดับนึง

เพราะเป็นโชเนนไอเรื่องแรก เราเลยค่อนข้างรักคาแรกเตอร์ของเรื่องนี้มากๆ ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครสามตัวซับซ้อนจนเรางง (หัวเราะ) เนื้อเรื่องไม่มีอะไร มีแต่เรื่องของความรักอย่างเดียว แนวคิดก็มีเพียงแค่ว่า ชีวิตหนึ่งของคนเรา จะมีความรักที่เรียกว่ารักแท้ได้กี่ครั้ง…และเรา จะรู้ได้ยังไงว่าแบบไหน ที่เรียกว่ารักแท้

สำหรับไท จะเป็นตัวแทนของคนที่สูญเสียคนรักคนแรกและคนที่สองเพราะตัวเขาเอง ก่อนตายไทได้อธิฐานขอให้ได้พบกับกันอีกครั้งเพื่อแก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาด แต่แม้แต่ตัวไทในชาติก่อนเองก็ยังไม่รู้ว่าคนรักคนไหนคือรักแท้ของตัวเอง ดังนั้น เมื่อทั้งสามคนกลับมาพบกันอีกครั้งแบบพร้อมหน้าสามคน จึงเกิดเป็นความรักที่ไม่ลงตัว ที่แม้แต่คนแต่งเองก็งงกับการแต่งเช่นกัน (หัวเราะ)

ฟังดูยากๆเนอะคะ แค่เราก็ชอบคาแรกเตอร์ทั้งสามตัวนี้จริงๆ ไม่มีตัวร้าย ไม่มีนายเอก มีแค่คนที่ถูกรัก และคนที่เสียสละเพื่อรัก มันอบอุ่นและเจ็บปวดดี (อย่างหลังนี่คนแต่งมาโซ -_-”)

รัก…แม้ไม่พูด…ไม่ได้หมายความว่าไม่รัก…

รัก…แม้รักยังไง…ก็รักได้เพียงครึ่งใจ…

และรัก…แม้เจ็บเพียงไหน…ก็ยังเลือกที่จะรัก…ไม่เปลี่ยนแปลง

ความรักของคนสามคน…ที่ก่อเกิดขึ้นต่างเวลาหากผูกสัมพันธ์กัน…

เช่นนี้แล้ว…ความหมายของคู่แท้สำหรับพวกเขา…โชคชะตาจะให้คำตอบเช่นไร…

ใครคือคู่แท้ของกันและกัน???

วันนี้คงรำลึกความหลังแค่นี้ วันหลังจะลองเอาคาแรกเตอร์ตัวอื่นมาลงอีก ชอบ (หัวเราะ)

อิโจ

ตอนนี้ก็รู้สึกเบาตัวขึ้น ถึงแม้ว่าจะมีอะไรที่ต้องสะสางอีกมากมาย
ทั้งๆที่รู้ว่าช่วงนี้จะต้องวุ่นวายมากแน่ๆ แต่เรากลับสบายใจ

อย่างที่เค้าว่ากันจริงๆแหละค่ะว่า

เมื่อไหร่ที่คนเราเห็นปลายทาง…จะไม่มีความกลัว
ตอนนี้ อิสระรอเราอยู่ที่ปลายทาง จิตใจมันเลยเบิกบานเป็นพิเศษ

ที่ต้องทำตอนนี้คือสู้กับตัวเองให้ได้ แล้วไปให้ถึงอิสระเร็วๆ (ยิ้ม)

ต้องกล้า…ที่จะกางปีกบินนะ

ฟิค/นิยาย

ตอนนี้อ่านเยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เครียดด้วย และตามใจตัวเองด้วยค่ะ (นิสัยไม่ดีเลย) เมื่ออาทิตย์ที่แล้วโหมอ่านออริจินัลไปเรื่องนึง 1836 หน้า (บ้าไปแล้ว โฮก) อ่านในยามากิ ให้โหมอ่านยังไงก็อ่านได้แค่วันละ 600 หน้าเท่านั้น ต้องอ่านติดต่อกันไปประมาณ 3 วัน (-_-”) ผลคือ อินค่ะ อินอย่างแรง เกือบทำงานทำการไม่ได้ (หัวเราะ)

เลยกลายเป็นว่าตอนนี้กลับมาบ้าออริจินัลได้อีก อ่านฟิคแล้วมันไม่ถึงใจเท่าออริจินัลเนอะคะ แบบว่าออรินี่ได้จินตนาการแบบสุดตัว เลยสุดโต่ง (หัวเราะ)

มีที่ไหนมีออริดีๆให้อ่านบ้างน้า (แน่นอนว่าออริวายนะ ธรรมดาอ่านไม่เป็น ฮา) เดี๋ยวนี้ต้องเลือกบ้างเหมือนกันนะคะ เด็กๆรุ่นใหม่ๆ ใช้ภาษาได้ไม่ค่อยถูกใจเราเลยให้ตาย บางทีหาสนุกๆไม่ได้ก็ต้องแต่งเองค่ะ (ยังกล้าคิดเรื่องนี้อีกเหรอเธอ??) ออริที่เราแต่งเองมีเยอะนะคะ แต่ไม่เอาให้ใครอ่าน กลัวโดนทวง (หัวเราะตายไปแล้ว) ก็ฟิคหลายๆเรื่องดองไว้ตั้งเยอะ ถ้าทะลึ่งลงออริอีกมีหวังตายพอดีสิ แต่คนเดียว อ่านคนเดียว ทวงคนเดียวแหละดีแล้ว (ฮา)

ถ้าใครอยากอ่าน (มี?) แอบกระซิบบอกได้นะ จะเอาลงในบล็อกเนี่ยแหละ แต่ถ้าไม่จบห้ามทวงล่ะ (หัวเราะตายไปแล้ว)

ทรงผม

ตอนนี้เริ่มเบื่อมากๆ ทำยังไงดี??

ไม่อยากตัดสั้นแล้ว เพราะทำทรงเดิมมาหลายปี แต่จะให้ทนจนกว่ามันจะยาวกว่านี้ก็กลัวตัวเองว่าจะหุนหันวิ่งเข้าร้านทำผมไปซะก่อน เฮ้อ ผู้หญิงผมยาวนี่ก็ต้องอดทนเหมือนกันเนาะ ลำบากจัง

ตรวจฟัน

เอาเหล็กออกแล้วก็จริงแต่ยังต้องไปให้หมอตรวจทุก 3 เดือนเพื่อสุขภาพฟันที่ดี คราวนี้ไปหาหมอมา หมอบีบลวดรีเทนเนอร์ให้ แทบอยากร้องให้แน่ะ ฮึก ใส่ทีร้าวไปทั้งแผงเลย หมอว่าของเดิมหลวมแล้ว ต้องบีบให้มันแน่นหน่อย แต่อันนี้มันแน่นไปมั๊ย บางครั้งไม่อยากถอดรีเทนเนอร์ออกเลยเพราะใส่กลับเข้าไปลำบากมาก แต่สักพักก็จะชินแหละค่ะ เจ็บคนชิน หรือเราเป็นพวกมาโซ (งื่อ)

ยังไม่ได้ไปถอนฟันคุดล่าง เพราะแอบกลัวเจ็บเล็กน้อย รอบนี้หมอเห็นเลยบ่นว่า ระวังมันขึ้นมาเต็มๆแล้วใส่รีเทนเนอร์ไม่ได้เจ็บกว่าเดิมนะเอ้า เหย มีขู่ คิดว่ากลัวเหรอ

เดี๋ยวเงินเดือนออกแล้วเจอกันละกันนะหมอ แหะๆ (กลัวค่ะ ดังนั้นไม่ต้องขู่)

อิโจ

ปล. โอ๋ไปตามหาหัวใจแล้ว (หัวเราะ) ตอนนี้คงเริงร่าท่ามกลางอากาศร้อน (ไม่รู้จะอิจฉาหรือสมน้ำหน้าดี) กลับมาเร็วๆนะ แอบเหงาแฮะ
ปล.2 ฝากโอ๋ซื้อหูฟังออดิโอเทคล่ะ >_< เอฟจังจะมีเพื่อนแล้ว ถ้าได้มาจะตั้งชื่อว่าอะไรดีน้า (ให้ได้มาก่อนดีมั๊ย?)
ปล.3 แบบว่าตอน 5 ฮึก อยากได้ดาคิชิเมเตะแบบนั้น ฮึกๆ จะเอาๆๆๆๆๆ (ดูนานแล้ว แต่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอิจฉา ฮ่าๆ)

ツキアカリ
作詞：Rie fu 作曲：Rie fu

青い　青い　空に　月の光をともす
甘く　淡く　重い　そんなものに捉われて

この月明かりの下　ひとり知れず
君の名前だけを呼んでいた
いつまでも未来をさがしてた
この光の中に‥

いつも　いつも　そばで　信じてゆく力が
遠く　脆い　ものを　動かしてる気がしてた

この月明かりの下　ひとり知れず
君の名前だけを呼んでいた
静かな愛情を信じてた
この光の中に‥

何も掴めないような夜には
君を想わないときはない
There isn’t a day I don’t think about
迷う心が　君に届くように

この月明かりの下　私の名前を呼んで
たしかに逢いにゆくよ　どこへでも
君のそばに

この月明かり　瞬きひとつせず
静かに私を見つめていた
君との未来をさがしてた
この光の中に‥

***********************

แสงนวลของดวงจันทร์ในผืนฟ้าสีคราม
ดูช่างหวาน สลัวราง และขรึมเคร่ง

ภายใต้แสงจันทร์นั้น ไม่มีใครแม้เพียงสักคน
มีเพียงเสียงของฉันที่เรียกหาเธอ
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร…ฉันก็ยังคงมองหา
อนาคต…ท่ามกลางแสงจันทร์นวลสลัวราง…

มีเีพียงความเชื่อใจ…ที่สร้างพลังให้ฉันได้เสมอ
ฉันจะอยู่เคียงข้างแม้ความห่างไกล ความเปราะบาง จะเข้ามาในจิตใจ

ภายใต้แสงจันทร์นั้น ไม่มีใครแม้เพียงสักคน
มีเพียงเสียงของฉันที่เรียกหาเธอ
เชื่อมั่นในความรักอันเงียบงัน
…ท่ามกลางแสงจันทร์นวลสลัวราง…

จะหาสิ่งใดยึดเหนี่ยวได้ ขณะที่ค่ำคืนเคลื่อนคล้อย
ไม่มีเวลาไหน…ที่จะไม่คิดถึงเธอ
ไม่มีวันใด…ที่จะลืมความรู้สึกนี้ได้
หัวใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกนี้ จะมอบให้เพียงเธอ

ภายใต้แสงจันทร์นั้น ไม่มีใครแม้เพียงสักคน
มีเพียงเสียงของฉันที่เอ่ยเรียกตัวฉันเอง
ขอเพียงแค่ได้ไปพบ…ไม่ว่าที่ไหน
ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ

แสงจันทร์ที่กระพริบส่อง
ไม่มีใครแม้เพียงสักคน
ฉันยังคงเฝ้ามองหาอนาคตที่มีเธออย่างเงียบเหงา
…ภายใต้แสงจันทร์สลัวราง…

***********************

เพลงนี้ได้มาโดยบังเอิญจากที่ไหนสักที่ ถ้าคุณเป็นคนที่ชอบฟังเพลงช้าๆ เศร้าๆ เหงาๆ ขอแนะนำให้ลองฟังดูค่ะ เพราะ และเหงาได้ใจ Tsukiakari – Rie Fu

ตอนแรก เราติดใจเพลงนี้เพราะทำนอง และเลือกจับคู่เข้ากับฟิคเรื่องหนึ่งโดยไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ต้องการบรรยากาศเพลงให้เข้ากับเนื้อเรื่อง แต่ไปๆมาๆ เพราะฟิคมันยาวไปหน่อย เลยติดเพลงนี้ไปโดยปริยาย (เราชอบเปิดเพลงเดียวต่อหนึ่งเรื่องน่ะค่ะ ฮา) ยิ่งมาแปลเนื้อหาเพลงแล้วยิ่งอิน ไม่คิดว่ามันจะตรงกับเนื้อหาฟิคด้วยล่ะค่ะ ก็ถือว่าเลือกถูกบิงโกกันไป (หัวเราะ)

เหตุเพราะทะลึ่งบ๊องแปลเอง ดังนั้นหากมีความผิดพลาดในการแปลก็ขอรับไว้แต่เพียงผู้เดียวค่ะ (ยิ้ม)