13
Mar
08

+== My Boy and I ==+ [Attention Please 03]

==+==+==+==+== [[ Attention Please 3 ]] ==+==+==+==+==

หกโมง สิบห้านาที ในห้องนอนอันเย็นฉ่ำไปด้วยแอร์อุณหภูมิ 25 องศา

“อือ…งึมงึม” เสียงงึมงำท่าทางเหมือนคนหลับสบายจากร่างโปร่งบางที่นอนกอดภูเขาหมอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่ เรียกรอยยิ้มของเรียวที่ยืนกอดอกอยู่ริมเตียงได้ไม่น้อย แม้จะเห็นใจคนที่เพิ่งได้นอนจนขอบตาหมองก็เถอะ แต่ถ้าไม่ปลุกตอนนี้คงไม่ได้ไปเรียนกันล่ะ

“ตื่นได้แล้ว” เรียวบอกเสียงเข้มพร้อมกับเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มออกจากตัวคนขี้เซาที่มีปฏิกิริยาดึงผ้าห่มตัวเองกลับหมับพร้อมกับเสียงประท้วง

“อื๊อ!!!!” ส่งเสียงขู่ฟ่อออกมาจากคอแถมคิ้วขมวดให้รู้ว่าอย่ามากวนคนนอน ฮิโรกิพลิกตัวนอนคว่ำก้นโด่งคลุมโปงถึงคอ อย่ากวนน่าแม่

“นี่” เรียวหรี่ตาไปหน่อยกับท่าตั้งป้อมไม่ยอมตื่นสุดฤทธิ์ของฮิโรกิ มองปากอิ่มที่ไม่ได้จมไปกับหมอนบู้ใส่ ยกมือขึ้นมาชูสองนิ้วต่อรองแบบยังไม่รู้สึกตัว

“ยี่สิบนาทีนะแม่” ต่อรองแบบไม่โลภเลยแม้แต่น้อย อู้อี้ออกมาจากหมอนหน้าตายให้เรียวละมือจากผ้าห่มมากอดอกมองอย่างหน่ายๆ เอากับเค้าสิ

“นะแม่” ยังจะอ้อนซ้ำเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ ฮิโรกิที่ขี้เกียจจะลืมตาควานมือตัวเองไปดึงชายเสื้อของเรียวแล้วเขย่าซ้ำ คิ้วเข้มเลิกขึ้นนิดๆกับจอมโวยวายที่ตอนนี้ไร้พิษสงซะไม่มีแล้วก็กลั้นยิ้มเมื่อนึกอะไรดีๆได้

“ก็ได้ อยากนอนก็นอนไป” ตามใจกันอีกแล้วชนิดที่ถ้าฮิโรกิตื่นอยู่คงจะส่ายหน้าพรืด แต่เพราะยังไม่ตื่นดีเนี่ยล่ะ ริมฝีปากสีเชอร์รี่ถึงได้ยิ้มกริ่มออกมากับคำตอบรับอันน่าพอใจ ใบหน้าหวานไถๆไปกับหมอนอย่างมีความสุข การนอนนิ่งๆในเช้าๆอากาศเย็นสบายอย่างนี้ มันช่างน่าภิรมย์กว่าการลืมตาเป็นไหนๆ ดูสิ…สบายจนเหมือนตัวลอยได้เลย เอ๋? ลอย…งั้นเหรอ!!!!???

“เฮ้ย!!!” แรงเหวี่ยงขึ้นบนอากาศกับวิวที่เหมือนจะถูกหมุนให้เร็วขึ้นในดวงตาคู่สวยที่ลืมขึ้นโพลงพาให้คนขี้เซาร้องเสียงหลงขึ้นมาได้ทันที สองมือไขว่คว้าหลักยึดให้ตัวเองเข้าโดยอัตโนมัติเมื่อถูกอุ้มขึ้นพาดกับอะไรซักอย่าง ในขณะที่ใจแทบจะวูบไปเยี่ยมตาตุ่ม ไม่อยากตื่นก็ต้องตื่นแล้วทีนี้

“อ้าว ทำไมไม่นอนต่อล่ะ” เสียงยียวนเอ่ยทักขึ้นมาพร้อมกับเสียงขำในคอแว่วๆ ฮิโรกิสะบัดหน้าให้หายงงไปสองที แล้วถึงได้มองรอบตัวจนรู้ว่าสภาพตัวเองตอนนี้เค้าเรียกว่า โดนอุ้ม!!!

“ทำอะไรของนายน่ะ นิชิกิโด้!!!!” สติมาปัญญาก็เกิดรู้ขึ้นทันทีว่าไอ้ที่อ้อนอยู่นานสองนานเนี่ยใช่แม่เราที่ไหน เสียงใสแหวใส่ฉุนๆที่โดนแกล้งแต่เช้า สองเท้าดิ้นปั๊ดๆในขณะที่ใบหน้าสวยพยายามจะเงื้อกลับไปมองหน้าคู่กรณีที่ยังส่งเสียงหัวเราะหึๆอยู่ในคอแต่ก็ทำไม่ถนัดเพราะไอ้ท่าอุ้มพาดบ่าเนี่ยล่ะ

“พาไปอาบน้ำ อยากนอนต่อก็ตามสบายฉันจะทำให้เบาๆแล้วกัน” คำตอบง่ายๆเหมือนเป็นบริการเสริมโปรโมชั่นกับการก้าวเดินแบบไม่สนท่าดิ้นพาลให้คนฟังถลึงตารอบสอง

“อาบน้ำอะไร ทำเบาๆอะไร นายบ้าอะไรเนี่ย ฮึ้ย!!!” ถ้าถามให้ครบยี่สิบคำถามได้ฮิโรกิก็อยากจะถามอยู่หรอกแต่ติดที่ว่าก่อนจะขึ้นคำถามที่สี่เนี่ย สติกับมือมันไปรวมกันอยู่ที่วงกบประตูซะก่อนที่โปรโมชั่นนิชิกิโด้จะพาเขาพ้นไปจากห้อง สองมือที่ยึดขอบประตูเอาไว้แน่นไม่ได้ทำให้เรียวหยุดเดินไปด้วยมีแต่จะยิ่งขำจิ๊จ๊ะในคอ เลยกลายเป็นฮิโรกิได้ออกกำลังพร้อมการบริหารหลอดเสียงแต่เช้า พอหลุดจากประตูห้อง มือตุ๊กแกน้อยก็ไปคว้าเอาราวบันไดอีกแล้ว

“ปล่อยฉันนะเฟ้ย!!! จะเอาฉันไปไหน ไม่อาบ!! ไม่เอา!! ไม่ไป!!! ปล่อยโว้ย!!! #$&%*@$&#*(_+)_~~!!” ปกติก็ไม่ใช่คนขี้เกียจไม่อาบน้ำหรอก แต่เพราะมันเป็นปฏิกิริยาต่อต้านอัตโนมัติเลยโวยวายซะก๊อกใหญ่แทนที่จะยั้งคิดว่าแค่บอกดีๆว่าจะตื่นไปอาบน้ำเองก็หมดเรื่องแล้ว แน่นอนว่าเรียวที่อุตส่าห์ตามใจมาตั้งแต่เมื่อกี้มีเหรอจะขัดใจไม่ให้ฮิโรกิโวย

“ฉันอาบสะอาดน่า เดี๋ยวสระขนให้ด้วย รับรองว่าหมดจด” แต่ก็ยังไม่วายจะไปแหย่เค้าเข้าให้อีก ฮิโรกิแทบจะเอาปากงับเข้าไปที่ไหล่ของเรียวถ้าไม่ติดว่าต้องค้อนซะก่อน

“ผมเฟ้ยไม่ใช่ขน ฉันไม่ใช่น้องหมานะ!!!” ค้อนเสร็จก็คว้าเอาหัวบันไดขั้นสุดท้ายเอาไว้ คราวนี้ดิ้นเต็มแรงเกิดไม่เล่นแล้วนะ

“ปล่อยๆๆๆๆ” ร้องบอกพร้อมกอดหัวบันไดแน่นเหมือนเด็กไม่ยอมออกจากร้านขายของเล่น เรียวเองก็รู้สึกอนาถตัวเองเล็กๆแล้วเหมือนกันที่ต้องมาเล่นติ๊งต๊องแต่เช้าเลยยอมปล่อยฮิโรกิลงโดยดี ไหนๆก็จ่ออยู่หน้าห้องน้ำแล้วนี่ ใบหน้าที่มักจะนิ่งอดไม่อยู่ที่จะยิ้มเมื่อได้เห็นสีหน้ามุ่ยสนิทของฮิโรกิ

“ตื่นแล้ว??” คุณพี่เลี้ยงจำเป็นกอดอกเลิกคิ้วถามให้เด็กชายฮิโรกิได้ทำปากยื่น ก็ตื่นแล้วเด่ -*-

“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำซะที สายแล้ว”

“สายบ้าอะไรล่ะ นี่มันยังไม่หกโมงครึ่งเลยนายจะรีบไปเปิดประตูโรงเรียนรึไง” เถียงไว้ก่อนฮิโรกิสอนไว้ (สอนตัวเอง???) ตื่นมาก็หาเรื่องตีกันได้แต่เช้าสมเป็นคู่กัดทีมชาติ เด็กชายชุดนอนสีชมพูลายทางกอดอกตั้งป้อมจนคุณพี่เลี้ยงถอนใจ

“ก็ดีกว่าไปเช็ดกระจกก่อนประตูโรงเรียนปิดอย่างใครบางคนก็แล้วกัน” เรียวยักไหล่ทวนความจำให้ฮิโรกิคิ้วกระตุกที่โดนย้อน เรียวหัวเราะหึๆในคอกับท่าทางน่าขำของฮิโรกิ แต่ก็ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ต่อปากต่อไม่งั้นคราวนี้คงได้ช่วยกันไปเช็ดกระจกตอนเย็นแน่ๆ

“ยังจะยืนอยู่อีกนะ หรือว่าอยากจะให้ฉันอาบน้ำให้จริงๆ” ถามพลางทำตาเล็กตาน้อย ทำเป็นเหล่มองฮิโรกิในชุดนอนราวกับจะอยากทำอะไรที่มันมากกว่าอาบน้ำให้จนฮิโรกิเผลอเอามือตะครุบคอเสื้อตัวเองไม่รู้ตัว ตาคู่สวยจ้องเรียวเขม็ง

“มองอะไร” แหวพลางถอยเท้าไปทางห้องน้ำพลางอย่างไม่ไว้ใจ ใครมันจะไปไว้ใจคนที่หิ้วตัวเองลงมาจากเตียงได้ล่ะ!!

“เมื่อคืนยังคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่เลย นายก็ชิงหลับไปก่อนแล้ว ไม่เป็นไร คุยไปอาบไปก็ได้เนอะฮิโระจัง” ท้ายประโยคเรียวแกล้งทำเป็นลากเสียงคล้ายจะล้อเลียนเรื่องเมื่อคืนให้ฮิโรกิร้อนหน้าวูบวาบ ริมฝีปากสีเชอร์รี่เหมือนจะสั่นนิดหน่อยก่อนจะแยกเขี้ยวใส่

“ใครจะไปให้นายอาบ!!”

“ไม่ต้องอาย ฉันอาบให้ได้อยู่แล้ว เหมือนเมื่อก่อนไง สบายๆ” นี่ก็แหย่เค้าไม่เลิก ฮิโรกิที่นึกตามไปถึงเมื่อครั้งยังมีฮิโระกับเรียวจังแล้วเคยแก้ผ้าลงอ่างเล่นน้ำกันก็ร้อนจนแดงไปทั้งหน้า อยากจะอ้าปากเถียงอะไรซักอย่างแต่…เกิดเรียวอยากจะอาบน้ำให้แบบจริงจังขึ้นมาก็ซวยสิ!!

“ว่าไงล่ะ” ถามแล้วถ้าไม่ไล่ต้อนให้ฮิโรกิค้อนหน้าดำหน้าแดงก็ไม่ใช่เรียวแล้ว คุณพี่เลี้ยงหางตาตกทำเป็นสาวเท้าเข้าหาจนฮิโรกิแทบจะมูนวอร์คเกอร์เข้าไปอาบน้ำ ค้อนใส่ปะหลับปะเหลือกก่อนจะซอยเท้าเข้าที่ปลอดภัย ปิดประตูใส่หน้าเรียวดัง ปัง!!

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเล้ยยย!!!! >/////< แล้วฉันก็ไม่ไปโรงเรียนกับนายด้วย” กล้าๆร้องบอกออกมาก็ตอนที่เข้าเซฟตี้โซนไปเรียบร้อยให้เรียวได้ขำตัวงออยู่คนเดียว จะว่าไปการได้แหย่ฮิโรกิแต่เช้าตรู่นี่ก็ไม่เลวนะ

…จะเก็บเอาไปเป็นมายบูมตลอดอาทิตย์นี้แล้วกันนะฮิโระ…^_,^

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

หกโมง ห้าสิบนาที

เจ้าของบ้านที่อาบน้ำจนตัวหอมฉุยออกมาจากห้อง เดินเหล่ซ้ายป่ายขวามองหาเรียวอย่างระแวดระวังว่าจะโดนแกล้งอีก เสียงกุกกักๆที่ดังเบาๆออกมาจากห้องครัวทำให้ฮิโรกิแปลกใจได้ไม่น้อยไปกว่าการย่องไปแอบดูเรียวกำลังเรียงข้าวปั้นลงกล่อง นี่หมอนั่นทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอเนี่ย -“-

“ไม่ใช่เห็นว่าฉันทำแล้วจะเอามาปาหน้ากันล่ะ” เสียงทุ้มบ่นๆพลางเท้าเอวพึมพำกับตัวเองเรียกเสียงหัวเราะคิกคักให้กับคนที่แอบดูอยู่ได้ไม่น้อย ใบหน้าหวานอมยิ้มเชิดหน้าอย่างภูมิใจ แหมๆ ทำเป็นเก๊กขรึมต่อหน้าเราจริงๆแล้วก็แอบกลัวเราเหมือนกันล่ะสิ

‘ตึก ตึก’ คิกคักสะใจแล้วฮิโรกิก็แกล้งกระทืบเท้าลงกับพื้นหน้าห้องสองสามครั้ง ก่อนจะก้าวเข้าไปในครัวทำทีเป็นเพิ่งเดินลงมาจากชั้นบน ใบหน้าหวานมุ่ยหน้าสวมวิญญาณฮิโรกิจอมโวยแบบแนบเนียน

“เสร็จแล้ว”

“หือ?” เช่นกันกับเรียวที่ปั้นหน้าหันมาหาฮิโรกิได้ราวกับเมื่อกี้ตัวเองไม่ได้พูดอะไร “ทางนี้ก็เสร็จแล้วเหมือนกัน”

ข้าวกล่องสองสีคุ้นตาถูกยกจากเคาน์เตอร์มาวางไว้ที่โต๊ะกินข้าวข้างๆแซนวิซพร้อมนมสองชุดสำหรับสองคน ตาคู่สวยทำเป็นปรายตามองหน่อยๆก่อนจะอาศัยความไวคว้าข้าวเช้าตัวเองและข้าวกล่องสีน้ำเงินของเรียวมาเป็นตัวประกันทันที

“ฉันเอาไปเลยแล้วกัน กลางวันจะได้ไม่ต้องมาแลก” คนหัวเสบอกพลางยักคิ้ว เรียวฟังแล้วก็ถอนหายใจไปหน่อยก่อนจะกอดอกถาม

“ทำไมไม่คิดบ้างล่ะว่าฉันทำกล่องนั้นไว้กินเอง แล้วกล่องของนายน่ะก็เป็นของนาย” ส่ายหน้าหน่ายบอกให้รู้ว่าก็ไม่ได้คิดจะเอาไปแลกกันแต่แรกอยู่แล้ว มือก็เก็บข้าวเช้าและข้าวกล่องสีเขียวลงกระเป๋าตัวเองไม่ขัดใจแต่อย่างใด คนสวยเอียงคอคิดตามแล้วก็พองแก้มออกมา

“แล้วทำไมไม่บอกเล่า งั้นก็เอาของฉันมานะ!!”
“เรื่องอะไรล่ะ ฉันไปบังคับรึก็เปล่า”
“ฮึ๊ยยย เอามานะนิชิกิโด้”
“ไม่ให้ อยากได้ กลางวันนี้ก็มาแลกเอง”
“เชอะ งั้นก็ทนกินของฉันไปเถอะ”
“หึ ฉันเป็นคนทำ ฉันก็ทำของที่ฉันกินได้ทั้งสองกล่องซิ”
“นาย!!”
“ทำไมเหรอ ฮิโระจัง~ 555”
……………….
“ล็อคบ้านรึยัง”
“ล็อคแล้ว!! บ้านฉันไม่ต้องมาบอกหรอก”
“งั้นก็เดินมาเร็วๆ ถ้าเมื่อวานนายไม่ยุกยิก วันนี้ก็ได้นั่งจักรยานไปสบายๆแล้ว”
“อย่างกับฉันอยากซ้อนนายนักนี่”
“แล้วเมื่อวานใครมันวิ่งหนีฝนมานั่งเกาะรถฉันเป็นตุ๊กแก?”
“ฝนมันตก ร่มฉันก็ไม่มี ใจคอจะใจดำให้ฉันเดินเปียกไปรึไงเล่า ฉันอุตส่าห์กางร่มให้นะ”
“เป็นพระคุณซะมีไม่ล่ะ”
……………….
เสียงถกเถียงที่ดังกันไปเรียกสายตาคนมองได้ตลอดทาง เรียวเถียงไปก็กลั้นยิ้มไป ดูท่าฮิโรกิจะไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเดินกระเง้ากระงอดตามเขาออกจากบ้านมาไม่หยุดจนกระทั่งถึงโรงเรียน

แล้วใครนะบอกว่าจะไม่ไปโรงเรียนด้วยกัน 6-___-

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

แล้ววันนี้ เสียงฮือฮาก็ดังไปทั่วโรงเรียน ในเมื่อมันเป็นเรื่องแปลกน้อยอยู่เมื่อไหร่ที่คู่กัดที่กัดกันข้ามประถมข้ามมัธยมเดินมาโรงเรียนพร้อมกันแถมยัง(เถียงกัน)ใกล้ชิดชนิดเอาตัวมาติดกันอีกต่างหาก และถ้าหากข่าวนี้มันไม่รั่วไปถึงหูจินแล้วก็คงเสียทีที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนรักกันแน่

“ไง ฮิโรกิ!!” นายแบบอาคานิชิหนุ่มที่พาตัวออกมารอรับเพื่อนรักอยู่ที่หน้าห้อง เอ่ยทักคนที่เดินหน้าตูมมาหลังจากแยกกับเรียวที่หน้าอาคารเรียนเพราะเช้านี้เรียวมีเรียนพละ

“สวีตมาแต่เช้าเลยนะ” เพื่อนจินก็ทักกันน่ารักซะจนฮิโรกิแทบจะเหวี่ยงค้อนโครมใหญ่เข้าให้ สวีตบ้าอะไรล่ะ

“หยาบคาย!!!” คนสวยทักตอบเสียงเขียวใส่หน้าเพื่อนรักที่หัวเราะขำๆ เหวี่ยงกระเป๋าไปให้จินถืออย่างหมั่นไส้

“หุบปากไปเลยจิน จะลอกมั๊ยการบ้านน่ะ”

“หือ ลงกับหมอนั่นไม่ได้ก็ลงกับจินจังยันเชียว” หน้าไม่อายเรียกตัวเองว่าจินจังยังไม่พอ ยังมีหน้ายื่นมือมารอรับการบ้านหน้าด้านๆอีก ฮิโรกิค้อนให้ตาแทบกลับ เดี๋ยวปั๊ดแถมรองเท้าให้เลยนี่!!

“ถ้ายังไม่เลิกแร่ด เดี๋ยวฉันจะยันให้แร่ดไม่ออกเลยเดี๋ยวเถอะ” ฮิโรกิยกเท้าขู่ฟ่อให้จินได้หัวเราะร่วนก่อนจะเลิกล้อเลียน

“น่าๆๆ อุตส่าห์ตื่นเช้าทั้งทีก็ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยซี่ แจ่มใสเข้าไว้แล้วเมื่อวานเป็นไงก็เล่ามา” คนอะไรหน้าตาดีแต่เนียนจะอยากรู้ตลอด ฮิโรกิยันการบ้านตัวเองใส่อกจินเซ็งๆ

“ไอ้ที่ออกมารับถึงหน้าห้องนี่นอกจากการบ้านกับอยากรู้อยากเห็นแล้วก็ไม่ได้ห่วงฉันตรงไหนเลยนะ”

“เพราะห่วงต่างหากล่ะถึงได้ถาม นิชิกิโด้ปลอดภัยดีใช่มั๊ย”

“จิน!!!” นี่ถ้าถอดรองเท้าเขวี้ยงเพื่อนได้ทำไปแล้วนะเนี่ย ติดแต่ว่าทำแล้วมันไม่เหมาะกับหน้าตาหรอก ฮิโรกิเลยเปลี่ยนเป็นบีบคอแทนเป็นการลงโทษที่ชอบทำผิดระเบียบฮิโรกินัก จินแกล้งทำเป็นไอค่อกไอแค่กก่อนจะทำตาเหลือกเหมือนใกล้ตาย จนในที่สุดฮิโรกิทนหน้าจินไม่ได้ถึงได้หัวเราะออกมา

“นายนี่มันทุเรศจริงเลย” แน่ใจเหรอว่าเป็นนายแบบเลือดใหม่มาแรงที่เท่ห์ที่สุดในเมือง

“ฉันไม่ทำแล้วนายจะขำรึไง” จินจับคอตัวเองขยับให้เข้าที่ไปมา หนอย!~ยอมให้ทำก็เล่นซะเกือบตายเลยนะ นี่แอบแก้แค้นที่เราไม่ไปค้างเป็นเพื่อนเมื่อวานรึเปล่าเนี่ย -___-“

“ฮึ” ฮิโรกิบู้หน้าค้อนเสียงลงคอ รู้อยู่ตั้งแต่จินออกมารับที่หน้าห้องแล้วว่าคงเป็นห่วงนั่นล่ะถึงได้แหย่ไม่เลิก จินมองเพื่อนช่างงอนแล้วก็หมั่นเขี้ยวเอื้อมมือไปล็อคคอฮิโรกิเข้ามาใกล้

“ว่าไงล่ะ มีอะไรจะเล่ามั๊ย” จริงจังก็เป็นก็ไม่ทำตั้งแต่แรกหรอกนะ ฮิโรกิเหลือบตามองคนที่ล็อคคอตัวเองแล้วก็พองแก้มออกมา

“เล่าก็เล่าสิ” ไม่ได้อยากเล่าแต่เห็นว่าอยากรู้หรอกนะ แยกเขี้ยวบอกก่อนจะขยับออกมานั่งคุยกันดีๆ เล่าไปก็ฟาดจินไปที่ขัดอยู่ได้แทบจะทุกประโยค ลงท้ายนายแบบหนุ่มเลยได้แต่พยักหน้าหงึกๆฟังเรื่องเล่าที่ฮิโรกิทำเป็นข้ามๆวีรกรรมของตัวเองและเรื่องบางเรื่องที่ทำให้นอนไม่หลับทั้งคืน

“มีแค่นี้จริงๆน่ะเหรอ ต่างคนต่างนอน แล้วเช้ามาก็มาแกล้งกันต่อ งี้อ่ะนะ???” จินหรี่ตาถามอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่กับการตัดฉากจากกบว.ฮิโรกิชนิดที่สั้นซะจนน่าแปลก กลางคืนจะไม่คุยอะไรกันเลยเรอะ?? ทั้งๆที่นอนห้องเดียวกันเนี่ยนะ??

“ก็งั้นดิ” ฮิโรกิตอบหากเสหลบตาออกไปมองนอกหน้าต่าง จินฟังแล้วก็เลิกคิ้ว จากการที่ดูพฤติกรรมเรียวแกล้งฮิโรกิมาหลายปีเนี่ย มันน่าจะแหย่กันจนนอนไม่หลับไม่ใช่รึไง

“เพราะโดนปลุกแต่เช้า ตานายถึงได้ดำเป็นหมีแพนด้างี้อ่ะเหรอ??” ยังไม่วายจะสงสัยต่อให้ฮิโรกินึกอยากจะต่อยหน้าไอ้นายแบบอาคานิชินี่ตงิดๆ ตกลงมันเป็นดาราหรือว่าเป็นคุณป้าช่างเมาท์เนี่ยถึงได้อยากรู้อยากเห็นไปซะหมด

“ไม่ใช่ว่าโดนทำให้นอนไม่หลับทั้งคืนแล้วปิดกันไว้หรอกน๊า~” เพื่อนจินก็ช่างวิเคราะห์ได้ตรงนักจนฮิโรกิร้อนวาบขึ้นมาเมื่อโดนสะกิดเรื่องจริงเข้าให้ แก้มขาวๆแดงเป็นลูกตำลึงเมื่อนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนให้จินจับได้ง่ายๆกันเลยทีเดียว

“เฮ้ย! นั่นแน่!!! ฉันเดาถูกจริงๆด้วย” จินเอานิ้วไปจิ้มหน้าฮิโรกิอย่างชอบใจที่ตัวเองทายถูก อย่างว่าแหละ ฮิโรกิเพื่อนเขาเนี่ยโกหกเก่งซะที่ไหนกันล่ะ คิดจะตบตาจินที่เป็นเพื่อนกันมาห้าปีน่ะ เด็กไปต๋อย

“เดาอะไรถูก ฉันบอกว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรเซ่” ฮิโรกิปัดมือจินออกทำเป็นเคืองขึ้นมาทันที ไอ้เพื่อนบ้านี่ คนอุตส่าห์จะไม่นึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็ดันจะแสนรู้ขึ้นมาอีกนะ จินยิ้มใส่ตามองหน้าฮิโรกิล้อเลียน

“มันต้องมีเดะ ไม่งั้นนายจะอายทำไม”

“ใครอาย!!!!” เสียงใสแหวใส่กลบเกลื่อนทันที ใครจะไปอายกันกะอีแค่โดนเรียกว่าฮิโระก่อนนอนเท่านั้นน่ะ

“เออนั่นสินะ ขนาดเมื่อเช้าเดินง๊องแง๊งกับหมอนั่นเข้าโรงเรียนมาได้ นายก็ไม่น่าจะอายเป็นแล้ว” นี่ก็จะล้อกันไม่เลิก จนฮิโรกิต้องได้ออกแรงฟาดไอ้เพื่อนนายแบบไปอีกหลายตุ๊บ

“เอาน่า คนที่เริ่มๆจะเปิดใจตัวเองก็อย่างนี้ทั้งนั่นล่ะนะ” จินหัวเราะไม่ขยับหลบแต่เอื้อมมือไปล็อคคอฮิโรกิเข้ามาหาตัวอีกทีเป็นท่าไม้ตายสำหรับหลบหมัดฮิโรกิโดยเฉพาะ

“นายหมายถึงใคร พูดดีๆนะจิน!!” คนหน้าสวยย้อนฉับ ถลึงตาขู่ฟ่อ ถองใส่ท้องจนจินต้องปล่อยออกมา

“ก็คนที่พอรู้สึกตัวอีกทีก็คิดถึงแต่เรื่องของนิชิกิโด้จนนอนไม่หลับน่ะสิ ฮ่าๆ” จินชี้หน้าว่าให้พลางหัวเราะน้ำหูน้ำตาไหลกับสีหน้าเหี้ยมๆแต่แดงแปร๊ดอย่างเขินอายของฮิโรกิก่อนจะวิ่งหนีลูกเตะที่คราวนี้ฮิโรกิไม่คิดจะยั้งเท้าเอาไว้แม้แต่น้อย สองคนที่แหย่เล่นกันไปมาอยู่ที่ริมหน้าต่างไม่ได้รู้ตัวเลยว่า มีใครบางคนมองอยู่จากสนามฟุตบอลด้านล่างมานานแค่ไหนแล้ว

“เฮ้ยเรียว ยืนตากแดดทำไมตั้งนานวะ” เสียงหนึ่งทักขึ้นเรียกให้เรียวหันไปมองก่อนจะยักไหล่ เดินเข้าไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ แล้วตอบคำถามพาเพื่อนงงเพียงสั้นๆ

“สังเคราะห์แสง”

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

พักกลางวัน

เหตุการณ์ก็เป็นเหมือนเช่นทุกวันที่จะต้องมีใครบางคนเดินจ้ำออกมาจากห้องเรียนตรงไปยังดาดฟ้า จะต่างกันก็ตรงที่วันนี้ที่หิ้วติดมือมาเป็นข้าวกล่องสีน้ำเงินแทนสีเขียวอ่อนที่หิ้วมาเป็นประจำเท่านั้น พอมองข้าวกล่องในมือแล้วฮิโรกิก็แอบจะเหนื่อยใจจนต้องชะลอฝีเท้าลงจนหยุดเดินก่อนที่จะก้าวขึ้นบันไดไปยังดาดฟ้า เสียงจินที่แซวมาตลอดเช้าดังเข้ามาในหัว

‘อย่าคิดร้ายไปหน่อยเลยน่า อย่างน้อยข้าวกล่องนี่นิชิกิโด้ก็ตื่นเช้ามาทำให้ไม่ใช่รึไง’

จะว่าไม่ใช่มันก็ยังไงอยู่ ในเมื่อตัวเองได้ยินอยู่เต็มสองหูถึงคำรำพึงของคุณพี่เลี้ยงจอมป่วนเมื่อเช้า ถ้าไม่ตั้งใจมากๆคนอย่างเรียวจังน่ะเหรอจะมานั่งกังวลกับผลงานตัวเอง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฮิโรกิรู้ดีอยู่แก่ใจเพราะรู้จักเรียวมาตั้งแต่เด็กๆ แต่เอ๊ะ…เมื่อกี้เราคิดว่าไงนะ…เรียวจังงั้นเหรอ!!

“ฮึ้ย!! อยู่ๆไปนึกชื่อนั้นขึ้นมาได้ยังไงกันล่ะ” ใบหน้าหวานสะบัดไปมาทันทีไล่ความคิดที่ทำให้แก้มตัวเองร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ มือขาวยกข้าวกล่องขึ้นมาจ้องแล้วก็เอ่ยคาดโทษไปถึงคนที่เป็นเจ้าของซะอย่างนั้น

“เพราะเมื่อคืนนายแกล้งฉันนั่นล่ะนิชิกิโด้”

สรุปโยนความผิดไปให้เรียวได้ฮิโรกิก็สบายใจขึ้นมาหน่อยนึง ขาเพรียวก้าวเดินต่อไปยังเส้นทางที่คุ้นเคยเพราะท้องเริ่มร้องอุทธรณ์หาของกินซะแล้ว และแน่นอนว่าพอเปิดประตูเข้าไปก็ได้เจอกับร่างคุ้นเคยที่นอนไขว้ห้างอาบแดดรออยู่เหมือนทุกทีให้ฮิโรกิได้หมั่นไส้ วันๆไม่มีเรียนรึไงกัน ถึงได้มานอนรอเราซะทุกที

“นี่ นิชิกิโด้” เสียงใสเอ่ยเรียกไปก่อนตัวที่จะเดินไปถึงคนที่เหมือนจะนอนหลับไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่น่าแปลกที่วันนี้คนที่มักจะตื่นไวอย่างเรียวกลับนอนนิ่งไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ขนาดฮิโรกิมายืนเท้าสะเอวค้ำหัวมองอยู่ใกล้ๆก็ยังไม่ตื่น คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันมองคนที่หลับอยู่ทั้งชุดพละแถมรอบตัวยังไม่มีข้าวกล่องอย่างที่ควรจะเป็นอย่างชั่งใจ มุขจะแกล้งอะไรเราอีกรึเปล่าเนี่ย

“นี่ นิชิกิโด้! ตื่นได้แล้ว เอาข้าวฉันมาฉันหิวแล้ว”

“นิชิกิโด้ เรียว”

“นี่…เรียว!!!”

นิ่ง คนที่นอนอยู่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับอะไรทั้งนั้นให้ฮิโรกิถอนใจมองอย่างชักจะฉุน จะแกล้งก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยเถอะนะ นี่หิวจริงจังนะเนี่ย ร่างโปร่งบางเปลี่ยนจากท่ายืนเท้าสะเอวมานั่งยองลงไปข้างๆเรียวที่ยังคงหลับสนิท วางข้าวกล่องลงข้างตัวก่อนจะลงมือเขย่าเรียวอย่างไม่เกรงใจ

“นี่ ฉันบอกให้ตื่นไง ฉัน….เฮ้ย!!!~” ฮิโรกิร้องออกมาหน้าตาตื่น สะบัดมืออกมาทันทีที่สองมือไปจับเข้ากับแขนของเรียวเข้า มันร้อนจนต้องกระตุกออกมาอย่างไม่แน่ใจ ตาคู่สวยเพ่งมองใบหน้าเรียบนิ่งที่ยังคงหลับสนิทแล้วถึงได้รู้ว่ามันแดงอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะเอื้อมมือไปแตะตัวเรียวอีกครั้ง ความร้อนชนิดที่เรียกว่าร้อนมากๆที่แผ่เข้ามายังอุ้งมือทำให้ฮิโรกิตกใจจนหน้าซีด

“เรียวจัง!!”

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==


0 Responses to “+== My Boy and I ==+ [Attention Please 03]”



  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


March 2008
S M T W T F S
« Feb   Apr »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Hello Everyone

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ IZ Club ค่ะ

ที่นี่คือไดอารี่ของอันปังนะคะ
อาจจะมีลงเพลงบ้าง นอกเรื่องบ้าง
แล้วแต่ความครึ้มน่ะค่ะ ^^

ยังไงซะถ้าหาอะไรชอบอะไร
อยากได้จากที่นี่ก็อนุญาตนะคะ
แต่ลงเครดิตให้หน่อยก็ดีค่ะ

สำหรับใครที่อยากโหลดเพลง
หาดูดีๆ มีที่ให้โหลดนะ (ยิ้ม)

a

Blog Stats

  • 32,728 hits

Human Calendar


%d bloggers like this: