ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา ช่วงก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรให้เขียน
ทำตัวเป็นมนุษย์ำถ้ำว่างงานอยู่ = =”

ตอนนี้เริ่มไม่ว่างละ เลยมาเขียนนี่ไง
(ตรรกะมันแปลกสมเป็นมนุษย์ติงต๊องจริงๆ)

สังคมใหม่

หลังจากออกจากงานมาได้ 9 เดือน ตอนนี้ถือว่าได้สังคมใหม่มาสองสังคม คือสังคมแฟนคลับ (หัวเราะ) กับสังคมเด็กนักเรียน (ย้อนวัย) พูดตามตรงว่าชีวิตมีความสุขขึ้นมากกว่าเดิมเยอะเลยค่ะ เหมือนกล้าที่จะก้าวขาออกไปในที่สว่างอีกครั้งหลังจากที่จมตัวเองอยู่กับความรู้สึกหวาดกลัวมิตรภาพอยู่หลายปี (เหอ? ฟังดูเหมือนเป็นพวกอ่อนต่อโลกเนาะ ฮา) เพื่อนใหม่ที่ได้รับมาในเวลาอันสั้นเป็นเพื่อนที่ดี ไปจนถึึงดีมากๆสำหรับเราล่ะค่ะ ดีใจที่ได้มาพบกันและได้รู้จักกัน และอยากจะบอกว่าเรารู้สึกขอบคุณจริงๆที่ทำให้เราก้าวข้ามความกลัวบางอย่างไปได้ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ^^

เรียนโทแล้ว

จากที่เคยคิดว่าเรียนไปทำไม ไม่ได้อยากเป็นคนมีความรู้สูงซักหน่อย (หัวเราะ) สุดท้าย ที่เค้าว่าเกลียดอะไรได้อย่างนั้นท่าทางจะจริง (หัวเราะตายไปแล้ว) ตอนนี้เราก็เป็นนักเรียนเต็มตัวแล้วล่ะค่ะ (เต็มตัวเพราะขี้เกียจทำงานไง = =”) ไอ้ที่เค้าว่าไม่มีใครแก่เกินเรียนนี่เราว่าจริงนะ แต่ขอเถียงเบาๆแล้วกันว่าเอาคนแก่มาเรียนเนี่ยมันลำบากใช้น้อย นอกจากความรู้เก่าจะคืนลงหม้อลงไหลอยน้ำไปให้อาจารย์หมดแล้วเนี่ย ไอ้ความรู้ใหม่ที่จะรับเข้ามาก็ดันจะเข้าใจยากกว่าสมัยสาวๆ(?)เสียอีก ตอนนี้บางทีก็เริ่มๆจะขี้เกียจอ่านหนังสือเพราะอ่านไปก็เหมือนจะไม่เข้าหัว แต่ก็นะคะ…ก็ต้องพยายามดึงตัวเองกลับมา เพราะรู้ว่าการเรียนเนี่ยแหละเป็นวิธีเดียวที่จะดึงคนอีเหลื่อยเฉื่อยแฉะอย่างเราให้มี timeline กับใครเค้าได้บ้าง

แต่มันก็ไม่ค่อยจะช่วยอ่ะ (หัวเราะตายไปแล้ว) บางทีก็ปล่อยผ่านอย่างไม่น่าให้อภัย จนโมโหตัวเองจริงๆ – -”

คงต้องเพิ่มความตั้งใจให้มากกว่านี้ ฮึ่ม!!

อ้อ…ลืมบอก เรียน Comp.Sci. ของมหิดลนะคะ ^^ เรียน special course, international program แต่…คงอีกนานกว่าจะอินเตอร์ักับใครเค้า ทุกวันนี้ยังเรียกฝรั่งว่าบักสีดาอยู่เลย (ฮา)

New laptop

ตอนนี้มีโนตบุ๊คตัวใหม่แล้วนะคะ ชื่อ มนตรี (ฮา)

มงมงมันก็ไม่ได้พังอะไรหรอก แต่สมรรถนะมันเสื่อมไปแล้ว //โดนมงมงไซส์คิก! แอร่ก ฮ่าๆ ก็แบบว่าซีพียูคุณมงมงแกไม่พอให้มานั่งทำงาน all day all night เหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่นา (แบบว่า…ครึ่งชั่วโมงดับ หนึ่งชั่วโมงรีสตาร์ทตัวเอง อะไรแบบนี้) ก็ได้ต้องได้ถอยน้องใหม่ออกมา บอกตามตรงว่าจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ชอบยี่ห้อของมนตรีเลยให้ตายสิ (นิสัยเสียส่วนตัวค่ะ) มจ.รู้เข้าคงบ่นเราอีก แต่ก็นะ…ถามว่ารักมนตรีมั๊ยเราก็รักแหละ (ยิ้มหวาน) เพราะงั้นก็อยู่กันไปนานๆ สร้างคุณประโยชน์ให้กับชาติและประเทศไทยต่อไปเทอญ สาธุ (แน่นอนว่าต้องพากันเรียนจบด้วยล่ะ อุตส่าห์ซื้อมาแล้ว -*-)

อิโจ

ปล. เอาสั้นๆก่อน พรุ่งนี้สอบแต่เช้าค่ะ สารภาพตามตรงว่ายังอ่านไปไม่ถึงไหนเลย – -*

NEWS ・あなたがとなりにいるだけで

雨あがりの道を　朝陽が照らす

目を細める子どもたち

そんな情景も いとしいと思う　(*)

あなたに出会ってから

今ならば　言えるよ

僕は幸せだと

あなたが　あなたが

となりにいるだけで

忘れかけてたこと　気づいたんだ

とっても大切なこと

ふたり一緒に　笑えるだけで

確かな奇跡だね

今ここに　誓うよ

僕なりのコトバで

あなたを　あなたを

ずっと守ってゆく

ひとりでは　くじけそうな

目の前の　けわしい壁があっても

ふたりなら　乗り越えられる

その手を伸ばそう　今

あの頃は　上手に

伝えられなかった。。。

今ならば　言えるよ

僕は幸せだと

あなたが　あなたが

となりにいるだけで

となりにいるだけで

となりにいるだけで

それだけで

***********************

ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเพียงเท่านั้น

ยามเมื่อพื้นถนนที่ชื้นไปด้วยน้ำฝนต้องแสงอาทิตย์ยามเย็น

ประกายสะท้อนวิบไหวจนเด็กๆต้องหรี่ตามอง

ภาพนั้นก่อให้เกิดความรู้สึกคิดถึง

คิดถึงคุณ…ที่ได้พบกันโดยบังเอิญ

หากจะให้ผมพูดออกไป

ผมอยากจะบอกว่าผมมีความสุข

เมื่อได้อยู่เคียงข้างคุณ

เพียงแค่คุณเท่านั้น…

ผมแทบจะลืมไปแล้ว…เรื่องที่สำคัญที่สุดนั้น

เสียงหัวเราะของเราสองคนยามที่อยู่ด้วยกัน

มันเป็นสิ่งที่ยิ่งกว่า…เรื่องมหัศจรรย์…

ทุกๆถ้อยคำจากนี้…ผมสาบาน

ผมจะคอยปกป้องคุณอย่างนี้เรื่อยไป

กำแพงสูงชันตรงหน้า

คนเพียงคนเดียวคงไม่สามารถฝ่าไปได้

แต่หากเราสองคนจับมือกันไว้

ไม่ว่าลำบากแค่ไหนเราก็จะผ่านพ้น

ผมอาจจะไม่ใช่คนที่พูดได้ดีเลิศเลอ

หากผมก็จะพูดออกไป

ผมมีความสุขยามที่ได้อยู่เคียงข้างคุณ

เพียงแค่คุณเท่านั้น

เพียงแค่คุณคนเดียว

ที่ผมจะอยู่เคียงข้างเช่นนี้

ตลอดไป

***********************

วันนี้ซิงเกิ้ลออก แต่ไม่ได้ลงเพลงหลัก เพราะชอบเพลงรองในซิงเกิ้ลมากกว่า (หัวเราะ) เพลงนี้เพราะค่ะ ความหมายน่ารักๆในมุมผู้ชายโรแมนติก ฟังแล้วอยากแปล แต่พอแปลแล้วถึงได้รู้ เนื้อเพลงสั้นๆนี่ร้ายนัก (หัวเราะจืด) บางท่อนถึงขั้นแปลไม่ถูกกันเลยทีเดียว

ใครที่ได้ภาษาญี่ปุ่น ผ่านมาช่วยดูหน่อยแล้วกันนะคะ ^^ ถ้ามันไม่ถูกไม่ต้องยังไงแนะนำได้เต็มที่เลยค่ะ!! (ยิ้มหวาน)

ดองได

ปรากฏการณ์นี้ไม่ได้มีมานานแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ แต่ไม่ได้ดองเพราะขี้เกียจไปวันๆ นะคะ แต่เพราะวันๆมีอะไรทำมากเกินไป (แต่ไอ้ที่ทำแต่ละอย่างเนี่ยไม่ได้เงินทั้งนั้นเลย กร๊ากกก) วันนี้รู้สึกว่า…ถ้าไม่เขียนซักหน่อยคนจะคิดว่าไอ้ปังตายไปแล้วรึเปล่า? (หัวเราะตายไปแล้ว) ยังอยู่นะคะ เอิ๊กกกก

NaRk

ชื่อนี้เป็นชื่อออนไลน์อีกชื่อหนึ่งของเรานอกจาก Anpan ล่ะค่ะ ^^ ที่จริงแล้ว เราชอบชื่อนี้มากที่สุดในบรรดาชื่อทั้งหมดที่เคยใช้มา และเป็นชื่อเดียวที่อยากให้คนอื่นเรียกแทนชื่อเล่นจริงๆของเรา ยังไงดีล่ะ เป็นความรู้สึกผูกพันมั๊ง เพราะชื่อนี้ ที่ทำให้มีคนรู้จัก ทำให้มีคนรัก และทำให้ใครหลายๆ คนได้มีมิตรภาพที่ดีระหว่างกันต่อยอดกันไป ใช่แล้วค่ะ ชื่อนี้เป็นชื่อที่เราใช้ตอนที่เราเป็นแอดมินบอร์ด izizone หรือ izclub นั่นเอง

ณ วันนี้ เราเองก็เอาชื่อนี้มาใช้อีกครั้งกับการเวิ่นเว้อ พี-ก้อง ในละครพรุ่งนี้ก็รักเธอ ฮ่าๆๆๆๆ ทีแรกก็เป็นพลซุ่มค่ะ อ่านเฉยๆ เพราะขี้เกียจแต่งฟิคเอง แต่อ่านไปอ่านมาแล้วมันแบบ คันมือมั๊ง ผลก็เลยตอนนี้กลายเป็นลงไปสุดตัวพร้อมลากยัยนายฟ้าโซระไปด้วย (ไม่ปล่อยมือกันเลยจริงๆนะเรา ฮา) ก็ไม่รู้อีท่าไหนเหมือนกัน จากพลซุ่ม ตอนนี้กลายเป็นที่รู้จักในฐานะเจ้าแม่บ้านจิ้นพีก้องไปซะแล้ว (หัวเราะตายไปแล้ว) บางทีก็คิดเหมือนกันนะคะว่าคนเคยเป็นแอดมินมันมีออร่าอะไรให้คนอื่นเห็นว่าเราทำได้อะไรทำนองนี้รึเปล่า (ฮา) แล้วเราจะเอาตัวเองเข้าไปหาเรื่องเหนื่อยทำไม แต่…เราเป็นพวกที่มักจะไปยืนอยู่แถวหน้าโดยไม่รู้ตัวเสมอ (ไม่ใช่ว่าเก่งนะ แต่เหมือนเป็นพวกไม่ชอบตามใครน่ะ อยากนำ ฮ่าๆ) ทำอะไรแล้วต้องทำให้สุดๆน่ะค่ะ แล้วเป็นพวกรักแล้วรักนานไม่ทิ้งง่ายๆ ดังนั้น ในเมื่อมันหลวมตัวมาแล้วก็คงจะดูแลต่อไป และจะพยายามทำให้ดีโดยไม่ล้ำเส้นใคร

เพราะเหตุนี้ ตอนนี้ชื่อ NaRk เลยกลับมาอีกครั้ง ^^ เราชอบนะคะ รู้สึกดีที่ได้เรียกตัวเองว่า NaRk น่ะ มันเป็นชื่อที่ทำให้ยิ้มได้

โอชิโกโตะ

ตอนนี้เริ่มหางานทำ เพราะกำลังเป็นบินโบขั้นสุด คาเนะเซนเซนไน่ ฮ่าๆ ก็เล็งๆเอาไว้สองสามงาน ซึ่งเป็นงานที่เป็นนายตัวเองทั้งนั้น เพราะว่าเราเบื่อที่จะกลับไปทำงานรูทีนแบบเดิมมากๆ ช่วงนี้เลยเป็นการต่อสู้่กับตัวเองอย่างมาก เพราะความขี้เกียจมันมีมากกว่า (หัวเราะ) สิ่งหนึ่งที่ตั้งใจจะทำจริงๆ คือไปสมัครงานที่บ.มังงะล่ะค่ะ เราอยากทำในสิ่งที่เราทำได้และเราทำได้ดีด้วย เลยเลือกทางนั้นซึ่งไม่เกี่ยวกับสายวิชาชีพแต่อย่างใด เงินเดือนก็ได้น้อยกว่า แต่อยากทำนี่นา (งอแง)

ตอนนี้ก็อยู่ในระหว่างการเขียน รซม. เอิ๊ก เชื่อมั๊ยคะว่าคนอย่างเราไม่เคยเขียน รซม. เลยล่ะ เพราะจบแล้วก็ทำงานเลย =w= พอตอนนี้ต้องมาเขียนเลยเขียนไ่ม่เป็นค่ะ (งื่อ~) แถม รซม. ที่ต้องเขียนก็ไม่เกี่ยวกับสายอาชีพเลยมึนหนัก แต่จะพยายามค่ะ (หัวเราะ)

เราเชื่อในตัวเองเสมอว่า ถ้าเราตั้งใจจะทำอะไร เราก็ทำได้ทั้งนั้นและจะทุ่มสุดตัวทำให้ดีด้วย

แต่ทุกวันนี้ที่งี่เง่าไม่ทำนั่นทำนี่ ก็เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้แหละค่ะ แหะ คือ เชื่อมั่นในตัวเองเป็นบางเรื่องไงคะ เรื่องไหนที่ไม่เชื่อใจตัวเองเนี่ย เรานอยด์ได้เป็นวันๆเลยนะ เอากะเราสิ เป็นพวกติสต์แตก็เงี๊ยะแหละค่ะ (หัวเราะตายไปแล้ว)

เป็นข้อเสียที่ปีนี้จะต้องพยายามแก้ค่ะ ^^

คีเฟอร์

มีใครเคยได้ยินชื่อนี้รึเปล่า อีกชื่อสำหรับคีเฟอร์ ก็คือบัวหิมะทิเบตแหละค่ะ คนละอย่างกับบัวหิมะจีนนะ อันนี้เป็นจุลินทรีย์จำพวกนึงค่ะ เลี้ยงในนม นมที่ได้จากการเลี้ยงคีเฟอร์จะออกมาคล้ายๆโยเกิร์ตค่ะ สามารถกินได้ เราเองเคยได้ยินชื่อนี้มานานแล้วจากบิวตี้คอมมูนิตี้ และเคยสนใจอยู่พักนึงว่าอยากเลี้ยง เพราะอยากได้โยเกิร์ตจากคีเฟอร์มาเสริมความงาม (หัวเราะตายไปแล้ว) คือ เคยได้ยินว่ากินแล้วดีมีประโยชน์นั่นแหละค่ะ ลองหาในกูเกิ้่ลกันดูแล้วกันว่ากินแล้วดียังไง ^^

ที่เขียนถึงคีเฟอร์ ก็เพราะว่า คงเป็นโชคของเราที่กำลังจะได้คีเฟอร์มาค่ะ ที่บอกว่าเป็นโชคเพราะมันไม่ได้หากันได้ง่ายๆค่ะ เค้าไม่ขายกันแต่เค้าแจก ซึ่งที่จริงในโลกออนไลน์เนี่ยก็มีคนใจดีเอามาแจกเยอะนะคะ แต่เราไม่สะดวกไปรับในหลายๆกรณี บ้านไกลบ้าง ขอไม่ทันบ้าง ขี้เกียจบ้าง (เป็นอย่างหลังซะมาก ฮา) เพิ่งมีล่าสุดที่โชคดีเนี่ยแหละค่ะที่เค้าจะแจกให้แบบส่งไปรษณีย์ เราต้องเสียค่าส่งนิดหน่อย ซึ่งพอเห็นครั้งนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้ลงชื่อไป ทั้งๆที่ไม่ค่อยมีเงิน (หัวเราะ) ซึ่งเราก็คงได้มาเร็วๆนี้

ตั้งใจว่าถ้าได้มาแล้วจะลองทำเป็นการทดลองกับตัวเองดูค่ะ ถ้าดีก็อาจจะต่อยอดเป็นงานในอนาคตได้ ^^ ดีไม่ดียังไงจะมาเขียนเล่าให้ฟังอีกทีแล้วกัน (ยิ้ม)

ดวงปีนี้

ปีนี้ดวงดีนะคะเท่าที่ได้ยินมา แต่ก็ยังมีเรื่องให้ต้องฝ่าฟัีน (หัวเราะ)

ที่จริงไม่ค่อยอยากพูดเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่ อ. มันส่งเมลดวงมาให้เป็นสิบๆอันเลยค่ะ อ่านไปอันเดียวเพราะขี้เกียจอ่านเยอะ ถามว่าเราเป็นคนที่เชื่อเรื่องดวงมั๊ย? อืม…เราก็เชื่อนะคะ เป็นพวกงมงายอยู่บ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่เราเชื่อมากกว่าดวงคือ เราสามารถควบคุมชะตาชีวิตเราเองได้ด้วยสองมือเราค่ะ

ฟังดูอวดดีเนอะคะ (ยิ้ม) แต่เราเชื่ออย่างนั้นจริงๆค่ะ เราจะไม่ชอบเลยถ้าจะมีใครมาบอกว่า ดวงเราจะไม่ดี ไอ้นั่นจะทำไม่ได้ ไอ้นี่จะไม่เหมาะกับเรา คือ…เราจะต้องแย้งทุกครั้งในใจว่า ก็ถ้าฉันจะทำ แล้วมันจะทำไม่ได้ได้ยังไง เหมือนพวกหัวดื้อเลยแฮะ (หัวเราะตายไปแล้ว) แต่มันก็จริงนี่คะ

ลองคิดถึงหลักจิตวิทยา คนเราเมื่อมีคนมาบอกว่า อย่าไปทางซ้าย ก็จะเริ่มคิดแล้วว่า ทางซ้ายมันต้องมีอะไรสิ เค้าถึงไม่ให้เราไป งั้นก็ไปขวาดีกว่า สุดท้ายเพราะไม่ได้ลองไปทางซ้าย ก็เลยไม่รู้ว่าทางซ้ายมีอะไร แล้วชีวิตก็ไปทางขวาอย่างที่คนอื่นชี้นำ ก็เหมือนๆกับดวงน่ะค่ะ บางครั้งถ้าเชื่อไปซะหมด ก็อาจจะทำให้เราพลาดสิ่งดีๆอะไรบางอย่างไปก็ได้

ดังนั้นแล้ว เราเองก็เชื่อตัวเองดีกว่า เชื่อในสิ่งที่ทำแล้วสบายใจ ดีกว่าเยอะค่ะ ^^ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าให้ดื้อแพ่งมันไปซะหมดนะคะ บางอย่างก็เป็นเรื่องของกุสโลบายที่แฝงมากับการดูดวงของผู้ใหญ่ที่เค้าอาบน้ำร้อนมาก่อน ก็ต้องพิจารณาดู อันไหนสมควรเชื่อก็เชื่อไปเถอะค่ะ

พูดจางงๆเนอะคะ (ฮา) นั่นแหละ สรุปคือ ทางเดินชีวิตเรา เราเลือกเองอย่างมีสติค่ะ (ที่พูดมานี่สรุปได้อย่างนี้จริงเหรอ?? ฮา)

สิ่งที่จะทำในปีนี้

อืม…หัวข้อสุดท้ายก่อนไปเอาเป็นเรื่องนี้แล้วกัน ตัวเราเองเป็นคนไม่ค่อยตั้งเป้าหมายซะด้วยสิ เพราะเป็นพวกไม่ชอบอยู่ในกรอบในเกณฑ์อะไรเท่าไหร่ (ฮา) แต่คิดๆไป ชีิวิตคนเรามันก็เท่านี้ บางทีถ้าลองตั้งเป้าหมายอะไรบ้่างอาจจะทำให้อะไรๆมันสนุกขึ้นก็ได้เนาะ ^^ งั้นลองปีนี้เป็นปีแรกดูแล้วกัน (ยิ้ม)

- ทำในสิ่งที่อยากทำ (เป้าหมายกว้างมาก ฮา)

- รวมเล่มหนังสือของตัวเอง

- หาเงินได้ด้วยตัวเอง (ถ้าปีนี้ทำไม่ได้นี่แปลว่าเธอไร้สาระมากได้ทั้งปีเลยนะ -_-”)

- ไปญี่ปุ่น (อันนี้เป็นเป้าที่จะต้องมีทุกปี แต่ไปได้ทุกปีรึเปล่าเป็นอีกเรื่อง ฮา)

- ถ่ายรูปให้เก่งขึ้น

- กระตือรือร้นให้มากกว่านี้ (ยากจังแฮะ)

พอก่อนดีมั๊ย (หัวเราะตายไปแล้ว) เอาเป็นเป้าหมายครึ่งปีก่อนดีรึเปล่า? แล้วมาประเมินผลกลางปีเพื่อปรับ IADP อีกครั้ง (หัวเราะตายไปแล้ว)

อิโจ.

ตอนนี้กำลังจะเป็นบ้าเพราะละครเรื่องนี้ค่ะ

พีรวิชญ์ x ก้องบดินทร์

คู่วายไทยไม่แพ้ชาติใดในโลกค่ะ ขอเอาชื่อคุณปู่เป็นเดิมพัน (ไม่เกี่ยวเหอะ)

นานแค่ไหนกันแล้วที่เราไม่ได้ติดละครไทย (หนึ่งเดือนค่ะ เพิ่งติดจำเลยกามเทพไปแหม่บๆ ฮา) เอิ๊ก เอาใหม่

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รื่นรมและบ้าบอเพราะผู้ชายไทยแบบนี้?

โอเค อันนี้เข้าแก๊บค่ะ เพราะถ้าให้นึกคือ นึกไม่ออกจริงๆค่ะ ไม่ค่อยมีดาราชายไทยคนไหนที่เราปลื้ม แต่ ณ เวลานี้ สิ่งที่เราไม่คิดว่าจะเกิดก็เกิดขึ้นแล้วค่ะ

เราหลงรักคุณพีรวิชญ์ กับน้องก้องบดิทร์ จากละคร พรุ่งนี้ก็รักเธอแบบถอนตัวไม่ขึ้นแล้วค่ะ

ส่วนหนึ่งเพราะความวาย แต่…เราก็ไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้ค่ะ ขนาดที-จอนในรักแปดพันเก้า ก็ยังไม่อินขนาดนี้

ขอชื่นชมคุณบอย ถกลเกียรติด้วยใจจริงค่ะ มันเป็นเพราะการกำกับภาพ การวางบท แคสติ้ง ทุกๆอย่างมันกลมกลืนมาก ทำออกมาพอดี ไม่มากไม่น้อยในแง่มุมที่สวยงามว่าความรักของเพศที่สามไม่จำเป็นต้องมีเรื่องอย่างว่ามาเกี่ยวข้องเสมอไป สิ่งนี้มันทำให้คู่คุณพีและน้องก้อง ดูบริสุทธิ์จนผู้ชมที่ไม่ใช่คนในแวดวงวายยังรู้สึกว่า ความรักแบบ ช-ช มันก็มีมุมสวยงามเหมือนกัน

พี่โอ อนุชิต และน้องฟลุค เดอะสตาร์ นับว่าเป็นการแคสติ้งที่ผ่านมากๆ และทั้งคู่ทำได้ดีจนละครเป็นที่กล่าวขวัญเกรียวกราว ดูไปยิ้มไป ไม่มีฉากไหนเลยที่จะรู้สึกว่ายี้ เพราะทั้งสองคนทำได้พอดี พอเหมาะ พอควร

ขอบคุณที่ทำให้เราได้รู้สึกดีๆกับความรักแบบนี้ และรู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นสาววายค่ะ (อย่างหลังนี่ฮาไปละ)

ฟิค

วันนี้จะไม่เขียนไดยาวค่ะ เอาสั้นๆ เพราะในหัวมีแต่เรื่องพีก้องเต็มไปหมด ไม่สามารถตั้งสติได้

แต่จะมาชวนคนรู้จักทุกคน (รวมถึงคนที่หลงเข้ามาในไดเรา) ให้ไปอ่านฟิคกันค่ะ ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคจากกลุ่มของเราเอง (กลุ่มนักเขียนนิยายในนาม eimenzou ค่ะ เราเป็นหนึ่งในนี้ ^^) กลุ่มเล็กๆ ไม่โด่งดัง แต่ตั้งใจเขียนฟิึคค่ะ

เปิดตัวในไดครั้งแรก เราอยากนำเสนอฟิคพีก้อง ของพี่เฮเดส ค่ะ ตอนนี้มีทั้งหมด 5 ตอนแล้ว

http://eimenzou.exteen.com/20091126/you-belong-to-me-01
http://eimenzou.exteen.com/20091127/you-belong-to-me-02
http://eimenzou.exteen.com/20091128/you-belong-to-me-03
http://eimenzou.exteen.com/20091201/you-belong-to-me-04
http://eimenzou.exteen.com/20091203/you-belong-to-me-05

ขอแนะนำมากๆ เป็นฟิคที่แต่งขึ้นมาเพื่อเติมเต็มจินตนาการของสาวกพีก้องค่ะ เนื่องจากในละครมันมีซีนของสองคนน้อย (เพราะไม่ใช่คู่หลัก) ถ้าหากจะมองให้สองคนนี้เป็นคู่หลักมันก็ยังขาดบางบทบางตอน พี่เฮเดสเลยแต่งฟิคเรื่องนี้ขึ้นเพื่อเสริมบทและเชื่อมโยงทุกฉากทุกซีนให้มันเรียบ และลื่นขึ้น โดยอิงเนื้อหาของละครเป็นหลัก ขอแนะนำจริงๆค่ะ อย่าว่าอวยเลย ฟิคเรื่องนี้น่ารักมากจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าดูไปพร้อมๆกับคลิปของพีก้องในละครจะยิ่งอินมากๆ ดังนั้นแล้วหากใครสนใจก็ฝากด้วยนะคะ

อิโจ

ปล. วันนี้สั้นจริงๆ สารภาพว่าเวิ่นเว้อค่ะ (หัวเราะตายไปแล้ว)

ไม่ได้ล่ะ คงต้องพยายามให้มากกว่านี้

ถือศีลแปด กรรมฐาน

เมื่อวันศุกร์ถึงอาทิตย์ที่ผ่านมา ไปนุ่งขาวห่มขาวถือศีลแปดนั่งเจริญภาวนาที่วัดอัมพวันมาล่ะค่ะ

พูดตามตรงเลยนะคะ ทีแรกเราไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ (ความอยากไปมีน้อยกว่าความไม่อยากน่ะค่ะ) คงเพราะเราเป็นประเภททนอะไรไม่ได้นานค่ะ ก็รู้ว่าไม่ดีเลยที่รู้สึกแบบนี้ แต่ก็ต้องยอมรับความจริง (หัวเราะ) แต่สุดท้ายก็ไปจนได้เพราะคุณหนุ่ยขอให้ไปด้วยกัน อีกอย่างในใจส่วนลึกก็คิดว่า นานๆครั้งจะได้ทำจิตใจทำตัวดีสักที ต้องทนให้ได้สิ ก็เลยตัดสินใจ เอาไงเอากัน

แน่นอนถ้าถามว่าสนุกมั๊ย? ตอบได้เลยว่าไม่สนุก (แหงล่ะ)
ชอบมั๊ย? ไม่ชอบ
อึดอัดมั๊ย? อึดอัด
ดีมั๊ย? ดีค่ะ

อย่างว่าล่ะค่ะ การทำใจรักษากายให้บริสุทธิ์ มันยากจริงๆ แล้วก็ต้องต่ิอสู้กับตัวเองอย่างมากด้วย ซึ่งผู้ปฎิบัติใหม่อย่างเราก็ยอมรับเต็มปากว่าเราแพ้ตัวเองไปหลายครั้ง ภายในวันเดียวก็ท้อแท้ก็หลายหน แต่สุดท้ายก็ผ่านมาได้ด้วยดี เราคงไม่สามารถพูดได้ว่าเรา “สำเร็จ” และ “รู้” ตามที่ครูอาจารย์สอนให้ในสามวันที่ผ่านมา แต่ก็ทำให้ได้ “คิด” และ “พิจารณา” อะไรหลายๆ อย่างมากขึ้น “อดทน” และ “ทำได้” ในสิ่งที่คิดว่าไม่น่าจะผ่านมาได้ ก็ทำให้รู้สึกดีกับตัวเองค่ะ

ตลกนิดนึง คุณหนุ่ยเห็นเราบ่นว่าไม่ไหวแล้วตอนที่เจ้าหน้าที่จะให้จงกรมและกรรมฐานรอบสอง (ประมาณชั่วโมงครึ่ง) หลังจากที่เพิ่งเสร็จจากนั่งรอบแรกมาหมาดๆ แกก็คิดในใจว่าเราคงเลิกแล้วไปนั่งพิงผนังห้องเหมือนเด็กๆ วัยรุ่นคนอื่นๆ แต่สุดท้ายเราก็อดทนกับตัวเองต่อไปได้จนสุดทาง (แม้จะหลุดหลับสมาธิบ้างก็ตาม -_-”) พอคุณหนุ่ยเห็นเรารอดมาได้ แกก็แปลกใจมากถึงมากที่สุด ฟังเสียงตอนแกเปรยเหมือนไม่ค่อยเชื่อว่าเราจะทนได้แล้วก็ขำ

ยังไงดีล่ะคะ ถึงลูกสาวคุณหนุ่ยจะเป็นพวกบ่นนั่นบ่นนี่ ดูเหมือนไม่ค่อยอินังขังขอบกับชีวิต แต่เราก็เป็นพวกไม่ชอบแพ้ใครเหมือนกันนะคะ คือ…เอาจริงๆแล้วไม่อยากแพ้เด็กที่ไปนั่งพิงกำแพงน่ะค่ะ เมื่อยก็เมื่อย แต่ไม่เอาค่ะ ไม่ยอม นิสัยไม่ดีเลยนะคะ (หัวเราะ)

อ้อ…อีกเรื่อง…เจ้าหน้าที่อาจารย์ที่ฝึกให้บอกว่า ระหว่างกรรมฐาน บางคนอาจจะระลึกถึงกรรมที่เคยทำในชีวิตที่ผ่านมาแล้วอาจจะทุกข์ หรือทรมานขอให้ตั้งใจพิจารณาเพื่อรู้และแก้ไข แต่เราเป็นคนนึงที่ไม่มีสิ่งเหล่านี้เข้ามาในความรู้สึกเลยค่ะ นอกจาก เมื่อยหนอ ปวดหนอ ง่วงหนอ หลับหนอ หิวหนอ (โถ…) พอจะมีเรื่องที่ผ่านมาในชีวิตเข้ามาในสมาธิบ้่างกลับเป็นเรื่องที่มีความสุขไปซะอย่างนั้นค่ะ ก็น่าแปลก ลองวิเคราะห์ตัวเองคิดได้สองอย่างค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นคนรักความสนุกสบายมากเกินไปจนหลงลืมกรรมที่ผ่านมา ก็อาจจะเป็นเพราะเราอยากจะคิดถึงเรื่องที่มีความสุขมากกว่าก็เป็นได้ค่ะ ที่จริงแล้วจะมีความสุขหรือมีความทุกข์ก็ขึ้นอยู่กับใจเราคิดจริงๆเนอะคะ ^^

ถ้่ามีโอกาสก็อยากให้ลองไปดูกันสักครั้งค่ะ ไม่สนุก ไม่สะดวกสบาย ไม่เป็นไปอย่างที่คาดหวัง แต่ชีวิตคนเรา สุดท้ายแล้วที่ต้องการอะไร ความสงบและความสบายใจใช่ไหม? หาโอกาสทำให้ตัวเองสบายใจโดยไม่มีห่วงใดๆ ได้สักครั้งในชีวิตย่อมเป็นเรื่องดีนะคะ ^^

หนาว

ก่อนออกจากบ้านยังไม่หนาว แต่พอไปที่วัดหนาวมากๆ หนาวลมเสียด้วย ดีที่พกเสื้อแขนยาวไป แต่ก็ยังหนาวขนลุก หนาวทั้งวัน คิดว่ากลับมากรุงเทพคงไม่หนาวเท่าไหร่ ที่ไหนได้ หนาวอยู่ดี =_=”

อย่างที่บอกว่าเราไม่ชอบอากาศหนาวค่ะ ไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม มันทำให้อุ่นยากมาก ในขณะืที่ถ้าร้อนมันรำคาญก็จริงแต่มันก็ยังทำให้เย็นได้ ตอนนี้พออากาศเย็นเลยเลยทรมานจริงๆ มันไม่อยากจะขยับตัว จะจำศีลท่าเดียว (หัวเราะ) ตอนนี้ก็กำลังคิดจะหนีไปหาคุณผ้าห่มแหละค่ะ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่เป็นอันทำอะไรกันพอดี ฮือ ลำบากชีวิต

ไม่รู้จะหนาวได้นานขนาดไหนนะคะรอบนี้ แต่ถ้าหนาวไปถึงปีใหม่ สงสัยเราคงไม่ได้ผอมล่ะค่ะ ขอเก็บไขมันไว้เป็นเครื่องกันหนาวก่อนแล้วกัน (หัวเราะตายไปแล้ว)

2012

อยากดูแต่ยังไม่ได้ไปดู (เพราะเอาเข้าจริงก็กลัวเหมือนกัน) คนที่ไปดูมาแล้วก็บอกว่าดี แต่อย่าคาดหวัง ตอนนี้เลยคิดว่ารอมาฉายในทรูแล้วกัน (หัวเราะ)

เคยคิดมั๊ยคะว่าถ้าถึงวันนั้น วันที่โลกจะวุ่นวายไม่ว่าจะด้วยภัยธรรมชาติ สงคราม หรือไม่แต่ไวรัสซอมบี้ระบาดก็ตาม จะทำยังไง?

เราเคยคิดแบบเด็กๆ จะหนีไปกับครอบครัวของเรา เอาให้ถึงที่สุด ยังไงก็จะหนีให้รอด แต่พอโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่แล้ว ได้ดูหนังหลายๆเรื่อง ความคิดเราก็เปลี่ยนไปค่ะ เรามักจะบอกเพื่อนๆเสมอ ถ้ามันจะเป็นอย่างนั้นจริง เราขอเป็นคนหมู่มากแล้วกัน (หัวเราะ) ขอตายแรกๆ ไม่รอดดีกว่าค่ะ

ไม่คิดบ้างเหรอคะว่าคนที่อยู่รอดคือคนที่ทุกข์ ไหนจะต้องตะเกียกตะกายเอาชีวิตให้รอด ไหนจะห่วงคนที่เรารักครอบครัวของเรา ไหนจะต้องพบเจอกับความเศร้าที่ถาโถมเข้ามาเพราะรอบตัวมีแต่คนตายเต็มไปหมด จะว่าเห็นแก่ตัวก็ช่างเถอะค่ะ แต่ถ้าเราต้องได้เิผชิญกัีบสภาพนั้น เรายอมที่จะเป็นคนหมู่มากเสียดีกว่า

เราคงทนไม่ได้ที่จะต้องอยู่กับความทรงจำิัอันเลวร้ายกับชีวิตที่เหลืออยู่

เพราะงั้นถ้ามีไวรัสซอมบี้ระบาดหรืออะไร ไม่ต้องช่วยเรานะคะ ปล่อยเราตายไปเลยค่ะ เรายอม (ฮา)

อิโจ

ปล. ไม่ชอบหน้าหนาว แต่ชอบเทศกาลล่ะค่ะ ดูคึกครื้นดีเนอะ ^^

Plants vs. Zombies

เกมค่าย popcap ที่ได้มาเพราะพี่อ. เอาใส่ไดรฟ์มาประเคนถึงบ้าน เยี่ยม -*- เกมอะไรก็ไม่รู้ เนิบๆ ช้าๆ น่ารำคาญ แต่ไอ้ปังติดถึงขั้นนั่งเล่นยันตีสองมาสองวันติดแล้ว แน่นอนว่าเล่นขนาดนี้ย่อมเคลียร์จบเกมเรียบร้อยสวยงาม (พร้อมความง่วงงุน) แต่ดันมีมินิเกมให้เล่นอีกเพียบ (เพราะเึคลียร์ด่านหมด มินิเกมเลยปลดล็อกออกมาอื้อ) ว่าจะเว้นวรรค ไม่เล่น ไม่งั้นไม่ได้นอนกันพอดี

FB Game

แหะ นี่ก็เล่นอีกหลายเกมทีเดียว ไม่เล่นอันโน้น ก็มีอันนี้ให้เล่น โทษพี่ว. เอามาให้เค้าติดทำม้ายยยย โกรธ

FULLMETAL ALCHEMIST

ตั้งใจว่าจะงดเล่นเกม พอไม่มีอะไรเล่นเมื่อวานเลยกะจะขึ้นไปนอนเร็วๆ ปรากฏว่า ไอ้ปลื้มดันยืมการ์ตูนมา ก็ต้องรีบอ่านก่อนมันไปคืน สุดท้ายไอ้ปังก็นอนตีสองอีกแล้ว =_= ร่ำๆจะหลับคาการ์ตูนแล้วเหมือนกัน แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ (?) เลยสู้ตาย (เพื่อ?) ตกลงว่าไอ้ปังกลายเป็นโอตาคุไปสมบูรณ์แบบแล้วใช่ไหมคะ งื่อ?

อยากเปลี่ยนแว่น

ที่ถูกคือควรเปลี่ยนเลนส์ เพราะแว่นไม่ได้มีึความผิดอันใด (หัวเราะ) และก็ไม่ใช่ว่าอันที่ใช้อยู่นี้จะแย่ ขาเดี้ยง พิการ เหมือนอันก่อนหน้า แต่ที่อยากเปลี่ยนตัวแว่นด้วย เพราะมันซ้ำกับของคุณหนุ่ย (งื่อ)

เรื่องของเรื่อง เราเป็นคนนำเทรนนี้เข้าบ้าน แว่นกรอบหนาพลาสติกสีดำเข้ม ของเราซื้อของ มคปล. กรอบละตั้ง 4000 เชียวนะ (ตอนนั้นยังมีเงิน ฮือ) ตอนแรกๆ คุณหนุ่ยก็บ่นว่าแปลก แว่นหนาๆ เหมือนเด็กไม่เต็มเต็ง (ก็ใช่อ่ะนะ ฮา) แต่หลังจากนั้นไม่กี่เดือน แว่นสายตายาวของคุณหนุ่ยก็ถูกเปลี่ยนสไตล์มาเป็นแบบเดียวกันซะงั้น (แล้วบ่นว่าแปลกทำไมค้า?) แถมไม่ได้มีอันเดียว มีตั้ง 2-3 อัน เพราะคุณหนุ่ยชอบซื้อแว่นสำเร็จจากตลาดนั้นมาใส่เอง พอมันถูก เลยซื้อใหม่ง่ายแบบไม่คิดมาก เหตุเพราะหาอันเก่าไม่เจอ (-_-”)

ก็ไม่ใช่ว่าใส่ซ้ำใครไม่ได้หรอกนะ เราก็ใช้ของเรามาจนจะครบปีแล้วไม่เคยมีปัญหาอะไร เพิ่งจะมามีปัญหาตอนช่วงอยู่บ้านเนี่ย เพราะไอ้ปังหยิบแว่นผิดประจำเลยอ่ะค่ะ =_=”

เพราะว่าพออยู่บ้านก็นั่งแต่หน้าคอม บางครั้งก็ไม่ต้องใส่แว่นก็ได้เพราะมันยังไม่หลุดระยะโฟกัส อีกอย่างสบายหน้ากว่าใส่แว่นด้วย ก็เลยถอดวางๆไว้ ซึ่งในบริเวณเดียวกันก็มีแว่น(สำรอง) คุณหนุ่ยวางอยู่ใกล้ๆกัน นั่นแหละค่ะ ปัญหา เพราะถึงจะมองคอมชัด แต่รอบๆตัวมันก็มัวอยู่ดีนิคะ พอจะคว้าแว่นมาใส่ทีไร ได้หยิบผิดทุกทีเพราะความเหมือนและความมัวเนี่ยแหละ -*- แล้วพอหยิบผิดใ่ส่ของคุณหนุ่ยทีไร ไอ้ปังก็จะลายตาพาเวียนหัวทุกทีเพราะแว่นคุณหนุ่ยเป็นแว่นสายตายาว =[]= ทุกวันนี้ก็แก้ปัญหาด้วยการเอาแว่นคาดหัวแทน จะได้ไม่ค้องคว้ามั่วซั่ว ช่วยได้หน่อยนึง

เลยกำลังคิดอยู่ว่า ถ้าได้ฤกษ์เปลี่ยนเลนส์ จะเปลี่ยนแว่นไปด้วยเลยดีมั๊ยน้า คราวนี้จะเอาให้บ้ากว่าเดิม คุณหนุ่ยจะได้ไม่ซื้อตาม (หัวเราะตายไปแล้ว)

ของกิน

งื่อ อยากกินอะไรก็ไม่รู้ รู้สึกว่าช่วงนี้กินอะไรก็ไม่สมอยาก เพราะอาหารที่กินก็วนๆอยู่แต่เดิมๆ เนื่องจากไอ้ปังขี้เกียจไปจ่ายตลาด มีอะไรในตู้เย็นก็โยนๆ ทอดๆ กินมันไปง่ายๆ เป็นแบบนี้มาหลายอาทิตย์ จนวันนี้หงุดหงิดตัวเอง เดินวนในบ้านทั้งวันเพราะไม่รู้ว่าอยากกินอะไร (แทนที่จะไปหาดูนอกบ้านบ้างก็ไม่ไปนะ ขี้เกียจ -_-”) สงสัยต้องปรับระบบตัวเองใหม่ ขี้เกียจเป็นอาชีพแบบนี้คงได้เป็นประสาทซักวัน

เรื่องนี้ เรื่องนั้น คนนั้น

ไม่เกี่ยวกับเราเลยค่ะ แต่อยากบันทึกความรู้สึกของเราเก็บไว้เฉยๆ

เพราะ เรื่องนี้ เราถึงได้เข้าใจ คนนั้น ได้ถ่องแท้มากขึ้น เข้าใจในสิ่งที่เีราไม่เคยมองเห็น หรืออาจเรียกได้ว่ามองข้ามเพราะอะไรหลายๆอย่าง จนพอวันนี้ วันที่เราอยู่ห่างพอจะมองเห็น ถึงได้เข้าใจว่าเพราะอะไร เรื่องนั้น ถึงทำให้เกิดเรื่องราวได้มากมายขนาดนี้

เพราะความอยากเอาชนะของ คนนั้น เท่านั้นเองค่ะ และมันก็เป็นจริงอย่างที่พี่คนนึงเคยบอก ก็แค่เด็ก

เด็ก…เด็กมากๆ ภายใต้ความสวยหรูและเป็นที่น่านับถือ ที่จริงแล้ว เด็กกว่าที่คิดเยอะ ก็แค่คนคนนึงที่ต้องการให้มีคนอยู่รอบข้างเสมอ เพราะกลัวว่าตัวเองจะไม่สำคัญ หลบอยู่ภายใต้หน้ากากเทวดา ดูเหมือนคนดีทำแต่สิ่งดีๆ

แต่จะมีใครรู้มั๊ย? ในด้านไม่ดีที่ทุกคนไม่เคยรู้น่ะ คนนั้น ไม่ลงมือทำเองแต่ให้คนอื่นทำแทนนะคะ บงการทุกอย่าง ไม่ต่างจากการจับมือคนอื่นไปฆ่าคน

แต่ก็อย่างที่บอกตอนแรก เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเราแล้ว สิ่งที่เรารู้สึกก็คงเป็นเพียงแค่ ความผิดหวัง น่ะค่ะ ไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่านี้

อิโจ

ปล. พูดไม่ค่อยรู้เรื่องเนอะคะ เีรื่องสุดท้ายอ่ะ (หัวเราะ)
ปล.2 หนาวแล้ววว หนาวอยู่วันครึ่ง ตอนนี้ร้อนแล้ว (ฮา)
ปล.3 คิดถึงมจ.ค่ะ ไปเที่ยวกันเหอะ
ปล.4 ตอนนี้อยากกินแครกเกอร์ชีส อ้วนได้อีก T^T

ไม่มีเนตใช้ประมาณ 14 วันด้วยค่ะ

เพราะงั้นไม่ได้อัพก็ไม่ผิดนะ (เหรอ?)

เล่าเรื่องกันดีกว่า

ไดหน้านี้คงยาวหน่อยค่ะ เพราะจะบันทึกความทรงจำที่ได้ไปเที่ยวเอาไว้ด้วย นานๆทีจะมีเรื่องเที่ยวมาเขียนได ตื่นเต้นที่สุด >_< (ถ้าไอ้หมีมันมาอ่าน มันคงเปรยลอยๆว่า “แรด” แน่นอน ฮา) จะลองเขียนเท่าที่จำได้ (จริงๆจำได้หมดแหละ เพราะออกจากบ้านรอบนี้เป็นอะไรที่สุดๆจริงๆ)

12 ต.ค. 2009

สอบผ่านแหละค่ะ ที่นั่นน่ะ (เอาไว้ถ้าได้งานก่อน จะมาบอกว่าที่ไหน หัวเราะ) นั่งงงกับตัวเองอยู่พักใหญ่ ก่อนจะร้องลั่นบ้านว่า ได้ได้ไงวะ? (เชื่อมั่นในตัวเองเป็นที่สุดว่าจะสอบไม่ผ่าน -_-”) สิ่งที่คิดเป็นเวลาต่อมาคือ แล้วจะสัมภาษณ์ผ่านเหรอ (หัวเราะตายไปแล้ว)

หลังจากนั้นก็เก็บข้าวของเตรียมตัวไปเชียงใหม่ นานๆจะหยุดยาว (แบบไม่มีกำหนด) เลยพาปลื้มไปพักผ่อนปิดเทอมที่เชียงใหม่ซะเลย

13 – 14 ต.ค. 2009

นอนกลิ้่งอย่างมีความสุข (หัวเราะ) ไปเชียงใหม่มักจะไม่มีอะไรทำ เพราะที่บ้านอยู่ไกลบ้านเมืองและผู้คน ปู่กับย่าแก่แล้ว กินข้าวเสร็จแกก็พักผ่อนตามอัธยาศัย แ่น่นอนว่าไอ้ปังไม่พลาดจะตามอัธยาศัยกับเค้าด้วย จะลุกขึ้นมาขยันตอนทำกับข้าวเท่านั้น (ฮา)

กลางวันอากาศร้อน แต่ฝนตกทุกๆเย็น ทำให้มารอบนี้ไม่ต้องไปรดน้ำสวน เย้! (ดีใจได้โล่ห์) ตกเย็นก็อากาศเย็นๆ เหมือนเปิดแอร์ค่ะ ยังไม่หนาว

15 ต.ค. 2009

ได้รับแจ้งข่าวจากเพื่อนๆ ที่แลปว่าจะขึ้นมาเที่ยวเชียงใหม่ และอยากจะมาพักที่บ้านช่วงวันปิยะฯ มองรอบบ้านแล้วเริ่มเหงื่อตก จะให้มันนอนไหนล่ะ(วะ?) เหลือเวลาประมาณอาทิตย์นึงทุกท่านจะมาถึง เอาน่ายังทัน งั้นนอนละกัน (ฮ่าๆ)

16-17 ต.ค. 2009

ยังคงชิลๆ ลัลล้าเรื่อยเปื่อย ลุกมาทำกับข้าวมั่ง ซักผ้ามั่ง แต่ยังไม่เก็บบ้าน นั่งคิดโปรแกรม+ติดต่อที่พัก+หาคนพาเที่ยว (โดยให้คุณณ.จัดการให้) ไม่สำนึกว่ามีงานอีกล้นเหลือ วันที่ 17 ไปรับแป้งที่ไปสอบที่เชียงราย แวะเที่ยวรายทาง หมดเวลาไปทั้งวันอย่างลัลล้า ไอ้แป้งไปเที่ยวบ้านเพื่อนในเมือง กลับวันที่ 20

18 ต.ค. 2009

คุณณ.ลงใต้ (มากรุงเทพอ่ะแหละ) ต้องดูแลปู่กับย่าด้วยการตื่นแต่ไก่โห่ไปซื้อกับข้าว =_=” สายหน่อย เริ่มลุกขึ้นมาเก็บกวาดสิ่งที่คุณณ.หมักเอาไว้ได้ทุกซอกทุกมุมของบ้าน เริ่มจากยกกองรายงานหนักร่วมตันของคุณณ.ไปเก็บไว้ชั้นบน ทำคนเดียวเพราะไอ้ปลื้มนอนตีพุงดูหนังสบายแฮ -*- แน่นอนว่าขึ้นลงบันได 9 ขั้นพร้อมกองรายงานรอบละ 3-5 กิโล อยู่ประมาณเกือบ 30 รอบ ตกดึกวันนั้นหลังอิชั้นก็เดี้ยงตามระเบียบ

19 ต.ค. 2009

เกิดเรื่องไม่เป็นเรื่องกับข้าวสาร ช่างมันไม่เล่าดีกว่า อารมณ์ขึ้นวุ้ย

20 ต.ค. 2009

ไอ้แป้งกลับมาแล้ว กองหนังสือและรายงานยังเหลืออีกเป็นพะเรอเกวียน แต่ไอ้แป้งแพ้ฝุ่นที่มันเยอะจัด งั้นซักผ้าปูที่นอนกับตากฟูกก่อนก็ได้ เก็บกวาดบ้านชั้นนอก กำจัดฝุ่นให้หมด ทำไปทำมา นอนจากจะยังไม่หายปวดหลัง ยังมีอาการแพ้ฝุ่นตามไอ้แป้งไปติดๆ เช็ดบ้านไปก็น้ำมูกย้อยไป ให้มันได้อย่างงี้สิ เจ๋งจริง

เย็นๆ ไปซื้อกับข้าว ปั่นจักรยานไปกับแป้งห่างจากบ้านประมาณ 2 โล ขาไปยังขำๆ แต่พอขากลับ หอบของพะรุงพะรัง แถมฝนตกไล่มาติดๆ เหนื่อยเอาโล่ห์ กลับบ้านมาขายังไม่หายสั่นเลยเหอะ เปียกอีกต่างหาก T^T โถ ชีวิตไอ้ปัง

21 ต.ค. 2009

เริ่มลนลาน ตรงนั้นก็ยังไม่สะอาด ตรงนี้ก็ยังไม่เรียบร้อย กองหนังสือรายงานยังไม่หมดไปจากบ้านเรา อ๊ากกกกกกกกกก กร๊อบบบบ (เสียงหลังเดี้ยง =[]=”)

22 ต.ค. 2009

พ่อจะกลับมาวันนี้ ดีใจประหนึ่งถูกหวย การดูแลคนแก่ไม่ยาก แต่การถูกคนแก่นินทาซึ่งหน้าแล้วต้องพยายามห้ามใจไม่ให้ถือสายากยิ่งกว่า -*- เกือบมีวางมวย ตั้งแต่เรื่องข้าวแล้วนะ อยากมีเรื่องใช่ม้ายยยย?

23-25 ต.ค. 2009

และแล้วทุกคนก็มา และผักชีก็โรยหน้าสวยงาม (หัวเราะ) บ้านเรียบร้อยดี ทุกอย่างโอเค โปรแกรมคือจะไปเที่ยวปายแล้วค้างหนึ่งคืน ก่อนจะกลับลงมาเที่ยวในเมืองเชียงใหม่หนึ่งวันแล้วค่อยเข้าบ้านไปนอนพักผ่อนตามอัธยาศัย (เอิ๊ก) แน่นอนว่าช่วงที่ไปเที่ยว ไอ้ปังก็ต้องทิ้งน้องๆให้ผจญกับชะตากรรมกับคนแ่ก่ตามลำพัง (วะฮ่า) เอาน่ามีพ่ออยู่ด้วย กลัวไร (หัวเราะตายไปแล้ว)

Let’s go to PAI

เค้าว่ากันว่าเส้นทาง ปาย และแม่ฮ่องสอนเป็นถนนปราบเซียน เพราะระยะทางไปแค่ร้อยกว่าโลแต่มีโค้งเป็นร้อยเป็นพัน ใช้เวลาเดินทางนานกว่าทางราบประมาณ 2-3 ชั่วโมง เพราะงั้น…ใครไม่เคยเมารถก็จงเมาซะให้หายอยาก (ไม่ใช่ละ) ก่อนมาไอ้ปังเลยโดนคุณน้องทั้งสองที่เคยไป(และเมารถ)มาแล้วเป่าหูซะไม่มีดีว่า “คุณน่ะเมารถแน่ๆ กินยาดักไปซะ” ชิชะ พี่แกน่ะ เด็กรถนะเว้ย โตในรถ เดินทางข้ามเขามาตั้งกะยังไม่ึคลาน จะไปเมาได้ไงวะ? ม่ะห์ เอาดรามามีนมาเม็ดนึง (หัวเราะตายไปแล้ว) ที่จริงไม่อยากกินเพราะอยากรู้ว่าจะเมาจริงมั๊ยไงคะ แต่ว่านะ โดนเป่าหูเช้าเย็นเลยกินก็กินวะ? สุดท้ายเลยไม่รู้ว่าตกลงแล้วเราจะเมารึเปล่า เพราะนั่งตาแป๋วด้วยฤทธิ์ยาคุยกับคุณอา ส. (เพื่อนพ่อที่ช่วยพาเที่ยวให้) ไปตลอดทาง จะมีก็เพื่อนๆ ที่ไม่คุ้นการเดินทางผ่าเขา ถึงจะิกินยาแต่ก็ยังคงมีอาการเวลานั่งคุยกันบนรถมันเสียมารยาทมากเลย คุยแล้วไม่ยอมมองหน้า (หัวเราะ) แน่นอนว่าถ้ามันหันมามีอ้วกพุ่งอ่ะนะคะ เอิ๊ก

ระหว่างทางก่อนถึงปาย ได้แวะถ่ายรูปเล็กน้อยตรงผากิ่วลม เป็นช่องแคบระหว่างเขาที่มีลมพัดแรง ตอนไปยังไม่เป็นหน้าหนาว แต่แถวๆนั้นก็เย็นไอหนาวแล้วล่ะค่ะ คงเพราะมีฝนปรอยๆ เป็นระยะๆตลอดทางด้วย เลยถ่ายรูปได้ออกมาอย่างที่เห็น เมฆเยอะ แล้วก็มีหมอก แถวๆผากิ่วลมมีชาวเขาเผ่าสีซอค่ะ ก็คล้ายๆแถวดอยสุเทพ

“พี่คะๆ ถ่ารู่กะหนูม๊ะคะ 5 บ่าทะน๊ะเอ” (อ่านให้เป็นสำเีนียงเด็กดอยนะ ฮา)

มองนิกกี้คุงในมือ แล้วก็นึกอยากจะถ่ายแบบโปรๆ ขึ้นมาบ้าง (เห็นเค้าชอบถ่ายเด็กดอยกัน) เลยเอามั่ง ใจดี ให้ไปคนละห้าบาทเลยค่ะ ประมาณ 6-7 คน (-_-”) แล้วก็ได้รูปอย่างที่เห็น สีเสื้อน้องเตะตาจริงๆ เตะป้าบๆเลย =_=

เข้าที่พักได้ก็นอนพักกันชม.นึง เพราะเพื่อนๆมาจากกรุงเทพก็เที่ยวเลย (แล้วเดินทางผ่าน 700 กว่าโค้งอีก) + ฤทธิ์ยาแก้เมาทำให้ง่วงได้ที่ หลังจากตื่นแล้วก็ชื่นชมที่พักพอหายอยาก (ไม่หรูหราสวยงามมากมายแต่สบายตาค่ะ เปิดหลังห้องไปติดทุ่งข่าวสีเขียวขจีสดชื่นสุดๆ) จากนั้นก็ขึ้นดอยไปจากตัวปายประมาณ 40 โล ไปเที่ยวถ้ำลอดกันค่ะ

ถ้ำลอดเป็นถ้ำที่มีน้ำไหลผ่าน แล้วก็มีหิืนงอกหินย้อย ก็เที่ยวชมกันเพลินๆแหละค่ะ ค่าชมก็แพงหน่อย เพราะระหว่างจุดในถ้ำต้องนั่งแพไป แต่ก็สมรมคาค่ะ น้ำที่ลอดในถ้ำมันค่อนข้างเชี่ยว คนจูงแพต้องแข็งแรงมากๆ เพราะจูงทวนน้ำ (เจ๋งเหอะ) ถ่ายรูปมารูปเดี๋ยวเพราะในถ้ำมันมืดค่ะ แต่เป็นรูปที่เจ๋งนะ เห็นจระเข้มั๊ยคะ? นั่นน่ะหินงอกหินย้อย! ไม่รู้มันงอกอีท่าไหน ที่แน่ๆ ไอ้ปังกับเพื่อนๆเชื่อว่ามันต้องเป็นตัวจริงๆโดนฆ่าตายแล้วสาปให้เป็นหินแน่เลย (นี่หรือนักวิทยาศาสตร์ ฮา) การเดินในถ้ำทุลักทุเลพอสมควรเพราะมืดและเปียก ก็ล้มกันไปคนละทีสองที แล้วในถ้ำเจองู (จริงๆ) ด้วย =_=” เหม็นขี้ค้างคาวและนกนางแอ่น แถมไอ้ปังโดนอึใส่หน้าอีกตะหาก เยี่ยม =_=b เดี๋ยวแม่เอาหนังสะติ๊กยิงซะนี่

เที่ยวเสร็จก็ลงมาถนนคนเดินในปายค่ะ เป็นถนนคนเดินที่ยาววววมาก แต่บรรยากาศดี ของขายก็เน้นไอเดีย เลยเดินเพลินๆ ถ้ามาหน้าหนาวคงเดินสนุกเพราะเดินไปหนาวไปเข้ากับบรรยากาศได้อีก ไอ้ปังไม่ค่อยซื้ออะไรจุกจิกอย่างที่สาวๆชอบซื้อกัน ได้มาแค่สมุดทำมือ (ชอบพวกนี้เป็นพิเศษ เห็นเป็นไม่ได้ค่ะ -_-”) มาหลายเล่มอยู่ แถมๆก็ได้กินเบเกอรี่ยามดึก (โฮ แคลอรีบึ้ม) ชื่อ เบเกอรี่โกโอ หรืออะไรเนี่ยแหละ แนะนำค่ะ อร่อยมาก

จบจากนี้ก็แยกย้ายกันนอนแล้วค่ะ เหนื่อย

วันนี้ไม่มีอะไรมากค่ะ ไปเที่ยวเก็บตกตามจุดต่างๆที่คนชอบไปถ่ายรูปกัน แวะซะหลายที่ถ่ายไปหลายรูป รู้สึกดีตรงได้ฝึกทักษะการถ่ายรูปแบบเต็มๆเลยค่ะ เจอทุกสภาพแสง ทุกสภาพอากาศ ทุกสถานที่คนเยอะเป็นมด -*- แย่งกันถ่ายได้อีก ขนาดหยุดแค่ 3 วันคนยังเยอะขนาดนี้ พี่เจ้าของที่พักบอกว่าปีใหม่ไม่ต้องพูดถึง ไหลไปกับผู้คน คือนิยามที่ชัดเจนที่สุด (เหย) แนะนำว่าถ้าอยากเที่ยวปายอย่างสงบจริงๆ ควรไปปลายกุมภาฯ ต้น มีนาฯ ค่ะ อากาศยังหนาวๆเย็นๆ และไม่ค่อยมีคน เหมาะที่จะถ่ายรูปเป็นที่สุด

เที่ยวไปก็คิดถึงเพื่อนๆทางนี้ไปค่ะ อยากให้ไปด้วยกันจริงๆ บรรยากาศดี ถ่ายรูปสนุก เอาไว้ไปกันเถอะนะ >_<

จบทริปแต่เพียงเท่านี้ เดี๋ยวไดยาวเกินเหตุ (เก็บกดอ่ะค่ะ ฮา) นี่เล่าสั้นๆแล้วนะ

อิโจ

ปล.1 ดูพีวีแล้ว >_< หล่อไร้คำบรรยาย ป๋าตายอย่างสงบ คุณพีหล่อลัลลาฆ่าป๋าด้่วยมือเปล่าจริงๆ

ปล.2 เป็นฝี -*- จากแผลแค่ยุงกัด พัฒนากลายมาเป็นฝี เยี่ยม ตอนนี้ก็เป็นไอ้ปังขาเดี้ยงไปแล้ว เอเมน

ปล.3 เอารูปของกินมาลงปิดท้าย ทำเองค่ะ ฮายาชิไรซ์ ไอ้หมีหอมแนะนำให้ลอง ลองแล้วติดใจ ฝีมือเราใช้ได้นะเนี่ย ฮิ้วววว

ว่าง

อยู่ว่างๆไม่มีกิจกรรมเป็นชิ้นเป็นอันมา สัก 4 วันได้แล้ว ก็เรื่อยๆนะ เริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน แต่พอขยับจะทำอะไรมันก็ขี้เกียจไปหมด เลยตั้งใจกับตัวเองว่า จะขี้เกียจแบบนี้สักอาทิตย์ แล้วที่เหลือต้องขยันได้แล้ว (ฮา) ก็ได้เวลาเคลียร์ยาคุโซขุหลายๆอย่างที่สัญญิงสัญญาเอาไว้ จะพยายามไม่ขี้เกียจล่ะค่ะ แหะ

ตั้งเป้าไว้ว่าจะพักผ่อนแบบไร้ประโยชน์แค่เดือนเดียวค่ะ ไม่ต้องห่วง เดือนหน้าจะไปตั้งหน้าตั้งตาเก็บประสบการณ์สำหรับกิจการสักที ไฟท์! ไฟท์!

เรื่องเก่าๆ

ว่าจะลืมๆไปเลย ทำเนียนไม่รับรู้ แต่สุดท้ายก็ยังต้องให้คำปรึกษาอยู่ดีล่ะค่ะ ก็คงเป็นความรับผิดชอบที่ต้องทำต่อไปอีกสักนิดเพราะยังไงซะน้องๆที่มาทำใหม่ก็ไม่ได้รู้เรื่องหรือมีประสบการณ์มากเท่าเรา สอนกันได้ก็สอนกันไปค่ะ เป็นจริงอย่างที่ มจ.ว่าไว้ไม่ผิดเลย ว่าถ้าเราออกไปแล้ว มันต้องวุ่นวายเพราะไม่มีใครทำแทนได้ ถึงเราจะสอนงานไปแล้วก็เหอะ (ถือว่าดีหรือไม่ดีเนี่ย -_-” เหมือนเป็นพวกทำงานไม่เป็นทีมกับใครเค้าเลยแฮะ) เมื่อเช้าก็ได้รับสายแต่เช้าเหมือนกัน โทรมาถามว่าจะทำยังไงต่อไป 6-_-”

โอเคค่ะ ไอ้ปังจะเข้าโหมดคนดีแค่เดือนเดียวนะคะ เพราะว่าสอนงานไปหมดแล้ว ซีดีก็ให้ไปครบแล้ว ถ้ายังหาเองไม่ได้ หลังหมดโปรไม่รับรู้ด้วยนะคะ (โหด)

ไอ้หมีหนีเที่ยว!

ให้ทอปปิคไปเลยคนเดียวเพียวๆ (หัวเราะ) ฟ้อง ฟ้อง ไอ้หมีหอมมันหนีเทียว มีการโทรมาบอกเราก่อนเครื่องออกล่วงหน้าตั้ง 6 ชั่วโมง เยี่ยมไปเลยเพื่อน -*- นี่ถ้ามันบอกหลังจากกลับมาแล้วมีแบทเทิ่ลแน่ ชริๆ

ที่จริงก็แซวไปงั้นแหละ ใครจะไปทำอะไรหมีได้วะ (หัวเราะ) ที่จริงแล้วเราดีใจล่ะ ที่อย่างน้อยมันก็ยังโทรมาก่อนเครื่องออกเพื่อถามว่าอยากได้อะไรจากที่นั่นมั๊ย ขอบใจมากน๊าหมี แต่ตอนนี้เป็นบินโบ ดังนั้นคาเนะงะไน่ว่ะ เอิ๊ก ซื้อฝากป่ะล่ะ? ถ้าซื้อฝากก็เอา แต่ถ้าฝากซื้อนี่ไม่มีลิสต์ว่ะ (นด.ป่ะล่ะ ฮา) อีกอย่างพักหลังนี้มีแต่คนไปที่โน่น ของที่อยากได้เลยไปกับเที่ยวบินแรกๆหมดแล้วล่ะ เที่ยวหลังๆก็ไม่ค่อยฝากแล้ว ได้แต่บอกให้ทุกคนเที่ยวเผื่ออย่างเดียวเลย

ไม่ได้คุยกันนาน ดังนั้นคุยกันทีก็เล่นซะเกือบชั่วโมง (คงยาวกว่านั้นแน่ถ้าแบตมันไม่หมดซะก่อน)ได้ยินมันเล่าโปรแกรมเที่ยวแล้วเหนื่อยแทน ทัวร์คนแก่นี่หว่า (หัวเราะตายไปแล้ว) แ่ต่ได้ไปเที่ยวแถวๆบ่อพีด้วย >_< หวังว่ามันจะได้ป๊ะหน้าหนุ่มที่ฝากป๊ะนะ เอิ๊ก นอกนั้นก็คุยเรื่อยเปื่อยงั้นงี้ๆ เห็นว่าเรียนหนัก ได้ไปเที่ยวก็ดีแล้วล่ะ พักสมองซะบ้าง จะได้ผ่อนคลายยยยย (เหมือนเราที่ผ่อนคลายยยยยมากกกกก ฮา)

เดินทางดีๆปลอดภัย ได้ปู้จายกลับบ้านนะ ฮิ้วววววววว

อ้อ…ส่วนเรื่องนั้น ฟังครั้งแรกฉุนว่ะ แต่พอคิดหลายๆรอบ เฉยๆดีกว่า อ้อ แต่เราก็อยากจะรู้เหมือนกันนะว่าถ้าน้องๆที่ชื่นชมเค้านักหนาได้มารู้ว่าที่จริงแล้วเค้าเป็นยังไง มันจะเกิดอะไรขึ้น เฮ้อ

อิโจ

จริงๆมีอะไรอยากเล่าเยอะแยะ แต่หมักๆไว้นาน ลืมหมดเลยค่ะ (หัวเราะตายไปแล้ว)

ทำบุญ

แอบสารภาพว่าไม่ได้ตั้งใจจะใส่บาตรเท่าไหร่ (จะบาปมั๊ยอ่ะ งื่อ) บังเอิญเจอ PD ตอนกำลังจะออกจากโรงอาหาร เพื่อนหวังดีชวนไปทำบุญใหญ่ก็เลยเอาซะหน่อยไม่ขัดศรัทธา แต่พอเอาเข้าจริงๆก็ไม่ได้ใส่บาตรด้วยตัวเองเพราะพิธีเค้านานเกิน ที่แลปมี morning activity เลยไม่อยากสายจำเป็นต้องออกมาก่อน แต่ก็ได้ฟังพระสวดพักนึงละนะคะ แล้วก็ฝากคนแถวนั้นใส่บาตรให้ ก็ถือว่าเป็นการเริ่มวันที่ดีแล้วกัน

3Y 3M 8D in NSTDA

แอบลุ้นกับตัวเองหน่อยๆ ว่าวันนี้เป็นวันที่ตัวเองทำงานมา 3 ปี 3 เดือน กับอีก 9 วันหรือเปล่าหนอ? เพราะเห็นว่าถ้าใช่มันก็จะเจ๋งไปเลย เพราะ 3*3 ได้ 9 ไงคะ แต่ก็ไม่ใช่แฮะ พลาดไป 1 วัน (หัวเราะ)

ข้อความดีๆ

วันนี้เริ่มต้นวันด้วยการทำบุญไปแล้ว แถมยังได้ข้อความดีๆจากทุกคนในแลปด้วย สาเหตุจากกิจกรรมตอนเช้าวันนี้เค้าให้ทุกคนเขียนความประทับใจถึงกัน ของเราที่ได้มาส่วนใหญ่จะชมว่าเราน่ารักแหละค่ะ (ฮา) เป็นสาว Japanese style แล้วก็แค่เห็นหน้าก็อยากยิ้ม อ่านเองแล้วก็เขินเอง (///) ขอบคุณทุกคนนะคะ จะเก็บหลักฐานเอาไว้ค่ะ เอามาแบล็กเมล์ทีหลัง (หัวเราะตายไปแล้ว) อ้อ มีคนชมว่าเราทำงานเก่งด้วย ไม่อยากจะบอกเลยค่ะว่ามันเป็นภาพลวงตา มันไม่จริงเลย (ฮึก)

BB Ep.9

อยากเอาด้ามร่มตีหัวนัตสึกิค่ะ ชัดมะ แบบว่า โกรธอ่ะค่ะ ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ นิสัยไม่ดีเลย -*- ดูแล้วขัดเคือง แถมเรายังแอบน้ำตาซึมหน่อยนึงตอนที่ริโกะคุยกับนาโอกิที่สนามบาสด้วยล่ะค่ะ ยังไงดีล่ะ มันรู้สึกเศร้าน่ะค่ะ ความรู้สึกแบบนี้คล้ายๆกับว่า ต่างคนต่างส่งไปไม่ถึงเพราะมีคนอื่นขวางอยู่อย่างนั้นละมั้งคะ

เอาเป็นว่าต้องเอาด้ามร่มตีหัวนัตสึกิค่ะถึงจะหาย (หัวเราะตายไปแล้ว)

อ้อ…คาวาซากิซังก็เป็นคนดีนะคะ ถ้าไม่ติดว่ามีนาโอกิเป็นพระเอกนี่เราเชียร์คุณสุดใจเลยนะ >///<

อ้อ…อีกที…ดีใจที่คุณพระเอกหายแล้วค่ะ พักผ่อนเยอะๆนะคะ เอาให้หายขาดค่ะ ^^

Doll

อันนี้เป็นความบ้าส่วนตัวเล็กน้อยค่ะ อยากได้ Lati doll ล่ะค่ะ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นว่าต้องซื้อให้ได้นะคะ เพราะมันแพง

เราเป็นคนนึงที่เคยถามตัวเองว่าตุ๊กตาจำพวกบลายด์ อะไรทำนองนี้มันทำอะไรได้นอกจากแต่งตัวแล้วก็ตั้งโชว์ คือ…คงไม่ใช่ความสนุกของเราแบบนั้นละมั้งคะ เราเลยค่อนข้างเฉยๆ แต่เมื่อหลายวันก่อนเราเห็น Lati doll ที่หน้าตามันจะแนวๆ การ์ตูนเกาหลีญี่ปุ่นทำนองนั้นที่สาวๆวงการคอสเพลย์เค้าชอบมีในครอบครองกันน่ะค่ะ เห็นแล้วรู้สึกถูกชะตามาก คือ มันถ่ายรูปขึ้นสุดๆเลยล่ะ เห็นแล้วอยากได้มาเป็นนายแบบ >__<

แต่ด้วยราคาที่สูงเฉียดค่าตัวยามากิ เอาเป็นว่า น้องก็อยู่ในมือของคนที่ดูแลน้องได้ไปแล้วกันนะคะ เราชื่นชมห่างๆดีกว่า (หัวเราะ)

อิโจ

ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับทุกคนค่ะ

Tai SD version

winds

Salary man

Fawn: Novel Character from Soulmate

กินรี
รูปนี้ลงสีด้วยปากกาโคปิกล่ะค่ะ ยากเหมือนกันนะ พลาดแล้วพลาดเลย งื่อ

Pain
อันนี้ไม่ได้ระบายสีค่ะ แค่นี้ก็คลาสิกแย่แล้ว (หัวเราะ)

เป็นส่วนหนึ่งค่ะ ที่จริงมีเยอะกว่านี้แต่ยังไม่ได้เอามาแสกนแล้วลงสี ส่วนใหญ่เราใช้ PS ทำค่ะ เพราะมันง่ายและไม่ต้องเตรียมอะไรเยอะ บางรูปเป็นสีโคปิค (ปากกาเมจิกสำหรับลงสี) ก็จะมีแต่สีแดงๆ น้ำตาลๆ ค่ะ เพราะไม่มีเงินซื้อสีอื่น มันแพง (หัวเราะตายไปแล้ว) ส่วนเทคนิคการลงสีใน PS ของเราก็อาศัยการใช้งานบ่อยๆ มันก็ได้ไปเอง และบางส่วนก็ได้ทริกดีๆ จากนักวาดการ์ตูน และโดจินในไทยเนี่ยแหละค่ะ บางคนเค้าสอนวิธีการลงสีในบลอกด้วย ก็ขอบคุณสำหรับความรู้ดีๆ มา ณ ที่นี้ค่ะ (ไปแอบอ่านของใครบ้างก็จำไม่ได้ซะด้วย 6-_-”)

ดูรูปตัวเองแล้วก็ชื่นใจแปลกๆเหมือนกันนะ สวยจัง (หัวเราะ) หลงตัวเองได้อีก (อาย)

อิโจ.