11
Mar
08

+== My Boy and I ==+ [Attention Please 01]


ป. 5
‘เรียวจัง นายหลอกเอาฉันไปขังที่ห้องเก็บอุปกรณ์อย่างนั้นตั้งสองชั่วโมง นายจะแกล้งฉันใช่มั๊ย!!’
‘เรื่องอะไรกันฮิโระ ฉันไม่รู้เรื่องนะ นายต่างหากที่หลอกให้ฉันคุยกับยัยมิกิอะไรก็ไม่รู้ที่สระว่ายน้ำน่ะ’
‘ไม่ต้องมาแก้ตัวเลยฉันไม่ฟัง!! ฉันไม่ได้ทำด้วย ฮึก’
‘แล้วฉันทำที่ไหนกันล่ะ ฉันก็ไม่ได้ทำเหมือนกันนั่นแหละ ต้องเป็นฝีมือยัยพวกนั้นแน่ๆ’
‘ไม่ต้องไปโทษผู้หญิงเลย เรียวจังนิสัยไม่ดี!!’
‘นี่ฮิโระ อยู่ๆมาว่ากันอย่างนี้ฉันก็โมโหนะ’
‘แล้วยังไง ฉันก็โกรธเรียวจังเหมือนกันล่ะ’
‘ฮิโระ!!!’
‘เรียวจัง!!!’
……………….
ม.ต้น ปีหนึ่ง
‘สมุดรายงานของฉันอยู่ไหนฮิโรกิ?’
‘มากล่าวหาฉันน่ะเรียว นายมีหลักฐานรึเปล่า’
‘อย่าให้ฉันพูดเลยว่าเมื่อเช้าฉันเห็นใครด้อมๆมองๆอยู่ที่โต๊ะฉัน’
‘….เชอะ….อยากได้ก็หาเอาเองสิ’
……………….
ม.ต้น ปีสาม
‘นิชิกิโด้!! นายจะลากฉันหรือไง!!’
‘ก็วิ่งให้มันเร็วๆ’
‘ก็ฉันเหนื่อยนี่’
‘จะมาเหนื่อยอะไรตอนนี้ นี่เราแข่งวิ่งสามขาอยู่นะ!!!’
……………….
ม.ปลายปีหนึ่ง
‘อุจิ!!! นายเอาอะไรให้ฉันกิน!!!!’
‘ทำไมเหรอ ก็ขนมปังไงที่นายแย่งฉันไปกินไง เชอะ’
‘นาย…จงใจแกล้งฉันใช่มั๊ย’
‘อย่ามาพูดมั่วๆนะ ฉันไปแกล้งนายเมื่อไหร่’
‘แล้วไอ้ขนมปังหมดอายุนี่มันอะไรกันล่ะ หา!!??’
……………….
>>>>>>>>> ฉันเคยไปทำอะไรให้ ทำไมถึงต้องแกล้งกันด้วย??
<<<<<<<<< แล้วนายไม่ถูกใจฉันตรงไหนกัน ฉันถึงได้ดูขวางหูขวางตานายซะทุกที??

==+==+==+==+== [[ Attention Please ]] ==+==+==+==+==

ม.ปลาย ปีสอง
“โอ้ย สายแล้ว แย่แน่ๆ” เสียงร้องโวยวายกับตัวเองพร้อมกับการเร่งฝีเท้าจนหูตั้ง ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรๆมันทันใจอุจิ ฮิโรกิได้เลยแม้แต่น้อย มือเรียวข้างหนึ่งจัดทรงผมไปอีกข้างก็หมุนตวัดกระเป๋าให้เข้ามุมไป ขืนไม่จัดน่ะเหรอ พอดีสายกระเป๋ารัดคอตาย แม่นะแม่ ไม่ปลุกกันบ้างเลย

กริ๊ง กริ๊ง เสียงกระดิ่งขอทางของจักรยานดังมาแต่ไกลแต่ไม่ได้เรียกความสนใจของฮิโรกิ
กริ๊ง กริ๊ง เสียงนั้นยังคงย้ำอยู่เรื่อยๆจนร่างโปร่งบางต้องเหลียวกลับไปมองด้วยความรำคาญ นี่เราก็วิ่งอยู่บนฟุตบาทนี่หว่า แล้วไปขวางทางมันตรงไหนไม่ทราบวะเนี่ย

“หึหึ สายรึไงอุจิ” แล้วเสียงที่ยียวนกวนประสาทที่สุดในบันทึกชีวิตของอุจิ ฮิโรกิก็ร้องทักขึ้นมายั่วๆพร้อมกับการปั่นเจ้าพาหนะสองล้อเข้ามาเทียบ รอยยิ้มยวนๆนั้นแทบจะจุดจินตนาการของฮิโรกิให้เอาเท้ายันให้มันล้มกันไปข้างให้สิ้นชื่อนิชิกิโด้ เรียว คู่ปรับตลอดกาลของเขาไปเลย

“แหกตาดูนาฬิกาแล้วไม่รู้รึไง ประสาท” ใบหน้าชื้นเหงื่อตวัดเสียงตอบขุ่นมัวตัวเองไม่สายเลยนะ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายขี่จักรยานมาแถมเบาะหลังยังว่างอีกต่างหาก สายตาฮิโรกิสะท้อนความเสียดายขึ้นมาทันที ซึ่งเรียวก็มองตามสายตานั้นอย่างรู้ทัน

“หึ คนอุตส่าห์จะชวนขึ้นด้วยกันซักหน่อย แต่ดูท่านายคงช่วยเหลือตัวเองได้” เรียวลอยหน้าลอยตาเปรยเหมือนพูดกับลมฟ้าอากาศ ดวงตาคมๆภายใต้รูปหางตาตกนั้นมันช่างแฝงแววเยาะที่ชวนให้ฮิโรกิเอานิ้วไปจิ้มจริงๆ ถ้าไม่ติดที่ว่าเจ้าตัวอ้าปากค้างอยู่กับการที่เรียวชะโงกหน้ามากระซิบใกล้ๆว่า…

“ขอให้ทันให้สมกับที่รีบจนใส่กางเกงก้นขาดมานะ ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะที่ว่าดังแล้วยังไม่เท่ากับเสียงร้องเสียงหลงของฮิโรกิพลางเหลียวหลังสำรวจเสื้อผ้าตัวเองชุลมุน แต่กว่าจะรู้ตัวว่าโดนหลอก เรียวก็ปั่นจักรยานไปไกลแล้วพร้อมกับเข็มนาฬิกาที่เดินเข้าใกล้เวลาแปดโมงตรงให้ฮิโรกิรู้ชะตาตัวเองว่าใกล้ตายเข้าไปทุกที

“นาย!!! นิชิกิโด้ เรียว!!!”

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

“อุจิ ฮิโรกิ สายครั้งที่4” เสียงขานของอาจารย์ห้องปกครองพร้อมกับยื่นใบลงโทษมาให้ตรงหน้าสุดจะพาให้ฮิโรกิห่อเหี่ยวเดินคอตกออกมาจากห้องปกครอง ลงโทษให้เช็ดกระจกห้องสภานักเรียน ซวยแต่หัววันเลยจริงๆ

“ไง เย็บกางเกงแล้วเหรอ” ยังไม่ทันได้พักให้หายซวย พอก้าวเท้าออกมาจากห้องปกครองไม่ทันไร ไอ้คนที่ทำให้ซวยก็ยืนยิ้มแบกแผนที่สำหรับวิชาประวัติศาสตร์อยู่ตรงหน้า ใกล้ซะจนฮิโรกิผงะถอยเท้าเข้าหากำแพงอัตโนมัติ และท่าทางนั้นก็ทำให้เรียวหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

“ทำท่าอย่างนั้นแปลว่ายังก้นเปิดอยู่รึไง”

“ไม่ต้องมาพูดดีเลย!! นายนั่นแหละทำให้ฉันถูกลงโทษ!!” ฮิโรกิเค้นเสียงแหวเข้าให้อย่างขุ่นเคือง มาสายไปฉิวเฉียดแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น!! หนึ่งนาทีที่ฉันเสียเวลาเสวนากับนายกลางทางนั่นแหละ!!

“โทษกันเฉยเลยนะ ตื่นสายเองแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ฮ่าๆๆ วันนี้แพ้นะอย่าลืมพักเที่ยงล่ะ” คนชนะหัวเราะใสเอามือตบไหล่บางปุๆไปเป็นการปลอบใจก่อนจะเดินสบายอารมณ์กลับห้องตัวเองไป ปล่อยให้ฮิโรกิยืนหน้าง้ำกำมือจะปล่อยหมัดแบบไม่มีเสียงระบายเครียดอยู่หน้าห้องปกครองอยู่คนเดียว จนอาจารย์ที่เดินตามออกมาต้องกระแอมกระไอที่เห็นนักเรียนที่ตัวเองเพิ่งสั่งลงโทษไปหมาดๆทำท่าจะไม่เข้าห้องเรียนอีก

“อุจิ กระจกห้องปกครองก็ยังไม่สะอาดเท่าไหร่นะ”

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

“ฮึ้ย!!”

“แง่งงงง!!”

“แง่ดดดด!!” เสียงสบถไม่เป็นภาษาที่ดังลอดออกมาเป็นระยะๆ ยิ่งใกล้เที่ยงยิ่งถี่ซะจนคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างกันชักจะประสาทเสียตาม เด็กหนุ่มผิวขาวจัดตัวโตเหลือบตามองเพื่อนตัวเองเป็นระยะๆแล้วก็อดไม่ได้ที่จะสะกิดแล้วกระซิบถามเบาๆเพราะยังไม่หมดคาบ

“อีกแล้วรึไง ฮิโรกิ” ถามอย่างที่พอจะนึกรู้ว่าอะไรเป็นสิ่งที่ทำให้ฮิโรกิปล่อยออร่าสีเทาขุ่นคลั่กออกมาจากตัวเองได้ พอได้ยินคำถามนั้นใบหน้างอๆก็ยิ่งเข่นเขี้ยว พลางไสใบลงโทษของฝ่ายปกครองที่ไม่ต่างอะไรกับใบรับรองความชนะของนิชิกิโด้ เรียวให้เพื่อนตัวเองดู

“ดูเอาเองเถอะ” แง่ดๆจิ้มเวลาให้เพื่อนดู ก่อนจะกระซิบกระซาบเล่าเรื่องราวที่ก่อให้เกิดนาทีอัปยศแปดโมงหนึ่งนาที!!! หรือถ้าให้พูดกันตามจริงมันคือแปดโมงสามสิบแปดวินาทีที่อาจารย์ปัดเศษขึ้นตามหลักทศนิยมเท่านั้น ดูเอาเองว่าไอ้หมอนั่นมันทำฉันได้!!

“เจ๋งนี่” นอกจากจะไม่ได้ช่วยเห็นใจกันตรงไหน คนตัวขาวยังมีหน้าไปหัวเราะคล้ายจะเข้าข้างทางนั้นเข้าให้อีกจนฮิโรกิถลึงตามองเคือง

“จิน!!!” เค้นเสียงเหี้ยมหวังให้ดูน่ากลัวแต่ไม่ได้ผลกับจินแม้แต่น้อย ไม่อยากจะบอกให้เสียใจหรอกนะฮิโรกิ หน้านายน่ะให้ทำงอนให้ตายก็ดันดูน่ารักน่าแกล้งว่ะ แย่จัง

“ก็มันไม่ใช่จะโดนกันได้ง่ายๆนี่ แปดโมงหนึ่งนาทีเนี่ย ไม่ซวยจริงไม่โดนเล่นหรอกรู้เปล่า ปกติเค้าก็ปล่อยผ่านกันทั้งนั้น” สาบานว่าไอ้ที่วิเคราะห์กันตามตรงนี่เป็นเพื่อนที่เรียกกันทั่วๆไปว่าเพื่อนรัก ฮิโรกิฟังแล้วแทบจะเอาขายันเพื่อนรักให้ตกเก้าอี้ไปให้พ้นตา ดีที่ว่าอาจารย์ยังสอนอยู่หน้าห้องหรอก เรียวเท้าสวยในถุงเท้าขาวเลยกระทืบเท้าจินเข้าไปเต็มรัก

“นายเป็นเพื่อนฉันแน่รึเปล่า!!” คนยิ่งหงุดหงิดอยู่เป็นทุน ลงกับเจ้าบ้านั่นไม่ได้ จะเพื่อนจะฝูงฮิโรกิก็ไม่สนแล้วนะ จินเบ้หน้า เหยียบมาได้นะตัวก็ไม่ใช่เล็กๆ -“-

“อะไรกันล่ะ จะมาโทษฉันโทษตัวเองดีกว่ามั๊ย โดนอย่างนี้มาห้าหกปีแล้วนายยังช่วยตัวเองไม่ได้นี่เค้าเรียกไม่พัฒนาแล้ว” วิเคราะห์ตรงเป้ารอบสองชนิดที่ฮิโรกิได้แต่อ้าปากค้าง แต่จะเถียงอะไรได้ในเมื่อมันเป็นจริงอย่างที่จินพูด

“โทษแม่ฉันสิที่ดันไปเป็นเพื่อนรักกับแม่ของคนอย่างหมอนั่นน่ะ” อะไรไม่อะไรโทษต้นเหตุคือแม่ตัวเองดีกว่าที่ทำให้เขากับเรียวต้องเรียนที่โรงเรียนเดียวกันมาโดยตลอดตั้งแต่ประถมจนจะจบมัธยมอยู่แล้ว ขนาดไม่อยากจะเจอะยังไงต้องเจอกันทุกอาทิตย์อยู่ดี เซ็งจิ๊บ!!

“นายสองคนทะเลาะกัน มันก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับแม่พวกนายตรงไหนนี่”

“เกี่ยวสิ เพราะแม่ทำให้ฉันต้องมาเผชิญชะตากรรมโดนหมอนั่นแกล้งอยู่ทุกวันนี้นี่ไง” พอเถียงไม่ได้ ฮิโรกิเลยเชิดหน้าข้างๆคูๆไปซะให้สิ้นเรื่อง เสียงกริ่งบอกเวลาพักเที่ยงดังขึ้นทำให้ห้องจอแจเพราะคนลุกเดินกันขวักไขว่ทันที เหลือแค่ฮิโรกิกับจินที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมขมวดคิ้วคิดตามสิ่งที่ฮิโรกิเถียงมา เกี่ยวกันด้วยเหรอวะ แล้วไอ้ที่ว่าโดนแกล้งเนี่ย จินได้ข่าวว่าเมื่อตอนม.ต้นปีหนึ่งฮิโรกิทำให้เรียวท้องร่วงเกือบตายไม่ใช่เหรอไง ไหนจะเรื่องเอาสมุดรายงานของเรียวไปซ่อนจนหาไม่เจอจนเกือบติดศูนย์ ยังไม่นับรวมกับไอ้เรื่องที่เคยวิ่งสามขาแล้วล้มจนทำให้เรียวขาหักนะ

“นายไม่ยุ่งซะก็สิ้นเรื่อง” ว่าแล้วก็เลิกคิดหาเหตุผลเข้าข้างศัตรูเพื่อน เสนอทางออกให้อันเป็นหลักเหตุผลที่เด็กอนุบาลยังรู้เลยว่ามันถูกต้องที่สุด ไม่ชอบหน้าก็ไม่ต้องไปวอแวมัน จบ!

“ก็เพราะแม่นั่นแหละ!!!” ยังคงอ้างแม่ไม่เลิก ยกข้าวกล่องตัวเองขึ้นมากระแทกโต๊ะ คนอื่นเค้ามีแต่จะดีใจที่พักเที่ยง มีแต่ฮิโรกิเนี่ยแหละที่รู้สึกเหมือนมันเป็นนรกประจำวัน

“ยังไง? แม่นายอยากให้นายสองคนสนิทกันเลยให้แลกข้าวกล่องกันกินทุกวันมาตั้งแต่ประถม แล้วนายก็เป็นเด็กดีซะไม่มี ยอมมาจนป่านนี้ทั้งๆที่ตีกันจะตายอ่ะนะฮิโรกิ” จินหรี่ตามองข้ออ้างที่ได้ยินมาแทบทุกวันตั้งแต่เป็นเพื่อนกับฮิโรกิมาห้าปีแล้ว จินก็รู้หรอกนะว่าฮิโรกิรักแม่มากขนาดที่อะไรก็ยอมได้ แต่ไอ้เรื่องที่ต้องไปกินข้าวกับคนที่ไม่ชอบหน้าทุกวันเพื่อแม่เนี่ยมันดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลย

“แน่ใจนะว่านายทนเพราะแม่จริงๆน่ะ” คนตัวโตหรี่ตาถามอย่างเช่นทุกครั้ง ใช่ เขาสงสัยตั้งแต่ที่คบกับฮิโรกิแรกๆแล้วก็ถามไปหลายรอบแล้ว ผลที่ได้กลับมาก็เหมือนๆกันทุกที

“ก็แม่ทำแต่ของชอบหมอนั่น ฉันกินได้ที่ไหนเล่า!!! นายจะพูดอะไรกันแน่ หุบปากไปเลย!!” ฮิโรกิโวยวายพลางเอามือยันหน้าจินให้หยุดพูด ของชอบหมอนั่นมันของเกลียดของฉันโว้ย เข้าใจมั๊ย!!

“เออๆ ไม่พูดก็ไม่พูด เที่ยงแล้วก็รีบไปสิ เดี๋ยวโดนแกล้งมาก็จะมาแง่ดๆใส่ฉันอีก” จินหัวเราะหึๆในคอพลางเบี่ยงหน้าตัวเองออก กินไม่ได้แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ ฮ่าๆ

“ช่วยอะไรไม่ได้ก็ไม่ต้องมาพูดมากเลยจิน!!” มีการเชิดหน้างอนก่อนจะลุกขึ้นคว้าถุงข้าวกล่องของตัวเองเดินงุ่นง่านออกไปให้จินได้หัวเราะตาม คนที่โดนทิ้งให้กินข้าวคนเดียวเป็นประจำเอามือเท้าคางกับโต๊ะมองตามร่างบางๆที่เดินหายไปตามทางเดินอย่างขำๆ ช่วยไม่ได้เรอะ ฉันเสนอวิธีช่วยไปเป็นร้อยแล้วเคยทำตามบ้างมั๊ยล่ะ ปัดโธ่

“ใครมันจะไปกินข้าวกับคนที่เกลียดได้ทุกวันล่ะ ฮิโรกิ” ส่ายหน้าบอกหน่ายๆ อมพระมาพูดยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเกลียดกัน ทนโดนเค้าแกล้งมาหกเจ็ดปีเนี่ย…เกลียดจริงๆน่ะเหรอ??

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

ท่ามกลางความจ้อกแจ้กจอแจของช่วงพัก คงจะไม่มีใครสะดุดตาเท่ากับเด็กหนุ่มหน้าตาดีร่างโปร่งบางที่เดินจ้ำพรวดๆ ขึ้นบันไดสวนทางกับคนที่จะเดินลงไปยังโรงอาหารอย่างเอาเป็นเอาตาย และพอมาถึงที่หมายได้ ฮิโรกิก็แทบจะเอาเท้ายันประตูเข้าไปแทนการใช้อวัยวะที่เรียกว่ามือ

“ดูท่านอกจากเช็ดกระจกแล้วนายคงอยากจะไสไม้ซ่อมประตูอีกอย่างนะ” เสียงกวนประสาทเอ่ยทักมาก่อนที่จะได้เจอหน้ากันเสียอีก เรียวที่ยินพิงแทงค์น้ำดาดฟ้าอาคารเรียนกอดอกมองคนที่เข้ามาใหม่สบายๆเหมือนอย่างทุกวัน แต่ที่จะไม่เหมือนในสายตาฮิโรกิ คิดว่ามันคงจะเป็นรอยยิ้มที่นับวันจะยิ่งกว้างขวางซะจนน่าโมโห

“ยิ้มให้ปากฉีกตายไปเลยไป!!” เสียงสบถที่ก่นด่าไม่ได้ทำให้เรียวสลดได้แม้แต่น้อย ตรงข้ามเรียวแทบจะยิ้มให้มันฉีกไปตามคำที่ร่างโปร่งบางว่าราวกับจะล้อเลียน

“ให้ปากฉันฉีก ฉันก็ยังกินข้าวแม่นายได้” ไม่ได้ทุกข์ร้อนดังเช่นอีกคนแต่ประการใด เรียวยักไหล่ให้ก่อนจะเดินไปนั่งใกล้ๆขอบดาดฟ้าอันเป็นที่นั่งประจำ หางตาตกๆปรายตามองให้ฮิโรกิที่ยืนเข่นเขี้ยวเป็นทำนองให้มานั่งได้แล้ว หากฮิโรกิก็ยังยืนคอแข็งอยู่ ไม่นั่งเฟ้ย วันนี้อย่าหวังจะได้กินข้าวกล่องฉันเลย เชอะ กินกับข้าวที่นายกินไม่ได้ไปเถอะ สมน้ำหน้า

“นายนี่มันเด็กชะมัด” เรียวมองหน้าเชิดๆของคนที่ตั้งตัวเป็นคู่แค้นตัวเองแล้วก็ขำออกมาเบาๆ ส่ายหน้าวางกล่องข้าวสีน้ำเงินเข้มของตัวเองลงข้างๆตัวพร้อมกับหยิบขนมปังออกมาจากห่อข้าวอีกทีให้ฮิโรกิได้ถลึงตาโต คิดว่าตีกันมาขนาดนี้จะไม่รู้เลยรึไงว่าคนอย่างฮิโรกิคิดอะไรอยู่

“นั่น นั่นมัน!!!”

“จะไม่นั่งก็เรื่องของนาย จะไม่เอาข้าวกล่องมาแลกก็ได้ ฉันไม่เดือดร้อน” ยักไหล่บอกง่ายๆ ตั้งท่าจะแกะห่อขนมปังออก ขนมปังไส้สตรอเบอร์รี่จากร้านที่ฮิโรกิชอบนักหนาและแม่เขาจะเอาใส่มาในกล่องข้าวบ่อยๆเพื่อเป็นของว่างให้ฮิโรกิตอนนี้กำลังยั่วยวนคนหน้างอให้กลืนน้ำลายลงคออย่างแสนเสียดายเพราะรู้ว่าถ้าเรียวคิดจะกินมันก็งับกินแต่ขนมปังแล้วทิ้งไส้เหมือนทุกที เรียวคลี่ยิ้มทำเป็นมองก้อนขนมปังนิ่มๆในมือเหมือนว่ามันน่าอร่อยนักหนา ไม่สนฮิโรกิที่กำลังเขม่นจ้องแถมท่องยุบหนอพองหนอเลยแม้แต่น้อย

“คงพออิ่มได้อยู่”

“ห้ามเอาเข้าปากนะ นั่นน่ะของฉัน เอามาเลย!!” แล้วความพ่ายแพ้ครั้งที่สองของวันก็เกิดขึ้นเมื่อฮิโรกิเล่นกลเสกขนมปังในมือเรียวให้กลายเป็นข้าวกล่องสีเขียวอ่อนกันดื้อๆ อาการนั่งเหมือนเอาก้นกระแทกพื้นลงข้างๆตัวนั้นไม่ได้ทำให้เรียวหัวเราะลั่นแต่ตาคมที่หรี่ลงนั่นก็บอกฮิโรกิได้ดีว่าเรียวขำจนหยุดไม่อยู่แล้ว

“ฮึ้ย” ทำได้ก็แต่ฮึดฮัดขัดใจกันเรื่อยเปื่อย ตาคู่สวยเหลือบมองเรียวที่เริ่มลงมือเปิดข้าวกล่องฝีมือแม่เขาอย่างหมั่นไส้ มองผัดพริกหยวกที่นอนแอ้งแม้งอยู่เต็มข้าวกล่องแล้วก็ไม่เข้าใจ กินเข้าไปได้ยังไง แหวะ~

“เย็นนี้โดนทำโทษที่ไหนล่ะ” เรียวถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ หลังจากที่ต่างคนต่างลงมือกินข้าวของตัวเองก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีเรื่องอะไรให้เสวนากันได้เลย ฮิโรกิที่กำลังเพลินอยู่กับลูกชิ้นกุ้งของตัวเองปรายตามองเรียวอย่างเคืองๆ

“จะถามทำไม” แค้นเมื่อเช้ายังไม่ได้ชำระเลยนะเฟ้ย

“ฉันก็ไม่ได้อยากรู้อะไรนักหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเย็นนี้ฉันต้องรอนายกลับด้วยกัน” เรียวยักไหล่บอกเล่าเหมือนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ สองมือยังไม่ได้หยุดคีบพริกหยวกเข้าปากด้วยซ้ำ หากคำบอกเล่าของเรียวนั่นแทบจะกลายเป็นค้อนปอนด์ฟาดเข้าให้ที่ท้ายทอยทุยสวยของฮิโรกิเข้าให้ สมองทวนข้อความให้โดยอัตโนมัติ กลับด้วยกัน…เรียวชวนเขากลับบ้านด้วยกันครั้งแรก…

“ว่าไงน๊า~~!!!!!!!!!! ใครจะไปอยากกลับกับคนอย่างนายไม่ทราบ!!!” แล้วเสียงโวยวายของฮิโรกิก็ดังลั่นดาดฟ้าพาให้เรียวต้องหยุดมือปล่อยตะเกียบทันที จะตะโกนทำไม 6–__-

“คนอย่างฉันนี่มันมีปัญหาอะไรหรือไงอุจิ” น้ำเสียงเรียบเย็นที่ถามขึ้นดับไฟในตาของฮิโรกิได้สนิทเมื่อคนช่างโวยวายเห็นเรียวตีสีหน้านิ่งเหมือนที่ชอบทำยามปกติ แต่มันผิดปกติเพราะเวลาอยู่ต่อหน้าเขาเรียวชอบทำหน้ากวนเท้านี่นาหรือว่าเราไปสะกิดต่อมเหี้ยมอะไรเข้า ว่าแล้วฮิโรกิก็แอบผงะไปตั้งหลักนิดหน่อย อย่านะเฟ้ย!! ฉันสู้!!

“ฉันไม่กลับกับนาย” ใบหน้าสวยเงยเชิดยื่นคำขาด ไม่!! ทุกกรณี!!

“ไม่ได้” เรียวก็ยื่นคำขาดไม่เดือดร้อนเหมือนกัน “แม่ฉันให้กลับพร้อมนาย เพราะเค้าจะไปรอที่บ้านนายก่อน ถ้านายไม่อยากเล่นยี่สิบคำถามกับแม่ฉันแล้วก็แม่นายว่าทำไมถึงไม่กลับมาพร้อมกันทั้งๆที่เลิกเรียนเวลาเดียวกันก็เอา” ขู่ซะยาวฟังแล้วชวนให้ฮิโรกิปวดหัวได้ไม่น้อย ริมฝีปากสีสดอ้าค้างอย่างหัวเสีย ก็แล้วมันใครล่ะวะที่ทำให้ฉันต้องมีกิจกรรมทำหลังเลิกเรียนน่ะ เพราะนายไม่ใช่หรือไงล่ะที่ทำให้ฉันต้องไปเช็ดกระจกที่ห้องสภาน่ะ –“-

“แล้วทำไมแม่ต้อง…”
 
“แม่นายกับแม่ฉันจะไปเที่ยวไต้หวันด้วยกัน ฉันต้องไปส่งแล้วค้างเป็นเพื่อนนายอาทิตย์นึง” เรียวแทรกเฉลยให้เรียบๆเพราะขี้เกียจรอให้อีกฝ่ายถามให้จบ ใบหน้าคมติดจะบึ้งไม่น้อยที่ฮิโรกิทำท่าแสยงซะอย่างกับเขาเป็นหนอนชาเขียว เดี๋ยวเถอะ อยู่ด้วยกันสองคนจะแกล้งทำตัวติดกันให้เป็นหนอนพ่อลูกซะเลย -“-

“ค้าง!!!??? ทำไมฉันไม่รู้เรื่อง!! อาทิตย์นึง!!! ไต้หวันเชียวนะ!!! ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่ยอม” ฮิโรกิตั้งหน้าตั้งตาโวยวายต่อคำไม่เป็นประโยคมั่วไปหมด แค่รู้ว่าต้องกลับด้วยกันก็เซ็งแล้วยังต้องอยู่ด้วยกันอาทิตย์นึงเลยหมดอารมณ์กินข้าวไปกันทันที อย่าว่าแต่ฮิโรกิเลยคนที่ต้องรับหน้าที่โฮมเมทจำเป็นก็หมดอารมณ์กินเพราะไอ้เสียงโวยสามร้อยหกสิบแปดหลอดนี่เหมือนกัน เรียวเก็บตะเกียบลงถุงพร้อมกับเก็บข้าวกล่องสีน้ำเงินลงกระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืนเต็มตัวยื่นข้าวกล่องสีเขียวอ่อนให้

“บ่นพอแล้วเย็นนี้ก็เจอกันที่หน้าประตูโรงเรียนแล้วกัน ไม่พอใจก็เตรียมตัวเล่นยี่สิบคำถามได้เลย ฉันจะรอถึงแค่สี่โมงครึ่ง” ไม่รอให้ฮิโรกิได้ตั้งคำถามอะไรต่อทั้งนั้น เรียวส่งข้อความจบก็เป็นอันจบกัน เดินหนีเสียงโวยวายก๊อกสองของฮิโรกิออกมาได้ทัน ทันทีที่ประตูดาดฟ้าปิดลงใบหน้าเรียบนิ่งก็เปลี่ยนเป็นคลี่ยิ้มทันตา เรียวที่ยืนพิงประตูดาดฟ้าฟังเสียงโวยวายค้อนลมค้อนแล้งของฮิโรกิแล้วก็ได้แต่ขำ

หนึ่งอาทิตย์ต่อจากนี้คงสนุกน่าดูเลยนะ…ฮิโระ…
แต่สงสัยคืนนี้คงหนวกหูเป็นบ้าแน่ๆเลย -___-“

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==


1 Response to “+== My Boy and I ==+ [Attention Please 01]”


  1. 1 noya
    March 17, 2008 at 9:57 pm

    นั่นสิคะฮิโระ
    นี่ขนาดเราแค่อ่านเฉยๆ เราคงหนวกหูแทนเรียวจังเลยน่ะค่ะ

    ไม่รู้กลับไปจะให้จินล้อว่าหน้าแดงเพราะกินข้างกับเรียวจัง
    หรือว่าหน้าแดงเพราะว่าตะโกนสามร้อยกว่าหลอดดี

    หนูตะโกนเก่งจริงจังเลยน่ะ

    แต่อ่านกี่ครั้งก็ชอบแหละค่ะป๋าคะ ♥
    คุณเรียวช่างกล้านัก
    อยู่กันมาตั้งแต่เด็กยันโต สรรพนามเปลี่ยนไปเรื่อย

    ระดับความสนิทลดขั้นขนาดนี้แต่ก็ยังคบกันได้อยู่
    เห็นท่าจะเป็นดังที่คุณจินคิด
    แต่อยู่ที่ฮิโระเนี่ยจะยอมรับเมื่อไหร่กันน้า?

    น่าสนใจจริงๆ


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


March 2008
S M T W T F S
« Feb   Apr »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Hello Everyone

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ IZ Club ค่ะ

ที่นี่คือไดอารี่ของอันปังนะคะ
อาจจะมีลงเพลงบ้าง นอกเรื่องบ้าง
แล้วแต่ความครึ้มน่ะค่ะ ^^

ยังไงซะถ้าหาอะไรชอบอะไร
อยากได้จากที่นี่ก็อนุญาตนะคะ
แต่ลงเครดิตให้หน่อยก็ดีค่ะ

สำหรับใครที่อยากโหลดเพลง
หาดูดีๆ มีที่ให้โหลดนะ (ยิ้ม)

a

Blog Stats

  • 32,728 hits

Human Calendar


%d bloggers like this: